Gezien: Whispering Sons @ Geleen Calling (14/04/2018)

In 2016 zag ik ze voor het eerst, het Belgische post-punk/new wave bandje Whispering Sons. Ik schreef destijds in mijn Pukkelpop verslag ‘Niet origineel maar wel leuk genoeg om volgende maand wellicht in Sittard te gaan zien’. Naar dat concert in Sittard ben ik uiteindelijk niet gegaan maar ik zag ze wel een paar maanden later in het voorprogramma van DIVE in de Nieuwe Nor. Daarna was ik verkocht! Wat nou niet origineel (welke band is dat wel nog), deze donkere new wave klanken die je doen weg zweven, waren geweldig. Ik kocht na afloop de EP en de download via iTunes en inmiddels is zo ongeveer de meest gedraaide muziek tijdens mijn vele OV reizen. Er is overigens nog geen volwaardig album maar dat zit er wel aan te komen. Het eerste voorproefje daarvan hoorde ik tijdens hun optreden in het Stroomhuis in Eindhoven een paar weken geleden.

Afgelopen zaterdag stonden ze in Geleen tijdens de 10e editie van het new-wave festivalletje ‘Geleen Calling‘. Net als in Eindhoven ging ik in mijn uppie dus ik heb de eerste twee bands van de affiche geskipt, geen zin om uren in mijn uppie in een zaal te staan. Een bijzondere zaal trouwens, behorend bij café de Reünie, midden in een woonwijk in Geleen. In het café werd oude wave muziek gedraaid en dat zorgde voor een gezellige drukte tussen de optredens door. Bij binnenkomst was bandje drie aan het spelen, The Luka State uit Engeland. Leuk, jong, enthousiast en ze deden me een beetje denken aan The Enemy (wie kent ze nog?). Aan airco deden ze niet in de zaal dus ik was blij dat ik daarna met bekenden (je treft altijd wel mensen die je kent blijkbaar) even bij mocht komen in het café. Klokslag 23.00 u. betrad Whispering Sons het podium en dit keer met een vrijwel nieuwe set. Hetzelfde recept, donkere klanken, de fraaie stem van Fenne, tempowisselingen en dat alles overgoten met een New-Wave sausje, heerlijk. Wanneer mag ik weer?

Advertenties

Got it (14 en 15)

En zo blog je twee weken geleden over je wens voor een racefiets en zo staat er een te blinken naast je! Geen tweedehands maar wel een ‘overjarige’ (model van 2017) dus een stukje goedkoper dan een 2018 versie. Het is een speciaal vrouwenfietsje en na wat moeizame hardlooptrainingen in de afgelopen twee weken, heb ik er gisteren de eerste 24 km mee gefietst. Racen lukt nog niet zo goed want ik ben een angsthaas, vooraf bergaf, en schakelen is ook nog wel een dingetje. Tijd zat om nog wat te oefenen want de komende week wordt het prachtig zomerweer (als in: nu alweer te warm voor mijn hardlooprondjes).

En of ik dan ook meteen wat fietsdoelen heb? Nou niet echt. De toerversie van de Amstel Gold Race is net geweest :-) Maar een keer een route van Limburgs Mooiste rijden zou gaaf zijn maar heeft vooralsnog geen prioriteit. Deze komt ook echt te snel dit jaar want de kortste afstand is 70 km. Eerst maar eens een beetje wennen, ook aan mezelf met zo’n gekke helm op mijn hoofd…

NB: De foto maakte ik gisteren tussen Hulsberg en Wijnandsrade.

Gezien: Mt. Atlas en Kadaver @ Nieuwe Nor Heerlen (08/04/2018)

Bij de concerten die ik bezoek vind ik het voorprogramma meestal niet zo interessant. Ik skip de bands helemaal (sorry) of kom gedurende het optreden binnen. Zo niet afgelopen zondag in de Nieuwe Nor want de nieuwe ‘supergroep’ uit de Parkstad, Mt. Atlas, stond in het voorprogramma van Kadaver.

Mt. Atlas heeft bandleden van Recession Youth, The Ten Bells en Sugar Plum Fairy in de gelederen en zorgde voor een mooie zondagavond verrassing. Gooi vuige rock, punk, stoner en een vleugje psychedelica in de mixer en dan komt daar Mt. Atlas uit. Het moet voor de band een lekker gevoel zijn geweest om voor een bijna volle Nieuwe Nor het podiumdebuut te maken en dat debuut smaakte, wat mij betreft, naar veel en veel meer. Dus heren, snel weer wat nieuwe liedjes schrijven!

Oh ja, er was ook nog een hoofdact, de driekoppige rockband Kadaver uit Berlijn. Rock met een Black Sabbath tintje, hard, strak maar ook veel van hetzelfde. Inclusief een drummer waar de naam ‘Animal’ zeker op van toepassing was… Ik kon na amper drie kwartier het ene nummer niet meer van het andere onderscheiden. Met andere woorden, uw verslaggever heeft haar sociale media kanalen bijgewerkt tijdens het optreden (dat ook nog eens dik 90 minuten duurde) en de toegift geskipt. Leuk voor een paar nummers en om thuis nog eens af en toe een half uurtje te luisteren. Want de merchandise van de heren was dik in orde met diverse singles en lp’s in prachtige mooie uitvoeringen en kleding inclusief kek jasje waarvan ik blij was dat ik het niet voor het optreden al had gekocht.

Heerlijk trouwens om de Nieuwe Nor op deze zondagavond zo goed gevuld te zien, complimenten aan de programmeurs, zeer zeker voor de keuze van het voorprogramma, Mt. Atlas heeft er sinds zondagavond een fan bij!

NB: deze blogpost verscheen ook op de Afgrond inclusief fraaie foto’s van René. De foto van Kadaver bij deze blogpost is gemaakt door Marco.

Gezien: Brutus @ Muziekodroom Hasselt (29/03/2018)

Een paar maanden geleden schalde de cd van Brutus hier door de kamer. Vriendje bleek deze driekoppige Belgische metal/rockband in de zomer van 2017 op een festival te hebben gezien en was zo onder de indruk dat de cd aangeschaft werd. Dat triggerde mij ook eens te gaan luisteren want zeg nou zelf, hoeveel (metal)bands ken jij waarvan de zangeres ook de drumster en het gezicht van de band is? Ok, ik heb ooit Meg White bij The White Stripes gezien en Savages (die uit alleen maar vrouwen bestaat) live gezien maar verder kom ik niet.

Brutus maakt opzwepende metal met veel tempowisselingen (math/progressive rock) en kent in frontvrouw Stefanie Mannaerts een energieke zangeres die dus ook de drumstokjes in handen heeft. En ondanks dat de cd na een paar nummers van hetzelfde een beetje begon te vervelen besloot ik toch om afgelopen donderdag met vriendjelief mee te gaan naar Hasselt waar Brutus een concert gaf in de Muziekodroom. Deze zaal kende ik nog niet maar ondanks een leuke entrée (waar je na afloop nog gezellig een pintje kunt pakken) was ik niet zo onder de indruk van deze wat kaal aandoende rechthoekige zaal waar ik (1.63 groot/klein) achteraan nauwelijks iets kon zien. Gelukkig was het volume wel op Belgisch niveau maar net als op de plaat kon Brutus me ook live niet een heel concert boeien. Op een gegeven moment kan ik die zang (af en toe leek het meer op geschreeuw) gewoon niet meer aan, ook live dus. Maar alle respect voor frontvouw Stefanie, wat een energie en zelfvertrouwen straalt deze dame uit op een podium! En uiteraard ook leuk om deze zaal, op een steenworp afstand van huize Blogparty, eens van binnen gezien te hebben. Zeker voor herhaling vatbaar (mede vanwege het kroeg-element) maar dan wel iets maar van voren :-)

Time flies… (1 t/m 13)

Time flies… when you’re having fun. Terwijl de hardloopdoelen mij, vooral op Instagram, om de oren vliegen, is hier weer eens radiostilte geweest. En dat terwijl ik precies een jaar geleden nog een halve marathon liep. Je vraagt je af waar het mis is gegaan, ook sinds mijn laatste blogpost :-) Nou, in mijn lijf bijvoorbeeld! Dat vindt hardlopen echt niet meer zo leuk als toen ik ruim 14 jaar geleden begon met hardlopen. Na mijn eerste wedstrijd in april 2004 heb ik een behoorlijke tijd wat wedstrijdjes gelopen in de regio maar ook daar ben ik alweer heel wat jaartjes klaar mee. En ook al loop ik nog regelmatig wat 5 kilometertjes loopjes door de week (maar meestal in het weekend), veel verder kom ik niet meer. En die ambitie heb ik ook niet meer.

Waarom dan wel hier nog bloggen? Omdat ik merk dat ik het leuk vind om af en toe door mijn archief te scrollen en me te verbazen over mijn kilometers en wedstrijden van vroeger :-) en mijn sportactiviteiten toch graag wil documenteren. Zo was ik helemaal vergeten dat ik in mijn laatste blogpost als doel had om meer fiets- en loopkilometers te maken in 2018, oeps. Overigens ben ik laatst gaan kijken voor een tweedehands racefiets, het plan is dat die in ieder geval voor de mooie zomermaanden in huis heb om wat meer afwisseling in de trainingen te krijgen en om weer eens wat meer van het mooie Limburgse landschap te zien. Wordt vervolgd… Over drie maanden of zo :-)

NB: de foto heb ik een paar weken gemaakt in mijn achtertuin, Heerlen blijft toch ‘the place to be’ om mooie streetart te spotten.

Gezien: Triptides en No Man’s Valley @ Oefenbunker Landgraaf 22/03/2018

Zomaar op een doordeweekse avond in de Oefenbunker staan, in Parkstad Popstad kan dat. Afgelopen donderdag stond daar namelijk de Amerikaanse band Triptides op het podium, amper 24 uur eerder nog te zien en te horen in wereldstad Berlijn. De Horster band No Man’s Valley mocht openen voor het viertal uit Los Angeles en zij mochten hun psychedelische liedjes, inclusief fijn orgelgeluid, 45 minuten lang ten gehore brengen. Dat vind ik altijd wat lang voor een voorprogramma maar de set bleek wel fraai aan te sluiten bij de hoofdact. Denk The Doors maar dan op provinciaal niveau en dat bedoel ik helemaal niet vervelend. Beetje jammer voor zowel openings- als hoofdact was wel dat het Oefenbunker maar zeer matig gevuld was maar dat is vast inherent aan het feit dat Triptides nog niet heel zo bekend is en het een doordeweekse avond was.

Triptides dan! Zij trokken de psychedelische sfeer van die avond heerlijk door met fijne melodieuze liedjes, die heerlijk retro klonken maar toch bij de tijd. Zo’n band die je normaal gesproken als openingsact ziet op een lome warme voormiddag in de zomer op een festivalwei, die jou dan helemaal verrast en waarbij je dan wegdroomt naar verre oorden en stranden. Voor dat laatste was het helaas nog ietsjes te fris maar voor de bezoekers die na afloop de merchandise stand bezochten, brak toch de zomer al een beetje door dankzij de kleurige en fleurige albums en vinylwerk dat de band had meegenomen. En een tip voor een volgende Triptides tour, een setje vloeistofdia’s om de psychedelische trip compleet te maken. Laat die Parkstad popzomer maar komen!

NB: Dit bericht verscheen ook op De Afgrond.

Gezien: Roxeanne Hazes (en LAKSHMI) @ Nieuwe Nor Heerlen 16/03/2018

Verbazing alom bij de Afgrond crew toen ik een verzoekje indiende om naar het concert van Roxeanne (spreek uit als Roksèn!) Hazes te gaan. Maar ik was getriggerd door een stukje van twee minuten bij DWDD maar ook, ik beken, door haar achternaam. Dus mocht ik vrijdagavond, samen met René (de fotograaf), de Afgrond vertegenwoordigen in de Nieuwe Nor.

Roxeanne tourt dit voorjaar vooral met LAKSHMI in het voorprogramma, singer-songwriter van dezelfde leeftijd (beiden opgegroeid in de jaren 90 waarover later meer…) als de hoofdact. Tot mijn verbazing maar ook tot mijn geluk had ook deze dame een volledige band bij zich om haar ‘dark electronic pop’ ten gehore te brengen. Na een sterk begin met twee up tempo nummers zakte het in en dwaalde ik met mijn gedachten al snel naar… euh de schoenen van LAKSHMI die ontwapend vertelde dat ze deze kindersneakers met lampjes in de zolen die dag in Heerlen had gekocht, hoe schattig. Maar toen was ze me helaas alweer kwijt met haar dromerige nummers. Bij het laatste up tempo nummer was ik weer bij de les en bedacht ik me dat ik graag meer van dat soort poppy liedjes had willen horen. Een volgende keer wellicht!

Gelukkig doet Roxeanne ook aan popliedjes maar dan Nederlandstalig en met een vleugje rock, levenslied (oh jee), R&B en dance. Zelf noemt ze haar stijl ‘levenspop’, liedjes uit het leven met een popdeuntje. Na 10 jaar liedjes van haar vader André te hebben gezongen vond ze het op een gegeven moment overigens tijd voor iets van haarzelf en begon toen met schrijven van nummers voor haar debuutalbum ‘In mijn bloed’, dat centraal staat tijdens deze tour. Een tour die ze zelf de #hashtag #zwangeresontour heeft meegegeven want Roxeanne is zwanger en gaat zich na deze tour voorbereiden op de komst van een baby boy. Haar stem was niet top want ze was grieperig maar ‘ze wilde de mensen in Heerlen niet teleurstellen’ dus klokslag 22.00 u. betrad haar vijfkoppige jonge (eveneens opgegroeid in de jaren 90 of nog later…) band het podium waarna miss Hazes een paar minuten later haar opwachting maakte in een goed gevulde Nieuwe Nor met publiek dat grotendeels uit jonge vrouwen bestond die de teksten ook nog eens van a tot z konden meezingen. Uiteraard kwam er veel van haar debuutalbum voorbij maar dus ook de al eerder genoemde jaren 90. In het midden van de set zat namelijk een ‘jaren 90 medley’, drie dance songs (waarvan ik alleen ‘we come one’ van Faithless herkende) met teksten in het Nederlands. Eerlijk gezegd vond ik het nogal verrassend dat deze deuntjes naadloos in de set pasten, op die happy hardcore toegift na dan, die had ze wat mij betreft achterwege mogen laten.

En laat ik er dan ook maar gewoon eerlijk voor uit komen, met de muziek was niks mis, Roxeanne heeft een goede stem, komt zeer authentiek over maar ik moest toch echt even wennen aan die Nederlandse teksten. En dan vooral bij ‘terug’, een nummer dat ook op het album staat en dat geïnspireerd is door haar vader, dat had voor mij een iets te hoog ‘hazes’ gehalte. Maar voor de rest, prima concert (beetje kort met 45 minuten maar daar zal de griep schuldig aan zijn geweest), lekkere sfeer en ik heb zelfs een heel kleine beetje gedanst…

Overigens kan ik die teksten de volgende keer ook meezingen want ik heb een dag na het optreden het album gekocht :-)

NB: Deze blogpost verscheen op De Afgrond.

Gezien: Vreemde Kostgangers @ PLT 10/03/2018

Een kleine anekdote als aftrap van een heerlijk avondje met de Vreemde Kostgangers in het PLT. Het is vrijdagavond rond half 6 als drie oudere mannen mij tegemoet lopen in de Honigmannstraat. Eentje vraagt of ik weet waar restaurant Cucina del Mondo ligt en ik antwoord vriendelijk terug dat ze dan naar de Laanderstraat moeten ‘naar dat gebouw met die muurschildering’. Uit de conversatie tussen de drie lijkt het erop dat ze dit huis al gezien hebben op hun route dus wordt er koers gezet naar het diner. Maar niet voordat ik nog geadviseerd heb om met de auto te gaan omdat deze niet in de Honigmannstraat mag staan. Waarop ik als antwoord krijg dat ze lopend zijn. Ik wens ze alvast smakelijk eten en sjees door naar huis. Daar aangekomen realiseer ik me ineens hun accent en vraag ik me af of ik nou net George Kooymans de weg gewezen heb naar het enige sterrenrestaurant dat Heerlen rijk is? Maar helaas zal ik nooit weten of die andere twee nou Henny en Boudewijn waren maar ik hoop van harte dat ze net zo lekker gegeten hebben als ik me geamuseerd heb amper 2,5 uur later na deze ontmoeting.

Want ja, de de leden van deze ‘supergroep’ (Boudewijn de Groot, Henny Vrienten én George Kooymans) hebben weliswaar allemaal een eigen stijl (zowel wat betreft gitaar spelen als het gaat om Boudewijn en George maar ook om zang, Boudewijn warm, George rauw en Henny is gewoon Henny van Doe Maar, de jeugdheld van veel van mijn vriendinnen uit de jaren 80) maar het past allemaal zo mooi bij elkaar. Ze spelen Nederlandstalige liedjes en de tweede cd is inmiddels uit met teksten van Boudewijn en muziek van die andere twee. Van die andere twee is Henny trouwens degene die de show aan elkaar praat en een/tweetjes met Boudewijn heeft. En George? Die houdt zijn mond behalve als hij moet zingen, doet zijn ding en ziet dat het goed is. De professionaliteit spat er vanaf (ook bij de twee andere heren uit de begeleidingsband) maar ook het plezier. Ze doen dit omdat ze het zelf zo leuk vinden en daar nemen ze de bezoekers in mee.

Op een gegeven moment ‘gaan we headbangen’ volgens Henny maar ach, met 73 en 2x 69 jaar op het podium valt dat uiteraard wel mee al rockt het af en toe flink, mede dankzij de gitaarsolo’s van George. Na de pauze krijgt Henny, die een Maastrichtse opa heeft, de zaal nog mee in een sing a long met ‘loeiende klokke’. Met andere woorden, deze krasse knarren zijn van alle markten thuis. Op het einde komen er nog wat hits voorbij van de heren, Boudewijn – ik doe geen hits meer – verrast ons met ‘Jimmy’ en ‘Als de rook om je hoofd is verdwenen’. Henny is nog steeds ’32 jaar’ en vraagt nog steeds ‘Is dit alles’ en George zingt het enige Engelstalige liedje van de setlist ‘Just a little bit of piece in my heart’.

Het was weer een heerlijk bijzonder muzikaal avondje in Heerlen en ik ben euh helemaal klaar voor de volgende Nederlandstalige uitdaging volgende week in de Nieuwe Nor…

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.
NB: Mijn favoriete nummer staat bovenaan deze blogpost. Opname van een week eerder in Amsterdam.

Bezocht: Meet at the Movies / Woman2Woman netwerk 08/03/2018

Een paar maanden geleden ging ik op zoek naar een netwerk in de Parkstad, speciaal voor werkende vrouwen, op aanraden van een oud-collega die dat wel iets voor mij vond. Sterke vrouwen waarmee ik kon sparren over werkgerelateerde zaken. Ik kwam destijds op de Facebookpagina van Woman to Woman terecht maar bij navraag bleek dat netwerk alleen voor vrouwen met een onderneming te zijn. Helaas, ik ben wel een ondernemende vrouw maar wel in loondienst. Maar wat fijn, een paar weken geleden kreeg ik wel een uitnodiging om op Internationale Vrouwendag naar de open netwerkbijeenkomst in de Quatro bioscoop te gaan. Ontvangst met een hapje en een drankje, een film (Dream, Girl), een interactieve workshop én netwerken, ik was verkocht. Het bleek wel een beetje lastig te zijn om mezelf te introduceren want op de vraag ‘en wat voor bedrijf heb jij?’ moest ik steeds ontkennend antwoorden. Gelukkig bleek de door mijzelf opgelegde beschrijving ‘ondernemende vrouw’ ook voer te zijn voor leuke gesprekken.

Na de hapjes was het tijd voor de Amerikaanse documentaire ‘Dream, Girl‘ over inspirerende en ambitieuze Amerikaanse vrouwen van diverse leeftijden (de oudste was ver in de 80!) die van hun droom (een eigen business) werkelijkheid hebben gemaakt. Wat maakt hen onzeker, wat zijn hun sterkte punten en wat geven ze andere vrouwen mee die hun eigen bedrijf willen starten, het kwam allemaal voorbij. In de interactieve workshop na afloop werd ons dan ook de vraag gesteld ‘wat neem je mee van deze film?’ Voor mij persoonlijk toch wel ‘Dream Big’ en ga voor zaken die je echt aan het hart gaan en waar je energie van krijgt. Maar is dat niet een universele boodschap? Niet alleen voor vrouwen maar ook voor mannen? Maar ja, die discussie kon ik niet aangaan want de enige mannen in ‘da house’ waren de twee Quatro heren die in de bediening zaten :-)

Voor vrouwen met een eigen onderneming kan ik dit netwerk van harte aanbevelen. Men komt maandelijks bij elkaar en er schijnt nog plaats te zijn voor zes vrouwen dus haast je! Naast deze maandelijks (min of meer besloten) bijeenkomsten organiseert men ook regelmatig ‘open’ bijeenkomsten, zoals deze ‘meet at the movies’ avond. Voor meer informatie kun je terecht op hun Facebookpagina.

De foto is overigens van Kimberley Wachelder, een studente van Arcuscollege, die bij navraag zo aardig was om wat foto’s beschikbaar te stellen, dankjewel nogmaals!

NB: Deze blogpost verscheen ook op De Afgrond.

Eerste feedbackgesprek en vervolgstappen

‘It’s oh so quiet…’ Een van de redenen waarom ik hier nog maar weinig blog is dat ik met andere dingen bezig ben. Daarover blog ik elders maar af en toe is het handig om het hier ook te plaatsen.

Danielle and the MLI...

En toen was er een maand voorbij sinds de laatste blogpost… In die blogpost schreef ik over een verhelderend gesprek en dat er een keuze gemaakt was in onderwerp. Ik zou eindelijk starten met schrijven (in het Engels) van een probleemstelling en deze zou direct na de Carnavalsvakantie besproken worden. Helaas zorgde de griep ervoor dat ik niet zoveel kon inleveren als ik vooraf had gehoopt maar het begin was er. Daarna was de griep bij Desirée de oorzaak dat ons eerste feedbackgesprek verplaatst werd. Naar vandaag!

Misschien maar goed ook want vorige week werd ik door een gesprek op mijn werk getriggerd om nog eens in mijn ‘promotie-schriftje’ terug te bladeren naar het gesprek dat ik in september had met Desirée en haar collega Kim. Daarin kwam ‘Constructive Allignment’ van Biggs ter sprake waarin ‘learning outcomes’ (wat moet de student kennen/kunnen?), ‘learning activities’ (wat wordt aan studenten aan…

View original post 338 woorden meer

Gezien: Pestilence @ Oefenbunker Landgraaf 02/02/2018

Soms, heel soms, vraag ik me af waar de tijd blijft. Jaja, ik word oud! Want toen de Oefenbunker een aantal maanden geleden bekend maakte dat Pestilence langs zou komen, realiseerde ik me helemaal niet dat het alweer 25 (!) jaar geleden was dat ik deze metalband in Brunssum zag. In Brunssum hoor ik je denken? Ja, daar lag in 1993 een zaal genaamd Unitas waar metalbands met regelmaat van de klok het bloemetjesbehang van de muren kwamen spelen. Dat bloemetjesbehang was dan ook zowat het enige dat ik me nog kon herinneren van die avond. En oh ja, dat ze toen een album hadden genaamd ‘Spheres’ dat zijn tijd in 1993 ver vooruit was vanwege de voor tijd vernieuwende invloeden op de death metal waar Pestilence destijds bekend voor stond.

In de uitverkochte (!) Oefenbunker stonden vrijdagavond meer mensen om me heen voor wie de tijd sinds ‘Spheres’ omgevlogen was. Maar het waren niet alleen maar ‘oude metalrotten’ die de weg naar Landgraaf hadden gevonden. Ook de jonge garde, wiens moeder ik had kunnen zijn, liet zich zien want er werd flink ‘gemosht’ vooraan. Omdat ik zelf ook redelijk vooraan stond (toch enigszins solidair met de dienstdoende fotograaf – René – van de Afgrond die avond) moest ik dus regelmatig naar rechts kijken of er niet ook een beuk mijn kant op kwam. Het leidde soms wat af van hetgeen zich op het podium afspeelde dat met recht ‘a trip down memory lane’, genoemd kon worden, héérlijk. Ook al ben ik rond het eerde genoemde jaartal geswitcht naar andere favoriete muziek (mede door de opkomst van de Britpop) en luister ik nog maar sporadisch naar metal, ik heb genoten van de vele tempowisselingen, de uitstekende gitaarpartijen en de afwisseling in de zang. Daarnaast zorgde het uitverkochte huis voor een broeierige gezellige drukte en een heerlijk sfeer. Ik kan dus alleen maar concluderen dat deze streek ook warm loopt voor metal. ‘More to follow’programmeurs in de Parkstad…?

Het clipje boven dit bericht is van het concert van afgelopen vrijdag, enjoy!

NB: Dit bericht verscheen ook op De Afgrond met foto’s van René Bradwolff.

Gezien: Whispering Sons @ Stroomhuis Eindhoven 03/02/2018

Twee concerten in een week, dat was lang geleden. Het ene (Pestilence) staat klaar voor publicatie maar wacht nog even op de Afgrond redactie. Dus komt Whispering Sons als eerste aan de beurt. Deze jonge Belgische post-punk/new wave band (in april 2016 winnaar van Humo’s Rocky Rally) zag ik al twee keer eerder. Op Pukkelpop 2016 en vorig jaar in het voorprogramma van DIVE @ Nieuwe Nor. Hun EP en lossse singles staan sinds dat laatstgenoemde optreden op repeat dus toen ik zag dat ze in Eindhoven wederom in een voorprogramma stonden, was de keuze snel gemaakt om op een zaterdagavond naar het Stroomhuis in Eindhoven af te reizen.

Het Stroomhuis is een soort van afbraakpand en wat betreft ‘inrichting’ en sfeer te vergelijken met Gebäude 9 in Keulen (kenners weten dan genoeg), alleen een stuk kleiner. De toiletten zijn aftands, de drank wordt in flesjes of blikjes geleverd, de muren (zowel binnen als buiten) zitten vol graffiti en links van het podium staat een soort van tribune. Ideaal voor kleine mensen om tijdens het concert op te staan (gratis tip!). Al met al een ideale zaal voor een klein uurtje donkere muziek dus. Nou ja, de zaal kent wel twee minpunten volgens mijn bescheiden mening… Roken is echt ‘not done’ in 2018, snel kappen daarmee (of je nu alternatief bent of tegendraads, het is gewoon niet fijn!) en er was te veel licht aan wat de sfeer niet ten goede kwam. Over naar de muziek…

Whispering Sons heeft net haar nog titelloze debuutalbum opgenomen (releasedatum nog onbekend) en speelde ten opzichte van de vorige twee concerten dus ook wat nieuwe nummers. En die passen naadloos bij de rest, donker, onheilspellend en bij vlagen hypnotiserend en dat alles bij elkaar gehouden door de donkere stem van Fenne Kuppens. Ik was fan en ben nu nog meer fan en hoop dat het album heel snel te koop is. Gelukkig staan ze op 14 april aanstaande op een steenworp afstand van mijn huis, namelijk op Geleen Calling. Ticket is inmiddels gekocht dus tot snel fluisterende zonen!

NB: Oh ja, er was gisteravond ook nog een hoofdact maar die heb ik geskipt, sorry Radar Men from the Moon.