Mag ik nieuwe voeten? (25 t/m 31)

In mijn vorige hardloopupdate schreef ik over een ontluikende liefde voor een racefiets. Aangezien het hardlopen moeizaam blijft gaan (mede door mijn voetklachten) en die fiets er nog niet is, ben ik ook de afgelopen weken veelvuldig in de sportschool geweest. Eigenlijk kom ik met hardlopen niet meer verder dan een rondje van circa 5 km. Als je altijd last van je voeten hebt, ondanks het derde paar steunzolen in 2 jaar tijd (en die ook nog eens braaf altijd draagt!) en thuis eigenlijk niet meer op blote voeten en/of sokken kunt wandelen omdat dit teveel pijn doet, heb ik besloten dat ik een nieuw paar voeten wil :-)

Maar serieus, of ik nu wel of niet hardloop, veel of weinig wandel, de pijn is er altijd, soms heel erg, soms nihil maar het komt altijd terug. Vrij frustrerend en die frustratie uitte ik afgelopen week ook bij mijn fysiotherapeute en die adviseerde om toch weer eens verder te kijken. Wellicht terug naar een orthopeed (help, dan moet ik mijn tenen wellicht recht laten zetten, zie deze blog) of wellicht naar een sportarts? Als iemand ervaringen heeft met de laatste, lees ik dat graag terug in de reacties. Ik ga er in ieder geval nog eens serieus over nadenken aangezien mijn klachten me ook regelmatig belemmeren buiten het hardlopen. Wordt vervolgd…

Maar gelukkig spotte ik de afgelopen weken wel nog wat nieuwe murals in Heerlen tijdens de spaarzame hardlooprondjes, waaronder die op de foto.

Gezien: Liam Gallagher @ Les Ardentes – Luik 09/07/2017

Wat is een weblog toch leuk! Zo zie ik in mijn archief dat het alweer 10 jaar geleden is, dat ik Les Ardentes, een festival in Luik bezocht. Ondanks goede ervaringen verloor ik het festival daarna uit het oog al speelde mijn favoriete band Suede er vorig jaar nog (maar daar kon ik wegens logistieke problemen toen niet bij zijn). Dit jaar hadden ze Liam Gallagher, voorheen zanger van Oasis, op de affiche van zondag staan dus besloten we een paar maanden geleden een weekendkaart te kopen. Want Les Ardentes is dan wel een vierdaags festival, ook dagkaarten en weekendkaarten zijn beschikbaar. Het festival is vooral hiphop en R&B georiënteerd (niet zo mijn genre ahum) maar wist op zaterdag wel Placebo te strikken als headliner. Leuke nummers, goede band maar het deed me niks dus na een paar nummers besloot ik lekker achteraan in de luwte te gaan staan. Nee, dan vond ik de Franse krautrockband La Femme, die eerder op de dag speelde, toch echt leuker. 

Maar goed, Liam Gallagher dus! Het enfant terrible van de Britse popmuziek, leadzanger van Oasis, bekend van de vetes met oudere broer Noel en sinds kort solo onder zijn eigen naam (zijn eerste project na Oasis deed hij nog onder de naam Beady Eye). De cd komt in oktober uit en de eerste twee downloadbare singles (Wall of Glass en Chinatown) klinken veelbelovend. Die stonden ook beiden op de setlist van zondag. Chinatown klonk toen wel wat mat maar dat is hem vergeven want door het openen met Oasis klassiekers ‘Rock ’n Roll star’ en ‘Morning Glory’ had Liam het pleit al gewonnen voordat zijn eigen nummers aan bod kwamen. Er stonden meer Oasis songs op de setlist maar de nadruk lag toch echt op zijn solowerk, en terecht! Maar ja, als je dan eindigt met een akoestische versie van ‘Wonderwall‘… Super mooie uitvoering.

Ok, aan Oasis kunnen zowel Noel als Liam solo niet tippen (samen zijn ze sterker) maar het was goed om Liam eindelijk weer eens goedgeluimd (en goed bij stem) op een podium te zien staan. Wat dat betreft is die split toch ergens goed voor geweest…

Bezocht: Manchester 27/06/2017 – 01/07/2017

Het is alweer twee weken geleden dat ik Manchester bezocht. De hoofdreden was een bezoek aan het AHE congres waarover ik uitgebreid blogde op mijn MLI blog. Maar omdat ik Manchester eigenlijk niet kende (behalve van een voetbalwedstrijd) besloot ik al een aantal maanden geleden om er een privé nachtje aan vast te knopen. Dus na het congres had ik de hele vrijdag en de zaterdagochtend voor mezelf, voordat ik weer naar het vliegveld moest. Over het concert van Richard Ashcroft op vrijdagavond blogde ik laatst al maar wat heb ik nog meer gezien?

Op donderdagmiddag, na het congres, was er nog tijd voor een paar uurtjes shoppen met de collega met wie ik ook het congres bezocht. We bezochten vooral het grote winkelcentrum Arndale op circa 10 minuten lopen van station Manchester Piccadilly met teveel winkels om op te noemen. Diverse grote warenhuizen (Primark, H&M) zijn sowieso vertegenwoordigd in het centrum maar ik bezocht alleen H&M omdat ik nog een goedkope trui zocht voor het concert van vrijdagavond (erg handig als je er de avond van te voren achter komt dat het in de buitenlucht is…). Verder herinner ik me nog een Vans winkel plus een Superdry store. Oh ja, aan de buitenkant van het winkelcentrum ligt ook nog een Dr. Martens winkel en daar word ik altijd heel hebberig van. Maar sinds mijn voetklachten zijn deze schoenen eigenlijk een no go dus besloot ik het geld te spenderen aan een paar schoenen in een andere winkel (die bij terugkomst in Nederland eigenlijk ook een no go bleken te zijn, oeps) plus een Swatch horloge. Je bent vrouw of niet dus het geld moet rollen :-) Maar voor wat alternatievere winkels moet je, vermoed ik, buiten het echte centrum zijn.

Voor vrijdagochtend had ik een Streetart tour geboekt in het Northern Quarter. Helaas mailde de gids op donderdag dat de tour verplaatst werd naar zondag omdat ze last had van een blessure en geen twee uur kon wandelen. Helaas vloog ik al op zaterdag naar huis dus heb ik op vrijdag zelf 1,5 uur door dit gedeelte van Manchester gestruind. En ook zonder gids spotte ik prachtige street- én stickerart (zie ook deze blogpost van een andere bezoeker). 

Daarna bracht ik een bezoekje aan het (gratis toegankelijke) National Football Museum (voor voetballiefhebbers een must do) om na het voetbal’geweld’ meteen door te sjezen naar de oudste ‘public library in the English speaking world’, Chetham’s Library. Dit na een tip van een congresbezoekster en zeer de moeite waard. Je kunt je vooraf niet aanmelden voor een rondleiding maar je moet je ergens rond het hele uur melden bij de ingang. Het is gratis al is een vrije gift altijd mogelijk. Na een korte introductie mochten we zelf door de bieb dwalen. Daar was je eigenlijk zo doorheen omdat de collectie verdeeld was over twee lange gangen plus een leeszaal. Maar wel de moeite waard van het bezoeken!


Toen was het tijd voor de tram naar Newton Heath & Moston, een ritje van circa 20 minuten vanaf Manchester Victoria (station naast Chetham’s Library). Want op circa 25 minuten wandelen van mijn halte ligt Broadhurst Park, thuishaven van FC United of Manchester. Nee, niet Manchester United en ook geen Manchester City maar FC United of Manchester dus. Een club die in 2005 door fans is opgericht (mede door onvrede met het beleid van het grote United) en sindsdien door de fans wordt gerund. Het leek een onneembare vesting maar bij de hoofdingang bleken de woorden ‘I came all the way from the Netherlands’ alle deuren te openen. Met als ‘gevolg’ een uur durende privé rondleiding, van bestuurskamer tot kleedkamers en hoppa door met een rondje langs het veld en onder de tribune. De meneer die me rondleidde had alle tijd, wist alles over de geschiedenis, was verantwoordelijk voor de merchandise (die ik na afloop uiteraard kocht) en was zo trots op deze club, echt mooi om te zien en te horen! Hoogtepunt, de bar onder een van tribunes, door fans zelf ingericht. Of toch de lekkere cider ‘right from the terraces’? Echt een geweldige belevenis dus daarna op wolkjes terug naar de tramhalte. Interesse in het verhaal van deze bijzondere club? Check de Wikipedia link maar kijk vooral naar deze documentaire en als je meer tijd hebt, deze docu. Ik heb ze in ieder geval in mijn hart gesloten!

Op zaterdag scheen de zon (na vier grijze dagen met af en toe regen), een goede dag om een korte ‘library walk’ (once a librarian, always a librarian) te doen met bezoekjes aan de Central Library (een fraaie combi van oud en nieuw) en de John Rylands Library. De laatste heeft een prachtige reading room van twee etages mét een aparte werkplek voor de librarian. De bibliotheek is dan ook uit een tijd dat het woord flexwerken nog niet uitgevonden was. Het was vooral mooi om te zien hoe het oude gebouw (neogotische stijl) naadloos overgaat in de nieuwbouw. Oh ja, ik zag ook de Town Hall nog van binnen.

Met een koffer vol souvenirs en een hoofd vol indrukken reisde ik terug naar Heerlen met de wens om ooit nog eens een wedstrijd van FC United of Manchester live mee te maken. En mocht je ooit in de gelegenheid zijn deze stad te bezoeken, zeker doen! Want naast hetgeen ik beschreven heb, is er uiteraard nog veel meer te doen en te zien.

NB: De foto van de streetart met de songtitel van the Smiths, een band uit Manchester) is gemaakt in het Northern Quarter. De andere foto is gemaakt bij FC United of Manchester, ‘supporters not customers’.

Gezien: Richard Ashcroft @ Castlefield Bowl (Arena) @ Manchester 30/06/2017

Afgelopen week verbleef ik een paar dagen in Manchester voor de ‘Assessment in Higher Education’ conferentie. Ik heb hierover uitgebreid geblogd op mijn andere blog, zie link.

Tijdens het plannen van deze werktrip, had ik al het idee om er een dagje aan vast te plakken want ik was nog nooit eerder in Manchester. Alhoewel, dat is niet helemaal waar want ik bezocht er ooit de Premier League wedstrijd ‘Manchester United – Charlton Athletic’ maar heb toen alleen het uitvak van Old Trafford van binnen gezien. Maar zeg je Engeland, dan zeg je ook muziek dus tot mijn grote blijdschap speelde Richard – vroeger zanger van The Verve – Ashcroft in Manchester op vrijdag 30 juni. Dus kocht ik maanden geleden al een kaartje en verheugde ik me enorm op zijn optreden na de goede kritieken op zijn Pinkpop optreden. Vooraf had ik me niet echt ingelezen over de zaal en het was dus even schrikken toen ik er een dag van te voren achter kwam dat de Castlefield Bowl geen zaal is maar een openlucht arena. Oeps! Gezien de weersvoorspelling van die vrijdagavond heb ik ook nog een trui moeten scoren bij de plaatselijke H&M :-)

Richard had gezorgd voor twee voorprogramma’s, de vrolijk klinkende jonge band The Sherlocks en een of andere oude reggae meneer Lee Scratch Perry. Helaas was laatstgenoemde vp 2 dus toen ik net rond 19.45 u. een fraai zitplekje in de Arena (net achter de staanplaatsen) had gevonden, moest Lee nog beginnen. Maar aan alles komt een eind, ook aan dit optreden :-) Klokslag 21.00 u. betrad Richard Ashcroft (gekleed in een wit shirt met I hartje MCR én een zilveren glitterjasje) het podium. De eerste twee nummers zetten meteen de toon. Eerst het uptempo ‘Out of My Body’ (opener van het solo album uit 2016) en daarna ‘Sonnet’ van The Verve. King Richard kwam, zag en overwon al na 10 minuten dus.

De set was een mooie afwisseling tussen werk van The Verve en zijn solowerk waarbij de nadruk wel lag op laatstgenoemde. En ja, die nummers van The Verve werden door de aanwezigen van voor tot achter meegezongen maar zijn solowerk bleek ook redelijk bekend. Of zoals Richard zelf opmerkte ‘you can buy my last solo album for the price of a caramel latte’. Ik kende zijn solowerk overigens niet maar had dit wel voor die spotprijs voor vertrek gekocht via iTunes. Heerlijke cd die sinds het optreden op ‘repeat’ staat.

Was je vroeger een liefhebber van The Verve, check dan zeker ook het solowerk van Richard Ashcroft, je zult er geen spijt van krijgen.

NB: Foto’s maken bleek niet handig ondanks de geweldige zitplaats (de mijne is een zoekplaatje) maar gelukkig hebben we de filmpjes nog, kies er hier maar een uit :-)

Een nieuwe ontluikende liefde… (11 t/m 24)

IMG_5384.JPGOp 1 april liep ik mijn tiende halve marathon, zie verslag. Daarna kwam meteen de klad in het hardlopen aangezien mijn doel behaald was en ik andere prioriteiten kreeg euh nam. Met moeite perste ik er per week twee korte rondjes uit en bracht ik een bezoek aan de sportschool. Om mezelf te motiveren schreef ik me in voor de Tilburg Ten Miles via mijn werkgever maar de afgelopen weken werd al duidelijk dat ik dat doel op deze manier echt niet zou gaan halen.

Het weer speelt ook niet echt mee. Voor een slecht weer loper is het warme voorjaar ‘killing’ en om nou drie keer per week de wekker nog vroeger te zetten dan normaal, nee dank u. Dus de inschrijving weer geannuleerd en hopen dat het snel herfst wordt :-)
IMG_5397
Maar even serieus, ik mis het hardlopen enorm als ik geblesseerd ben maar het lijkt erop dat ik op dit moment tevreden ben met twee of maximaal drie hobbelrondjes (van elk max 5 km) per week. Waar ik op dit moment echt een beetje blijer van word is krachttraining in de sportschool. Oh jee, nu heb ik het gezegd hé, de sportschool want ja, dat lijkt soms wel een woord dat je binnen de hardloopwereld (als ik daar nog deel van uitmaak met deze frequentie haha) niet mag noemen. Want fitness is saai, het is binnen en hardlopen is helemaal de bom (en we Instagrammen ons tijdens dat lopen helemaal suf, sorry kleine frustratie). Terwijl ik toch echt merk dat het mijn lijf goed doet, die krachttraining. En oh ja, dat fietsen natuurlijk. Niet belastend voor mijn problematische voetjes, lekker een muziekje luisteren of een boekje lezen op de iPad (of je werkmail wegwerken ahum) en werken aan mijn conditie. Ik heb dat echt herontdekt tijdens de trainingen voor Praag en ik zou het ook graag buiten willen gaan doen. De afgelopen weken hadden we in de regio zowel de Amstel Gold Race toerversie en Limburgs Mooiste gehad en ik denk dat ik (zeker aan die laatste want veel keus uit routes), hier heel graag een keer aan wil meedoen.

Mijn nieuwe ontluikende liefde vraagt wel nog wat extra’s, een racefiets namelijk… Dus daar ga ik de komende maanden maar eens naar op zoek. Als ik er dan nog een wetsuit bij krijg en fatsoenlijk leer zwemmen, kan ik meteen door voor een 1/4 of 1/8 triathlon :-)

NB: Met de Pinksterdagen zat ik in Den Haag en uiteraard heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om een rondje over het strand te lopen (dat dan weer wel), zie foto’s.

Derde prijs bij de conferentie 10x beter (en een doorstart voor dit blog)

Yoooohoooooo! Een derde prijs die maakt dat ik me een winnaar voel :-)

Danielle and the MLI...

lefSuper trots! Ik heb, met mijn onderzoek naar Flipping the Classroom, de 3e prijs gewonnen bij de MLI/MLE/SEN onderzoeksprijs 2017. Nu twee dikke bossen bloemen, € 200 euro en eeuwige roem rijker! En mede dankzij dit onderzoek ligt er al een nieuwe uitdaging klaar, voor na de zomervakantie. Met hetzelfde lef waarmee ik de MLI ben begonnen, ga ik ook maar eens kijken of het schrijven van een onderzoeksvoorstel voor een promotie mij ligt.

Dit was het berichtje dat ik gisteren op Facebook plaatste. Op LinkedIn staat een aangepaste versie omdat ik daar ook nog graag de 1e en 2e prijs winnaars wilden feliciteren. Maar mijn gevoel is na een dag nog steeds hetzelfde, trots en blij!

En wat betreft die nieuwe uitdaging in alinea 1… Dit lijkt me een perfect moment om met dit blog weer een doorstart te maken. Dus heb ik iets toegevoegd in de titel en…

View original post 53 woorden meer

Gezien: KISS @ Ahoy Rotterdam 24/05/2017

IMG_5193Oeps, twee weken geleden al, zag ik voor de tweede keer KISS live. Na Verona was het nu tijd voor Ahoy Rotterdam. Inclusief verscherpte toegangscontrole wegens de tragische gebeurtenissen in Manchester een paar dagen ervoor. Daar werd door de heren op respectvolle wijze aandacht aan besteed inclusief een indrukwekkende minuut stilte. Maar daarnaast was het gewoon tijd voor een vette rockshow want dat doen de heren toch altijd erg goed.

Ik vind niet alle liedjes even leuk maar mede dankzij de grote videoschermen, de visuals, het vuurwerkspektakel en een paar pakkende nummers, was het toch weer erg leuk om mee te maken. Wel jammer dat zanger Paul Stanley tegen het einde van het concert steeds slechter ging zingen (iets minder kletsen tussen de nummers door, zal vast helpen) maar het enthousiasme maakte veel goed.

Ook leuk maar vooral schattig, het jongetje van een jaar of 6 achter mij (in een KISS shirt!) die samen met papa en mama naar zijn favoriete band kwam kijken. Of bij mama in de armen of bij papa op de schouders, hij headbangde er vrolijk op los. Het moet de mannen van KISS plezier doen dat ze nog steeds zo geliefd zijn in alle leeftijdscategorieën.

Benieuwd of ik ze ook nog een derde keer live ga zien of dat de leeftijd ze parten gaat spelen. Aan de energie op het podium was in ieder geval niet te zien dat ze binnenkort met pensioen gaan.

Gezien: Whispering Sons en DIVE @ Nieuwe Nor (21/04/2017)

Poppodium Nieuwe Nor programmeert regelmatig oude new wave bands maar afgelopen vrijdag stond ineens een jong new wave bandje op het podium. In het voorprogramma van Dive (waarover later meer) stond Whispering Sons, een Belgische band die ik vorig jaar reeds op Pukkelpop zag. Ondanks de jonge leeftijd van de bandleden, kent hun muziek donkere jaren 80 invloeden met veel gevoel voor sfeer en intimiteit. En nee, vernieuwend is het niet maar wat boeit dat als je 45 minuten lang geobsedeerd kunt luisteren naar muzikanten die liedjes hebben met een kop en een staart en een zangeres die je met haar donkere zware stem laat wegdromen naar de tijd dat je 2 HAVO-scholier was en een geluidscassette van een klasgenoot kreeg die je liet kennismaken met muziek die je eerder nog niet kende? Heerlijk voorprogramma!

Even terug naar dat cassettebandje. We schrijven 1985 en mijn favoriete band was (ja, ik beken!) Spandau Ballet. Maar daar was ineens klasgenoot Michel, hij hield van electronic body music (EBM) en overhandigde mij op een dag een geluidscassette waarop bands als The Klinik (mét Dirk Ivens), Front 242 en Nitzer Ebb stonden. Bam! De stap naar uitgaan in Femina was gezet. Het is overigens nooit helemaal mijn genre geworden maar als ik met uitgaansavonden deze muziek hoor, dwaal ik weer af naar die goede oude HAVO tijd en de allereerste ‘mixtape’ die ik ooit van iemand kreeg.

Dive is de artiestennaam van Dirk Ivens (in een ver verleden lid van the Klinik) en loopt al heel wat jaartjes mee in de muziekwereld. Het is een grote naam in de EBM wereld en hij had Heerlen uitgekozen voor de release van nieuwe cd ‘Underneath’ wat op zich al heel speciaal is natuurlijk. Helaas was het niet al te druk in de Nieuwe Nor met circa 75 belangstellenden en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het einde van Dive niet gered heb. Ik vind het heel bewonderenswaardig wat deze meneer doet, in zijn eentje op een podium staan en ‘performen’ terwijl de EBM beats uit een laptop komen maar mijn ding bleek het niet te zijn, ondanks alle sentimenten. Die beats waren overigens niet al te verkeerd maar voor mij te eentonig zeker in combinatie met de nogal karakteristieke stem van Dirk. Maar super om te zien dat andere bezoekers het helemaal te gek vonden en wel helemaal los gingen!

Toch hou ik het nog even bij de herinneringen aan dat cassettebandje. Want dat heeft er wel mede voor gezorgd dat ik het genre ben gaan waarderen en heeft ook veel invloed gehad op mijn huidige muziekliefdes. Voor de geïnteresseerden, Spandau Ballet ben ik na 1985 definitief uit het oog verloren en daar heb ik nooit spijt van gehad.

NB: Mijn favoriete Whispering Sons nummer is ‘Wall’, zie het YouTube fillmpje boven deze blogpost.

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Gezien: Temples @ Gebäude 9 Keulen (07/04/2017)

templesZo, dat werd tijd, eindelijk weer eens concert gezien in de allerleukste zaal in Keulen, Gebäude 9 genaamd. En wat voor een band! Temples kwam hier al een aantal keren voorbij en zag ik een keer eerder, op Pukkelpop 2014. Toen hadden ze net een paar maanden hun debuut album ‘Sun Structures‘ uit, dat ik pas vorig jaar via iTunes aanschafte. Heerlijke psychedelische rock met een vet rock randje. Een aantal weken geleden kwam opvolger ‘Volcano‘ uit en dat was in het begin toch wel een tegenvaller. Leuke nummers maar het klonk allemaal wat iel en mager. Gelukkig was daar live niets van te merken. Maar voordat Temples tegen 21.30 u. het podium betrad, was daar eerst nog een voorprogramma genaamd Creatures. Tja, euh, zoals ik al op Facebook meldde… ‘Dat de muziek begint en dat je denkt ‘oh best leuk’ tot de zanger zijn mond opendoet… Maar ja, die had dan weer andere kwaliteiten right Darling? Refererend aan het feit dat meneer tijdens het optreden van Temples achter me langs liep en me tegen de (nog pijnlijke – zie bericht over de halve marathon van Praag) kuit schopte en daarna tegen Marco ‘sorry darling’ riep. Enfin, zoek ze even op YouTube maar mijn ding was het niet.

Nee, dan Temples! Bloempottenkapsels, een glitter pullover én colbert, gouden dr. Martens schoenen en broeken alsof ze zo uit de jaren 70 naar Keulen waren gereisd. Vette gitaren, lekkere toetsenpartijen, een goede zanger en nieuwe nummers die toch wel heel mooi pasten tussen het ‘oude’ werk. En voor een Engels bandje met amper twee cd’s speelden ze dik 1,5 uur, dat heb ik ook al eens anders gezien.

Hou je van psychedelische rock en ben je nieuwsgierig geworden? Check dan ‘Shelter Song‘ van het eerste album en ‘Certainty‘ een van de nieuwe werkjes.

Genomineerd voor 10x Beter!

Nog eens berichtje over mijn onderzoek dat ik tijdens mijn masterstudie heb gedaan.

Danielle and the MLI...

3238920732_b7160d05c9_z

Hé, nog eens een berichtje op dit MLI blog! Maar als je onderzoek, samen met 9 andere onderzoeken, genomineerd wordt voor de onderzoeksprijs 2017 van de drie masteropleidingen MLI, MLE (Leadership in Education) en SEN (Special Educational Needs, inmiddels omgedoopt naar Educational Needs), dan is dat wel een berichtje waard.

Inmiddels heb ik voor deze onderzoeksprijs alweer een artikel mogen schrijven, is projectleider Paul Dirckx, van het project waar ik mijn onderzoek heb uitgevoerd al bevraagd en ben ik bezig met de voorbereidingen voor een workshop. Het artikel verschijnt binnenkort, samen met de andere schrijfsels van mijn mede-genomineerden, in een digitale glossy genaamd ’10x Beter’.  En wat mijn onderzoek heeft bijgedragen aan de Fontyspraktijk (ingebracht door Paul) wordt daar dan aan toegevoegd.

Op 7 juni is er dan nog een conferentie ‘Passend Onderwijs : 10 perspectieven voor de praktijk’ en daar mogen alle genomineerden een workshop verzorgen die betrekking heeft…

View original post 74 woorden meer

Gelopen: halve marathon @ Praag 01/04/2017

jan palach square

Start en finish waren op het Jan Palach plein.

Jahaaaa, ik kan eindelijk die 10e halve marathon wegstrepen. Voor veel lopers een aantal waar ze hun hand niet voor omdraaien maar voor mij toch echt wel een mijlpaal. Na 6x Eindhoven, 2x Arnhem (Derde Kerstdagloop) en 1x Eupen (als onderdeel van een estafette triathlon) had ik nummer 10 al graag in augustus 2015 willen lopen, maar een hardnekkige voetblessure zorgde ervoor dat ik in Reykjavik de 10 km moest lopen. Na een geschiedenis van veel huisartsenbezoekjes, podotherapeuten en steunzolen, leek het in oktober 2016 weer de goede kant op te gaan dus durfde ik het ook weer aan om een weekend Praag te boeken inclusief inschrijving voor de halve marathon daar. Tot mijn grote schrik kreeg ik in december last van mijn rechtervoet, zucht. Maar zie daar, een bevriende looptrainer, die ik nog kende uit mijn begintijd van het hardlopen, bracht uitkomst en zorgde voor een uitgekiend loop-, fiets- en krachtschema van drie maanden. Maar dat zorgde er wel voor dat ik maar met een maximum gelopen afstand van iets meer dan 15 km naar Praag afreisde. Dat vond ik spannend want hoe zou  het me daarna vergaan? Ach ja, het antwoord heb ik al in de eerste zin weggegeven, ik ben over de finish gegaan in 2:17:41, met grote afstand mijn allerlangzaamste halve marathon ooit (ooit deed ik er 1:49:03 over…) maar hé, wie had, na al dat blessureleed, kunnen denken dat het me ooit nog eens zou lukken.

uitzicht met fietsen

Op zondag lekker fietsen, heuvel op en heuvel af.

Dus heb ik 21,1 kilometer lang genoten, ondanks de hitte (gemiddelde temperatuur in Praag is 10 graden rond deze periode, het was nu 4 dagen zonnig en zaterdag was het zelfs 22 graden) en ik wist bij 11 dat ik het zou gaan halen (ook omdat de limiet 3 uur was). Neemt niet weg dat het zwaar was en dat mijn voeten het, mede dankzij de vele ‘kinderkopjes’, ook niet zo heel fijn vonden.

En oh ja, dat je bij 18 km denkt ‘hm, voel ik nou kramp in mijn rechterkuit of is het een zweepslag? ‘ en dat je meteen daarna denkt ‘gewoon doorhobbelen want als ik nu ga wandelen, ben ik klaar voor vandaag en kom ik niet meer op gang’.  Overigens liep mijn vriendje ook mee, hij finishte in 1:49:46, echt een super tijd met die warmte.

En nu doe ik het dus echt nooit meer hè mensen :-)

Het allerleukste van het lopen in een andere stad is dat je voor en na de wedstrijd nog lekker kunt genieten van de stad. Op vrijdag verkenden we te voet het mooie oude centrum van Praag, op zondag fietsten we naar de overkant van het water om onder andere Strahov Monastery en Prague Castle te bezichtigen. Vanwege mijn pijnlijke kuit, ‘mocht’ ik op een e-bike, dat was ook nog wel een belevenis, maar wel een weldaad voor pijnlijke spieren en gewrichten. Op maandag bezocht ik op de valreep nog de Jewish Museum, indrukwekkend en om heel stil van te worden.

Wat blijft zijn de fraaie herinneringen, van alles wat we weer gezien en beleefd hebben en dat je weet dat je lichaam tot veel in staat is, ook al heb je een druk sociaal leven, lange reistijden en een bijna fulltime job. Toch vind ik het nu ook wel weer fijn om schemaloos de zomermaanden door te brengen, daarna zie ik wel weer verder…

Bezocht: Pinkpop Persconferentie @ Paradiso Amsterdam 08/03/2017

Of er iemand voor de Afgrond naar de persconferentie in Paradiso (Amsterdam) van Pinkpop wilde? Ja hoor, ondanks dat ik een haat-liefde verhouding met het festival heb, leek me dit toch wel heel stoer. En dat was het afgelopen woensdag ook!

Bij binnenkomst in Paradiso werd er afgeteld naar 12 uur en voelde je de spanning bij de aanwezigen. Welke bands zouden er op de 48e editie van Pinkpop staan tijdens de Pinksterdagen? Een aantal grotere namen waren reeds uitgelekt en/of bevestigd maar er moest nog heel veel bij. En dat kwam er ook! Of dat allemaal mijn smaak is, nou nee niet echt. Maar dat kan natuurlijk ook aan mijn muzieksmaak liggen die niet meer matcht met de doelgroep die Mojo en Jan Smeets voor ogen hebben. En dan met name de jongere doelgroep want tijdens de persconferentie was ik omringd door jongens en meisjes die mijn kinderen hadden kunnen zijn… En die reageerden eigenlijk vrij enthousiast bij het horen en zien van de bands. Behalve dan bij Guus M, de enige artiest waarbij zelfs boegeroep te horen was in de zaal. Of dat terecht is, mag je zelf gaan bepalen op de Pinkpop maandag. Want dan gaat het donderen en bliksemen, vast en zeker :-) Er komen overigens nog namen bij dus wie weet zie je mij toch nog op de festivalweide.

Een compliment trouwens voor de winnaar van Nu of Nooit The Ten Bells. Een paar weken geleden, tijdens de finale, was ik nog niet zo onder de indruk maar de twee nummers die ze gisteren in Paradiso mochten spelen, klonken toch wel erg vet. Zo vet dat een aantal ‘Hollanders’ achter mij riepen: ‘oh, dat bandje is best wel goed’. Ja zeker dus dat gaat dat zien op Pinkpop.

Het laatste woord in Paradiso kwam uiteraard van ome Jan zelf want hij sloot af met de mededeling dat er ook dit jaar weer gratis water is. Enne, hij had ook nog een verzoek, of we toch alsjeblieft allemaal wilden gaan stemmen komende woensdag want dat was ons recht en daar moesten we gebruik van maken. Maar of de gemiddelde Justin B fan al de kiesgerechtigde leeftijd heeft bereikt en zijn oproep dus effect heeft, betwijfel ik :-)

NB: Dit verslag verscheen ook op de Afgrond met foto’s van Kevin Cordewener.