Gezien: Suede @ AB Brussel (30/09/2018)

Suede, mijn favoriete Britpop band, heeft na de wederopstanding in 2018 alweer haar derde album uitgebracht (nummer 8 in de rij in totaal). Op The Blue Hour klinkt Suede donker, zwaar, melancholisch maar fraai en toch weer heel Suede-achtig. Dat vind ik in ieder geval maar de meningen onder de de door mij bekende fans zijn daarover verdeeld. En dat mag :-)

Het begin gisteravond in een uitverkochte Ancienne Belgique met de eerste twee nummers van dat nieuwe album (‘As One’ en ‘Wastelands’) was voor mij in ieder geval al een kippenvelmoment. Ja, ook de 17e keer live kan deze band nog steeds een gevoelige snaar raken. Verrassend vond ik de keuze van ‘Sabotage’ van het zesde album en het feit dat er veel gespeeld werd van Suede’s meest succesvolle album ‘Coming Up’. Voor mijn gevoel had ik ‘She’ en ‘Filmstar’ al jaren niet meer gehoord dus dat waren ook mooie verrassingen net als ‘Killing of a Flashboy’ (een briljant b-kantje uit oude vervlogen tijden) en ‘Europe is our Playground‘ acoustic. Mooi mooi mooi!

Helaas geen tweede concert voor mij deze tour maar ik ga ervan uit dat de heren in het voorjaar van 2019 nog een keer terugkomen. De 20 moet toch haalbaar zijn… :-) De hele setlist vind je trouwens hier.

NB: Met dank aan Marco voor de foto van Brett vanuit de zaal. Ik stond zelf op het eerste balkon iets te ver weg om goede foto’s te maken.

Advertenties

Gezien: Sextile @ Oefenbunker Landgraaf (25/09/2018)

Op een doordeweekse dag circa 50 bezoekers naar de Oefenbunker trekken om te luisteren naar de rauwe electropop van Sextile, in Parkstad Popstad kan dat gewoon. Ook ik werd vooraf getriggerd door de elektronische tonen van dit jonge trio uit Los Angeles dat muziek maakt waar ze eigenlijk veel te jong voor zijn (volgens hun Facebook pagina: primitive post punk from outer space). Na wat rondgesurft te hebben op YouTube voorafgaand aan dit optreden had ik verwacht dat de sound van Sextile wat donkerder zou zijn maar de eerste twee twee drie nummers klonken niet alleen dansbaar maar eigenlijk ook best vrolijk. Maar dat kan ook komen door de over enthousiaste zanger Brady Keehn. Getooid in een leren jasje en een kapotte spijkerbroek stuiterde hij over het podium en probeerde hij de aanwezigen te verleiden om toch echt een stapje dichter bij te komen. En dat alles met een flinke galm over de microfoon. Oh ja, er was ook gitaar te horen maar ik werd pas echt enthousiast toen die een paar nummers van het podium verdween en de twee jonge meisjes die Brady flankeerden, samen de drumstokjes ter hand namen om eens lekker los te gaan op drumstel en dito computer.

Ik ga er thuis geen plaatje van opzetten maar het feit dat zo’n jonge veelbelovende band voor een optreden in deze regio kiest, daar kan ik alleen maar blij van worden. En dat ik niet de enige was, bleek wel uit de publieksreacties tijdens het optreden. Er werd na de reguliere set van 45 minuten overigens nog voorzichtig om een toegift geroepen maar de bezoekers restte na het ‘sorry, we hebben niet meer nummers’ alleen nog de gang naar de merchandise stand waar vooral de lp’s gretig aftrek vonden. Daarna mocht DJ Kitty de aanwezigen nog aan het dansen krijgen maar omdat mijn wekker om 5.30 u. afliep de ochtend erna, heb ik daar geen gehoor meer aan gegeven. Dat is dan toch een nadeel van zo’n concertje op een doordeweekse dag…

Meer horen van Sextile? Check hun Facebookpagina.

NB: Dit bericht verscheen ook op de Afgrond.

Zomervakantie 2018 (Westen en het Noorden van IJsland)

Bijna vier jaar geleden al leek het me een leuk idee om mijn tiende halve marathon in een stad te lopen waar mijn vriend en ik nog nooit waren geweest. Omdat ik een slecht weer loper ben, viel de keuze op Reykjavik in IJsland. Helaas heb ik daar in verband met een blessure de 10 km gelopen ipv de halve maar we hebben daarna nog een paar dagen door het Zuiden van dit prachtige land gereisd met een huurauto (we deden destijds deze trip). Sindsdien ben ik verliefd op het land! Dus we wilden snel weer eens terug en drie jaar later was het zo ver.

Omdat IJsland best duur is en het nogal wat centjes scheelde, vertrokken we pas op 1 september ipv juli of augustus. Dat was gelukkig mogelijk met mijn werk dus na drie weken zomervakantie en 1,5 week werken had ik daarna eindelijk samen vakantie met mijn vriend. Dit jaar hebben we wederom keuzes moeten maken en hebben we het Westen, inclusief de Westfjorden, en het Noorden van IJsland verkend (deze trip met een aantal aanpassingen en in omgekeerde volgorde). We missen nog het Oosten en het hele binnenland maar een kniesoor die daar op let :-) We hadden overigens vooraf tegen elkaar gezegd dat we hierna niet meer zouden gaan. Maar wat was het weer genieten van de uitzichten, de bergen, het water, de prachtige Westfjorden waar je toiletten met een uitzicht hebt en drie tegenliggers per uur tegenkomt. Had ik de watervallen al genoemd? Dus ja, we hebben wel weer wat dingetjes op onze verlanglijstje gezet voor een volgende keer…

Wat hebben we dan tussen 1 en 11 september allemaal gedaan en gezien? Hieronder een day to day verslagje inclusief wat foto’s. Heb je geen zin om het verslag te lezen, een selectie van foto’s is hier te vinden.

Dag 1 was uiteraard een reisdag en vlogen we van Amsterdam naar Keflavik met Iceland air. Na een upgrade van Nordic Visitor (onze reisorganisatie) mochten we onze 4WD huurauto al ophalen op het vliegveld zonder extra kosten. Dat betekende voor mij als bijrijder al meteen dat ik mocht genieten van het landschap tussen Keflavik en Reykjavik.

Op dag 2 reden we van Reykjavik naar de Snæfellsnes Peninsula. Omdat onze GPS blijkbaar was ingesteld op ‘geen tolwegen’ maakten we een fraaie detour waarbij we onderweg wat regen hadden en veel bewolking (soms wat jammer vanwege de uitzichten die er dan ietsje minder zijn), matige wind maar ook zon en gemiddeld 8 graden. Die dag al veel moois gezien, alleen al rondrijden met aan de ene kant de zee en aan de andere kant de bergen (waarvan een aantal met sneeuw!) is magnifiek! Zeker als bijrijder :-) Ik mocht als bijrijder routes checken, kaart lezen (zo’n old skool routekaart als aanvulling op een gps is ideaal, zeker als Nordic Visitor daarop de highlights, interessante plaatsen en je hotels heeft aangegeven), Lonely Planet uitpluizen, DJ spelen en de zonnebril aangeven of aannemen (al naar gelang het weer van het moment). Highlight of the day: de hike naar de Eldborg krater.

Op dag drie reisden we van de Snæfellsnes Peninsula en het nationale park naar de Westfjorden (Patreksfjörður) met auto en boot. Het leek iets kouder dan de dag ervoor en er was wederom regen en zon. Het landschap werd gekenmerkt door zee en bergen maar vooral door wegen die door een soort van maandlandschap slingerden. De boottrip (van 2,5 uur van Stykkishólmur naar Brjánslækur) was een beetje saai maar het landschap, na de boottocht, van de Westfjorden des te indrukwekkender. Slingerende wegen heuvel op en af en ontelbare watervallen die tegen de bergen, in de verte, aangeplakt leken. Highlight of the day: baden in de Pollurin hot pool in the middle of nowhere (op ongeveer 20 km rijden van ons hotel) met uitzicht op kliffen en een baai. En dat baden in een hot pool kan dus ook als het een beetje regent!

We reden vanuit Patreksfjörður op dag 4 via een bergachtige weg, euh zeg maar gravelroad met (kiezel)stenen naar de Látrabjarg cliff waar we geen puffins spotten maar wel onderweg naar boven oog in oog stonden met een ‘arctic fox’, super cool! Na een bezoekje aan de fraaie kliffen werd het tijd voor een ‘roadtrip’ door de Westfjorden, op weg naar ons hotel in Ísafjörðiur. Complimenten voor mijn vriend want die leidde onze 4WD feilloos over de gravelpaden, door en over kuilen en grote waterplassen heen. En dat allemaal omringd door prachtige weidse landschappen die niet in een iPhone foto te vatten zijn (en waar je nauwelijks andere auto’s tegenkomt). Onderweg hadden we veel mist, regen en bewolking maar toen we bij de magnifieke Dynjandi waterval naar boven waren gewandeld, brak de zon door en werd de lucht blauw. Onze auto kleurde van blauw/grijs dankzij de fraaie wegen afwisselend naar zwart en bruin op deze dag :-) Highlight of the day: ik kan niet kiezen tussen de ontmoeting met de arctic fox en de Dynjandi waterval inclusief de route ernaar toe.

Op dag 5 reden we van Isafjörður naar Drangsnes. Het weer: nauwelijks regen, wel bewolking maar ook veel blauwe lucht en zon! Door bergen, maanlandschappen, langs fjorden, mini gehuchtjes (met één boerderij of huis) en ook nog een stukje gravel road richting Bjarnarfjörður. We bezochten het Arctic Fox centre in Súdavik en een lieflijk koffiehuisje, Litlibær genaamd, op een van de verlaten wegen, waar we koffie dronken, een wafel aten en een geel-zwart gebreide muts (hoi winter, ik ben al klaar voor je) en gebreide pannenlappen (!) scoorden (uiteraard gebreid door onze gastvrouw). Daarna op zoek naar de tovenaar in Bjarnarfjörður maar die was niet thuis. Gelukkig wel een fraai zicht op het eiland Grimsey (niet verwarren met deze Grímsey trouwens) op de terugweg. Ook childen we in de hot tubs van Drangsnes, dé trekpleister van dit euh (vissers) gehuchtje. Highlight of the day: pfeh, dit is echt niet te doen want de route an sich was al een hoogtepunt maar om midden in een dorpje in badkleding te wandelen bij circa 10 graden op weg naar de hot tub is ook bijzonder.

Dag 6 van onze roadtrip door IJsland gaat de boeken in als de dag dat de ruitenwissers van de auto rust kregen. We hebben zowat de hele dag zon en blauwe lucht gezien (alleen de eerste uren was het soms bewolkt) en het was circa 13 graden. Perfect weer voor de tocht van de Westfjorden naar het Noorden (Skagafjörður, deze regio is bekend vanwege de vele IJslandse paarden die hier in de weilanden grazen). Dat de omgeving prachtig is, hoef ik niet meer te zeggen hè? Het werd naar het Noorden toe wel wat drukker, van circa 3 auto’ per uur naar circa 10 en af en toe een vrachtwagen, wow. Onderweg stopten we bij een magnifieke ‘verborgen’ canyon genaamd Kolugljúfur (je moet er even voor van de ‘grote’ weg af en over een gravel road met wat kuilen naar toe). Met een grote krachtige waterval en een paar kleintjes in een mooie weidse omgeving. Daarna door naar hot spring nummer drie van deze reis, Grettislaug genaamd. Gelegen aan een baai met aan de ene kant uitzicht op de bergen (vanuit de hot spring) en achter de twee ‘springs’ zicht op de bergen en het eiland Drangey. Tot dusver wel de topper onder de hot springs, ook vanwege de faciliteiten (waar je wel een kleine bijdrage, circa € 8 pp, voor moet neertellen). Circa 35 km verderop lag onze ‘cottage’ voor de nacht. Tussen de bergen en de zee, zo mooi. Highlight of the day: zowel de canyon als de hot pool, kiezen is niet mogelijk in deze!

Op dag 7 van onze IJsland trip hebben we de hele dag een strakblauwe lucht en de zon gezien en het werd max 16 graden. Heel fijn weer dus om naar Akureyri te rijden waar we rond het middaguur aan kwamen. Maar niet voordat we pittoreske kleine vissersdorpjes zoals Siglufjörður en Dalvík gepasseerd waren. En uiteraard wat ingelaste fotostops want na elke bocht was er weer een nieuw uitzicht.
Vandaag heb ik me verbaasd over twee dingen. Allereerst de tunnels door de bergen. Want ze houden in IJsland van ‘eenbaans’ tunnels, met andere woorden, al naar gelang je rijrichting mag je doorrijden ofwel moet je bij een tegenligger in een inhammetje even blijven wachten. Erg handig maar ook best eng maar het is al drie tunnels goed gegaan… En twee, de etiquette bij hot springs en zwembaden. Akureyri is maar een kleine stad (maar wel de tweede stad van IJsland en er is streetart) dus na een rondje stad en een wandeling door de prachtige botanische tuin (dichter bij de Poolcirkel vind je ze niet) besloten we om het mooie buitenzwembad te bezoeken. Want ja, zon en 16 graden, prima weer om wat baantjes te trekken. Maar alles gaat daar zo ordelijk, schoenen uit voor de kleedkamer, eerst douchen zonder badkleren, niet met natte zwemkleding naar de kleedkamer maar eerst afdrogen. Perfect want bij ons sta je altijd in natte kleedhokken dus invoeren die regels en snel. Ook perfect, de kleine droogmachine speciaal voor je zwemkleding, dat heb ik bij ons nog nooit gezien. Oh ja, met water variërend van 27 tot 42 graden, voor ieder wat wils. Highlight of the day: bij 16 graden (en afkoelend naar 13 graden) baantjes trekken in een buitenzwembad.

Dag 8 van onze IJsland trip startte met regen en grijs weer. Maar vanaf 10.00 u. werd het droog en dat bleef het ook met max circa 10 graden. ‘s Middags scheen zelfs heel even de zon en kon de fleecetrui uit. Vanuit Akureyri toerden we naar het geo-thermale landschap rondom Lake Mývatn dus kokende modderpotten, stoom uit de grond, rotte eieren lucht, kraters en rotsformaties van lava maar ook een aantal fabuleuze watervallen (Dettifoss, Sellfoss en de machtige Godafoss). En een kleine correctie tov de eerdere updates, vandaag reden we pas echt door een maanlandschap (oa door gebied dat in de film Prometheus figureert). Highlight of the day: Goðafoss waterval, majesteus!

Op dag 9 van je roadtrip door IJsland drie liftende exchange students uit Australia, Zwitserland en Frankrijk meenemen (vanaf de tunnel voor Reykjavik) tot Reykjavik centrum en ze tijdens de rit vragen naar exchange (Erasmus) beurzen en het onderwijssysteem hier en in hun thuisland, ik doe dat. Op deze reisdag reden we met grotendeels blauwe lucht, een zonnetje en max 13 graden van Akureyri naar Reykjavik. En het was onderweg weer genieten want we zijn een aantal keren gestopt vanwege de geweldige omgeving. Ook zagen we nog twee watervallen en deden we een easy hike naar een vulkaan krater. Highlight of the day: de vergezichten vanuit de auto en de prachtige Grábrók krater.

Dag 10 in IJsland was een chill dagje in Reykjavik. Wandelen door zonnig Reykjavik in circa 10 graden maar niet voordat we even kennis hadden gemaakt met onze travel consultant Klara van Nordic Visitor, die deze ‘customized trip’ voor ons geregeld had. Daarna tijd voor een wandeling door het park, de toren van de Hallgrimskirkja bezocht (mooi uitzicht dankzij het weer), drankje in het eerste kattencafé (!) van Reykjavik en daarna een terrasje want ja, de zon bleef schijnen. Oh ja, ook nog even naar Harpa geweest en de haven.

IJsland, wat ben je een gewéldig fantastisch mooi land. Ik was al verliefd maar nu nog meer ❤️

Foto’s zien? Check deze link. Er is een aparte link voor de IJslandse streetart, zie deze link (combi van de reis van 2015 en 2018).

Filmpjes? Die zijn er ook. Een video van de Goðafoss waterval is hier te bekijken, check deze link voor de geothermal area Hverir. Ook heel gebruikelijk, schaapjes op de weg en via deze link zie je daar een voorbeeld van. OVerigens is rijden in de Westjorden, sowieso over de vele gravelroads daar een belevenis :-) Let wel: filmpjes zijn niet in hoge resolutie op YouTube gezet dus kwaliteit kan wat tegenvallen, het is dan ook meer bedoeld om een kleine indruk te krijgen.

NB: De foto boven deze blogpost is een van de vele foto’s die ik als bijrijder vanuit de auto gemaakt heb van de weidse uitzichten. Meer vind je via de eerder genoemde fotolink.

Gezien: Emma / Toneelgroep Maastricht @ Emma schoenfabriek Treebeek

Emma van Toneelgroep Maastricht, gemaakt ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van het Fonds voor Sociale Instellingen, is een zogenaamde locatievoorstelling. Met andere woorden, dit toneelstuk vindt plaats op locatie Emma schoenenfabriek in Treebeek en dat is ook meteen de kracht van deze voorstelling. Emma vertelt het verhaal van deze bijzondere schoenenfabriek die ooit begonnen is als sociale werkvoorziening voor mijnwerkers die niet meer in de mijnen konden werken. Een bedrijf met een sociaal hart en inmiddels uitgegroeid tot de grootste producent van veiligheidsschoenen in de Benelux. Maar Emma vertelt ook het verhaal van deze streek, de mijnstreek, die ooit bloeide en groeide dankzij de steenkolenindustrie. Omdat Emma in de fabriek speelt, was het wel even wennen als publiek. De fabrieksvloer is het podium en is 100 bezoekers breed, met andere woorden, als je aan de zijkant zat, moest je af en toe eens wat draaien om alles, dat zich in het midden afspeelde, mee te krijgen.

In de voorstelling kijk je als het ware mee met een werkdag van de medewerkers, trotse medewerkers die allemaal een eigen verhaal hebben, de een wilde profvoetballer worden maar werd schoenmaker, de ander kan niet zo goed tegen verandering en dat is best lastig met een verhuizing van de fabriek naar Kerkrade op komst. En ook Judith, de directeur had niet zoveel met veiligheidsschoenen maar heeft zowel de fabriek als de medewerkers inmiddels in haar hart gesloten. Maar de mooiste en meest pakkende rol was voor Suzan (Suus) Seegers. Zij speelt Susan en wordt door haar vader min of meer gedwongen om te solliciteren bij Emma. Susan beloopt het hele podium (zoals gezegd 100 bezoekers breed), ondertussen druk gebarend en pratend in zowel Nederlands en Limburgs, waar ze mee worstelt, waarom ze niet wil verhuizen, waarom ze weg moeten uit Treebeek, dat ze eigenlijk een vrijstaand boerderijtje wil met beestjes om voor te zorgen. Susan is Emma en Emma is Susan, zij belichaamt voor mij dat waar de Emma schoenenfabriek voor staat (of in ieder geval wat de voorstelling ons wil meegeven): ‘ja, we zijn een commercieel bedrijf maar hebben ook hart voor onze mensen’.

Overigens was niet alleen de locatie bijzonder, ook de inbreng van het Emma koor (medewerkers van de fabriek), fanfare Harpe Davids uit Treebeek en dansgroep KV de Wachelere (uit België) was speciaal. Zeker als je het hele gezelschap achter de harmonie ziet aanlopen terwijl het mijnwerkerslied ‘Glück Auf’ door de oude fabriekshal galmt.

Mooie voorstelling en een prachtig eerbetoon aan de Emma schoenenfabriek!

NB: Deze blogpost verscheen ook op De Afgrond.

Gezien: Carmina Burana @ Cultura Nova 26/08/2018

Als meisje van 9 zong ik in een koortje. Daar kan ik me weinig van herinneren behalve dat we ooit uren en uren geoefend hebben op een stuk uit de Carmina Burana. We mochten destijds namelijk, alleen voor dat ene stukje, opdraven toen deze opera in Luik werd opgevoerd. En ja, dat stukje kan ik, dankzij al die uren oefenen, nu nog moeiteloos mee zingen. Extra bijzonder dus dat ik vandaag eindelijk de opera in zijn geheel heb gehoord tijdens Cultura Nova. In de Zilverzandgroeve in Heerlerheide bleek de Philharmonie Zuid en het Spaanse La Fura dels Baus een gouden combinatie. Muziek, zang, dans, een visueel spektakel in beeld en geluid!

Ps: en uiteraard heel zachtjes meegezongen met ‘Oh – oh, totus floreo, iam amore virginali totus ardeo, novus, novus amor est, quo pereo’.

Gewandeld: Heerlen gehoord echo’s van toen en nu (Cultura Nova / Bovengronds)

Cultura Nova is van start gegaan en de ochtend na de opening meldde ik me meteen bij het Mijnmuseum waar de start van de zogenaamde geluidswandeling ‘Heerlen gehoord : echo’s van toen en nu’ van start ging. Deze geluidswandeling is een samenwerking tussen stadshistoricus Michel Lemaire en klankkunstenaar Mike Kramer in het kader van de themaperiode Bovengronds. Tijdens deze wandeling stond de geschiedenis van Heerlen na de mijnsluitingen in woord en klank centraal. Ik was vooraf vooral getriggerd door het feit dat een van de locaties tijdens de wandeling de oude stationstunnel was. Als jonge brugpieper en latere HAVO scholier ben ik daar vanaf 1984 bijna dagelijks geweest en ik kan me die tunnel nog herinneren en ook het gespuis wat daar toen rondliep. Vooraf wist ik ook niet zo goed wat ik me bij een geluidswandeling moest voorstellen maar in het kort: de wandeling werd ‘uitgevoerd’ in groepjes van circa 10 personen en iedereen kreeg een koptelefoon. Mike liep ook mee en had een zender waardoor iedereen tijdens de wandeling dezelfde klanken hoorden. Dat werkte, na een technisch mankement aan het begin, overigens feilloos. Geen gekraak of gepiep in je oren van een storende zender maar feilloos geluid, ook als je je wat verder weg van de zender bevond.

De 1,5 uur durende wandeling ging van start bij de Mijnmuseum en eindigde op het Burgemeester van Grunsvenplein waarbij onderweg werd de geschiedenis van die plek of van Heerlen verteld doorspekt met klanken die een verband hielden met de locatie. Er was voldoende tijd om bij locaties zowel het beeld als het geluid in je op te nemen. En dat maakte het ook extra bijzonder want gaan die spoorbomen bij de Willemstraat nu echt dicht heeft of is dat het geluid dat je door je koptelefoon hoort? Of misschien is het wel beiden. Het was heel bijzonder om langs diverse plekken in Heerlen te komen waar ik eigenlijk dagelijks of wekelijks kom (alhoewel de locatie kerk nieuw voor me was…) maar waar ik normaal altijd (te) snel doorheen wandel. Nu werd ik in feite gedwongen om rust te nemen en te luisteren naar de geschiedenis en de klanken van mijn stad. Als ik voortaan na een dagje werken in Eindhoven aan kom met de trein, zal dat echt anders aanvoelen na deze wandeling. Verder viel me op dat ik me juist bewuster werd van de omgevingsgeluiden maar ook de bijzondere gewaarwording dat het leven van alledag gewoon doorgaat en je dat aan je voorbij ziet trekken (vooral bij locatie Schunck waar markt was, viel dat extra op) terwijl jij je met je koptelefoon in een andere wereld waant. Wat betreft die geluiden, soms kon ik ze wel thuisbrengen (de bliepende kassa’s van de Jumbo bij het Maankwartier of de spoorbomen bij de Willemstraat) maar soms ook helemaal niet maar dat maakte het ook extra mysterieus.

De bezochte locaties: Mijnmuseum, Maankwartier, stationstunnel, spoorwegovergang, Wilhelminaplein, crypte en Pancratiuskerk, Schunck, Tempsplein, tuin van de thermenmuseum en de oude tunnel onder het burgemeester van Grunsvenplein. De meest bijzondere locatie was toch de stationstunnel, zo vaak doorheen gewandeld en nu weer terug. Dat we daarbij ook nog getrakteerd werden op een stukje live muziek maakte het extra bijzonder. En de mooiste locatie vond ik de binnentuin van de pastorie, de tuin van meneer Pastoor dus, een lieflijk paradijs naast het Schelmenhofje. En bij het Thermenmuseum overviel me ook nog een gevoel van trots. Want bij die locatie stonden buiten de poort twee dames met een grote kaart in de hand, speurend naar streetart. Hoe cool is dat! En ik was al trots op deze stad maar deze wandeling heeft me nog een keer bewust gemaakt van de mooie ontwikkelingen die mijn stad heeft doorgemaakt na de mijnsluitingen.

NB: Dit bericht verscheen ook de Afgrond.

Gewandeld: Heuvelland4Daagse 9/10/11/12-8 (23 t/m 32)

Zo, alweer maanden niets geschreven over mijn sportieve activiteiten en de laatste update ging zowaar over een wedstrijdje dat ik gelopen had. Ondanks de verschrikkelijke zomer die we tot dusver hebben (ja sorry, ik ben een van die mensen die niet zo van de zon houdt dus voor mij was en is het echt afzien met de temperaturen van de afgelopen weken) ben ik nog best sportief bezig geweest. Ik heb vooral gesport in de vroege ochtend, als het nog niet zo warm was, maar was de afgelopen weken vooral heel blij met de aankoop van mijn racefiets. Wielrennen is toch echt een stuk fijner als het heet weer is mede omdat je nog eens wat wind vangt. Overigens is een sportschool met airco ook een aanrader in de zomer :-)

Toch stonden de afgelopen drie weken in het teken van een andere sportieve activiteit namelijk wandelen. Drie jaar geleden heb ik namelijk, samen met mijn moeder, voor de eerste keer de Heuvelland4Daagse officieel meegelopen. Dit wandelevenement kent start en finish in Berg en Terblijt en kent vijf verschillende afstanden (7, 14, 21, 28 en 42) die allemaal door het prachtige Heuvelland voeren. Drie jaar geleden liep ik 4 x 14, dit jaar wilde ik 4 x 21 wandelen. Dus ik heb in de weken voorafgaand aan dit evenement de voorkeur gegeven aan wandelen ipv hardlopen. En dat je in je vakantie om 6 uur de deur uit gaat om de hitte voor te zijn moest ik dus voor lief nemen in mijn vakantie.

Maar het is gelukt, ik heb gisteren de finish gehaald en het was vier dagen genieten! Het Heuvelland mag dan mijn achtertuin zijn, ik kom er niet zo vaak en als ik er wel kom, is dat meestal op de racefiets. Maar wat was het prachtig en soms zwaar (door veel berg op en berg af) om je eigen provincie zo te leren kennen. Ik ben door gehuchtjes gewandeld waar ik nog nooit van had gehoord en ik heb paadjes bewandeld die ik nu niet meer zou kunnen terugvinden. Tel daarbij op dat het allemaal perfect georganiseerd werd (en dat met bijna 7000 deelnemers), er een goede verzorging onderweg was, de EHBO post uitstekend bemand werd (ik heb drie blaren moeten laten verzorgen), echt top voor maar 20 euro inschrijfgeld. Hieronder nog wat cijfertjes en gegevens, voor de statistieken.

Dag 1 / 9 augustus: 22,27 kilometer, 245 hoogtemeters, rondje Blankenberg, Eckelrade, Cadier en Keer, Bemelen.
Dag 2 / 10 augustus: 22,35 kilometer, 207 hoogtemeters, rondje Gasthuis, Groot Welsden, Margraten, Honthem, Wolshuis.
Dag 3 / 11 augustus: 21,26 kilometer, 306 hoogtemeters, rondje Raar, Meerssen, Waterval, Ulestraten, Schietecoven.
Dag 4 / 12 augustus: 21,22 kilometer, 357 hoogtemeters, rondje Valkenburg, Sibbe, Gerendal.

NB: de foto is een compilatie van dag drie.

Gezien: The Soft Moon @ Rock Herk 21/07/2018

Het was alweer 8 of 9 jaar geleden dat ik het kleinschalige festival Rock Herk in (jawel) Herk-de-Stad bezocht. Dat bleek toen een speciaal bezoek voor The Horrors en Hadouken! (wie kent beide bands nog?) en in mijn herinnering was het nog kleinschaliger dan nu het geval is. Wat in ieder geval anders was, was de ligging en het feit dat je destijds gratis naar binnen kon. Maar ach, 35 euro voor een dag (en 47 euro voor een 2 dagen kaart) is niet zo heel veel. Dus vertrokken we op een zonnige zaterdag richting The Soft Moon. Want ja, voor mij was dat optreden toch echt de belangrijkste reden om een kaartje te kopen. In 2013 mijn persoonlijke Pukkelpop hoogtepunt, zie dit verslag. Ondertussen heeft Luis Vasquez (het brein achter The Soft Moon) alweer een aantal plaatjes uitgebracht waarvan de een me wat meer kan bekoren dan het andere.

Het is in ieder geval nog steeds industrial postpunk dat de klok slaat. Live wordt Luis bijgestaan door een bassist en een drummer en het was , ondanks de hitte en het te vroege tijdstip, weer heerlijk toeven vooraan het podium. Donker, knallend maar vooral bezwerend en mysterieus. De eerste helft van de set werd vooral gevuld met nummers van de laatste cd (vermoed ik want ik ken die niet zo goed ahum) maar in het tweede gedeelte van de set zaten wat nummers die ik herkende. Het was in ieder geval weer super gaaf om deze band live aan het werk te zien en deze zou niet misstaan tijdens een van de New Wave avondjes in de Nieuwe Nor maar ja, zo’n band naar Heerlen halen is onbegonnen werk. Maar wie weet, nu vooral nog even nagenieten van dit optreden.

Gezien: A Perfect Circle @ Rockhal Luxemburg 23/06/2018

Alweer een week geleden dat we lekker een weekendje in Luxemburg zaten. Reden van ons bezoek, een concert van A Perfect Circle in de Rockhal op de zaterdag. Want ja, als Tool maar niet met een nieuwe cd komt, zanger Maynard twee jaar geleden al briljant was met zijn andere hobbyproject Puscifer en er na 14 jaar eindelijk een nieuwe cd van dat ene hobbyproject komt, dan wil ik dat graag live meemaken. Wat mij betreft zit deze band precies tussen die andere twee in. Puscifer is wat spannender en mysterieuzer, Tool is tja, gewoon Tool maar A Perfect Circle is, zeker op het laatste album, een mix van both worlds. Dan weer melodieus, dan weer snel hard en snel en dat alles omlijst met die o zo prachtige stem van meneer Keenan (die als hij geen muziek maakt, druk is met wijn maken enzo).

De Rockhal (vrij nieuwe vierkante bak, niet persé heel sfeervol) ligt iets buiten Luxemburg Stad en 23 juni was ook nog eens een feestdag. Veel winkels gesloten maar de treinen reden en waren ook nog eens gratis op vertoon van je concertkaartje. Het voorprogramma sloegen we over (wat een gekrijs) maar rond 21.15 u. was het dan toch tijd voor het echte werk. Oh ja, er was een absoluut camera- en mobiele telefoonverbod dus foto’s zijn er niet (want als je betrapt werd, kon je de zaal verlaten, het blijft Maynard natuurlijk). Het begin was echt ijzersterk, strakke band, mooie samenzang, een goed geluimde Maynard, maar na 20 minuten zakte het iets in. Voor mij iets onbekender werk, geklets om me heen maar het bleef wel goed hoor. Na een 20 tal minuten werd de vaart er weer wat ingezet en was het ook weer tijd voor nieuw werk (en dat kan ik ook het beste). Dus tegen 23.00 u. was ik weer om.

En ja, het is geen Tool maar het is wel een verdomd goede band en het blijft een van mijn meest geluisterde cd’s tijdens mijn vele treinritjes. Mijn favoriete nummer is Feathers en kun je hier beluisteren. Daarnaast klonk The Doomed echt wel gaaf live, vandaar dat dit clipje boven deze blogpost staat.

Bezocht: OnderwijsResearchDagen (ORD) @ Nijmegen 13/14/15 juni (deel 2)

Deel 2 van mijn verslag van de ORD 2018.

Danielle and the MLI...

Buiten mijn eigen prestaties op donderdag bezocht ik zowel woensdag als vrijdag uiteraard ook andere sessies en hoorde ik een aantal keynotesprekers. Om maar met die laatste categorie te beginnen, de openingskeynote was van Monique Volman, hoogleraar bij de UvA die een pleidooi hield voor een onderwijskundige visie op gepersonaliseerd leren. Ze maakte hiervoor uitstapjes naar de neurowetenschappen en de data science want deze twee disciplines kloppen hard aan de deur om oplossingen aan te dragen voor sommige problematieken die er spelen in het onderwijs. Maar wij zouden als onderwijskundigen ook wat harder kunnen kloppen aldus Monique. Maar als het onderwijskundig onderzoek dan te maken heeft met twee tegenstrijdige ‘vooroordelen’ (is het wel wetenschappelijk genoeg? tegenover waar is de praktijkrelevantie?) dan wordt het best ingewikkeld. Onderwijskundige onderzoekers zouden sowieso eens wat meer over de grenzen van de huidige methodologieën mogen kijken. Ga eens aan de slag met design based research…

View original post 816 woorden meer

Bezocht: OnderwijsResearchDagen (ORD) @ Nijmegen 13/14/15 juni (deel 1)

Deel 1 van mijn bezoek aan de OnderwijsResearchDagen 2018 in Nijmegen.

Danielle and the MLI...

Alweer 1,5 week geleden bezocht ik voor de tweede keer de OnderwijsResearchDagen, dit jaar in Nijmegen. Tijdens mijn debuut in 2015 was ik er als bezoeker, dit jaar mocht ik twee presentaties geven. In deze blogpost staan die presentaties centraal, in een andere blogpost de rest van de conferentie (en dan met name de sessies die ik bijgewoond heb).

Dit jaar mocht ik dus op donderdag twee presentaties verzorgen. Samen met collega’s Jos en Tons verzorgden ik een World Café-achtige interactieve sessie over onze experimenten met peer feedback ondersteund door digitale tools. Circa 30 collega’s hadden de weg naar ons lokaal gevonden en na een korte introductie mochten ze in dialoog met elkaar over de stellingen die we voor hun bedacht hadden. Wat betreft de introductie, we zitten op dit moment in de afrondende fase van een aantal experimenten met tools die peer feedback ondersteunen. De ervaringen van studenten en…

View original post 366 woorden meer

Bezocht: Symposium Leren van Toetsen @ Utrecht 1/6/2018

Omdat ik nog niet zo lang met het onderwerp toetsen en beoordelen bezig ben, was het bezoek aan het symposium van het platform Leren van Toetsen mijn debuut. Een geslaagd debuut kan ik alvast verklappen want waar krijg je voor 40 euro vier keynote sprekers, kun je kiezen uit een breed palet aan workshops, geniet je van een lekkere lunch én ga je naar huis met een rugzak vol nieuwe kennis die je morgen al kunt delen met je collega’s of waarmee je zelf direct aan de slag kunt. Niet gek dus dat het symposium helemaal vol zat en een groot gedeelte van de 250 bezoekers een kwartier voor de start nog buiten stond omdat het allemaal wel erg druk bij de ontvangstbalie :-)

De eerste keynote ging over programmatisch toeten bij het afstuderen en daar mocht Liesbeth Baartman aftrappen met deel 1 van de keynote die gedeeltelijk overeen kwam met de keynote die ze vorig jaar bij de Fontys Toetsconferentie hield. De kern, bij een toetsprogramma gaat het om het geheel van toetsen en de samenhang en het is meer dan de som der delen. Bekijk je toetsprogramma eens van een afstand en zie het als een geheel. Dat lijkt een open deur maar ik zie in mijn praktijk nog best vaak dat docenten geen idee hebben wat de positie van hun vak en bijbehorende toets heeft in het toetsprogramma. Liesbeth ging ook in op het feit dat voor de meeste studenten het leren stopt na de toets. Maar ga het leren zien als een lange termijnproces en verbind beoordelingsmomenten aan elkaar waarbij de student feedback kan meenemen. Zie toetsen als een continu cyclisch proces (formatief) en blijf checken of het toetsprogramma past bij het beroep waar je voor opleidt.

Deel 2 werd ingevuld door Dominique Sluijsmans die inging op het vernieuwde protocol afstuderen. In het project protocol afstuderen is bij 7 opleidingen het protocol geïmplementeerd en dat leidde onder andere tot de volgende bevindingen: docenten en opleidingen hebben moeite om beroepsbekwaamheid te definiëren, steek veel tijd in communicatie over het beoordelen (steek in kalibreersessies vooral tijd in het kalibreren van voorbeelden, waarom vind je het ene product beter dan het andere, comparative judgement ipv een rubric door te lopen), ga naar buiten toe en betrek je werkveld bij het afstuderen. Ook gaf ze aan dat docenten eigenlijk altijd te weinig tijd hebben om onderwijs te ontwerpen, ze pleitte dan ook voor rust en vertraging. En wat heb je nodig in zo’n ontwerpproces? Inhoudelijke/deskundige kennis van bijvoorbeeld een SKE’er, ontwerpdeskundigheid (een architect, zeg maar een onderwijskundig ontwerper), duidelijkheid over verantwoordelijkheid en rollen maar ben dan ook ook rolvast.

Jan de Geus mocht deel 3 van de eerste keynote invullen en hij ging dieper in op de WHW want zoals Jan aangaf: ‘tussen droom en daad, daar staan wetten tussen’. Jan gaf veel praktische voorbeelden uit de eigen onderwijspraktijk om verschillen tussen bv Nederlandse en Duitse studenten aan te geven (speelt bij Fontys voornamelijk in Venlo vanwege het grote aantal Duitse studenten daar) en liet weten dat ze bij NHL Stenden aan de slag gaan met ‘design based education’ gestoeld op ‘design thinking’. Concrete voorbeelden hiervan kon hij nog niet noemen maar zeker iets om in de gaten te houden.

Na de keynotes was het tijd om twee workshops te bezoeken. Ik was benieuwd naar de Toolkit Formatief Toetsen die deze dag officieel gepresenteerd zou worden. We mochten dus al een paar uurtjes eerder de site bekijken die tot stand is gekomen na een NRO Kennisbenutting plus. De term toolkit is in ieder geval prima gekozen want als je als opleiding of docent aan de slag wil met formatief evalueren OF je wil als onderwijsconsultant opleidingen begeleiden met het invoeren ervan, dan vind je op deze site allerlei werkvormen, filmpjes etc die je direct kunt gebruiken. Mooie aanwinst voor toetsminnend Nederland.

Ook in de tweede workshop stond formatief evalueren voor mij centraal. Maar dan specifiek wat het SLO hiermee doet binnen VO scholen. Door middel van leernetwerken worden docenten geprofessionaliseerd en wordt de dialoog aangegaan over wat formatief evalueren nu eigenlijk is en of we daar dan allemaal hetzelfde beeld bij hebben. Bij deze sessies wordt oa een kaartspel ingezet met stellingen (uit de literatuur of van docenten en andere betrokken) over formatief evalueren. Als deelnemers mochten we dit ervaren door het in 10 minuten eens te worden over vijf stellingen (van de 40) die volgens ons de kern van formatief evalueren is. Een leuke wijze om over het concept in gesprek te gaan. En natuurlijk werd ook hier nog met de nodige literatuur gegooid zodat we ons allemaal niet hoeven te vervelen in de zomervakantie.

De afsluitende keynote was van Jan Riezebosch die inging op de toegevoegde waarde van een toets en op bepaalde logistieke processen. Daar werd ik niet meer zo warm van op de vrijdagmiddag dus ik veerde pas weer op toen we met elkaar in gesprek mochten over de keynote en mc vragen mochten beantwoorden (waarvan ik natuurlijk de antwoorden moest gokken want ik was afgehaakt oeps).

Het symposium eindigde met de officiële lancering van de al eerder genoemde Toolkit Formatief Toetsen waarna het tijd was voor de borrel.

Conclusie: Interessant congres waar je als toetsexpert veel praktische kennis kunt ophalen en uitgebreid kunt netwerken met collega’s van andere onderwijsinstellingen. Om het netwerken nog wat te bevorderen kregen we bij de registratie trouwens een bingokaart met 9 vakjes. Als je met iemand gesproken had, kun je zijn/haar gegevens noteren mits de onderwijsinstelling van deze bezoeker op je bingokaart stond. De eerste die de bingokaart vol had, won een boekenpakket. Een leuke manier om het ijs te breken met de zin: ‘Ik ben Daniëlle, werk bij Fontys dus als je met de bingo meedoet, kun je Fontys nu wegstrepen.

De website van het platform kun je hier vinden en informatie over deze editie van het symposium en eerdere edities kun je hier terugvinden.