Gezien: Whispering Sons en DIVE @ Nieuwe Nor (21/04/2017)

Poppodium Nieuwe Nor programmeert regelmatig oude new wave bands maar afgelopen vrijdag stond ineens een jong new wave bandje op het podium. In het voorprogramma van Dive (waarover later meer) stond Whispering Sons, een Belgische band die ik vorig jaar reeds op Pukkelpop zag. Ondanks de jonge leeftijd van de bandleden, kent hun muziek donkere jaren 80 invloeden met veel gevoel voor sfeer en intimiteit. En nee, vernieuwend is het niet maar wat boeit dat als je 45 minuten lang geobsedeerd kunt luisteren naar muzikanten die liedjes hebben met een kop en een staart en een zangeres die je met haar donkere zware stem laat wegdromen naar de tijd dat je 2 HAVO-scholier was en een geluidscassette van een klasgenoot kreeg die je liet kennismaken met muziek die je eerder nog niet kende? Heerlijk voorprogramma!

Even terug naar dat cassettebandje. We schrijven 1985 en mijn favoriete band was (ja, ik beken!) Spandau Ballet. Maar daar was ineens klasgenoot Michel, hij hield van electronic body music (EBM) en overhandigde mij op een dag een geluidscassette waarop bands als The Klinik (mét Dirk Ivens), Front 242 en Nitzer Ebb stonden. Bam! De stap naar uitgaan in Femina was gezet. Het is overigens nooit helemaal mijn genre geworden maar als ik met uitgaansavonden deze muziek hoor, dwaal ik weer af naar die goede oude HAVO tijd en de allereerste ‘mixtape’ die ik ooit van iemand kreeg.

Dive is de artiestennaam van Dirk Ivens (in een ver verleden lid van the Klinik) en loopt al heel wat jaartjes mee in de muziekwereld. Het is een grote naam in de EBM wereld en hij had Heerlen uitgekozen voor de release van nieuwe cd ‘Underneath’ wat op zich al heel speciaal is natuurlijk. Helaas was het niet al te druk in de Nieuwe Nor met circa 75 belangstellenden en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het einde van Dive niet gered heb. Ik vind het heel bewonderenswaardig wat deze meneer doet, in zijn eentje op een podium staan en ‘performen’ terwijl de EBM beats uit een laptop komen maar mijn ding bleek het niet te zijn, ondanks alle sentimenten. Die beats waren overigens niet al te verkeerd maar voor mij te eentonig zeker in combinatie met de nogal karakteristieke stem van Dirk. Maar super om te zien dat andere bezoekers het helemaal te gek vonden en wel helemaal los gingen!

Toch hou ik het nog even bij de herinneringen aan dat cassettebandje. Want dat heeft er wel mede voor gezorgd dat ik het genre ben gaan waarderen en heeft ook veel invloed gehad op mijn huidige muziekliefdes. Voor de geïnteresseerden, Spandau Ballet ben ik na 1985 definitief uit het oog verloren en daar heb ik nooit spijt van gehad.

NB: Mijn favoriete Whispering Sons nummer is ‘Wall’, zie het YouTube fillmpje boven deze blogpost.

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Gezien: Temples @ Gebäude 9 Keulen (07/04/2017)

templesZo, dat werd tijd, eindelijk weer eens concert gezien in de allerleukste zaal in Keulen, Gebäude 9 genaamd. En wat voor een band! Temples kwam hier al een aantal keren voorbij en zag ik een keer eerder, op Pukkelpop 2014. Toen hadden ze net een paar maanden hun debuut album ‘Sun Structures‘ uit, dat ik pas vorig jaar via iTunes aanschafte. Heerlijke psychedelische rock met een vet rock randje. Een aantal weken geleden kwam opvolger ‘Volcano‘ uit en dat was in het begin toch wel een tegenvaller. Leuke nummers maar het klonk allemaal wat iel en mager. Gelukkig was daar live niets van te merken. Maar voordat Temples tegen 21.30 u. het podium betrad, was daar eerst nog een voorprogramma genaamd Creatures. Tja, euh, zoals ik al op Facebook meldde… ‘Dat de muziek begint en dat je denkt ‘oh best leuk’ tot de zanger zijn mond opendoet… Maar ja, die had dan weer andere kwaliteiten right Darling? Refererend aan het feit dat meneer tijdens het optreden van Temples achter me langs liep en me tegen de (nog pijnlijke – zie bericht over de halve marathon van Praag) kuit schopte en daarna tegen Marco ‘sorry darling’ riep. Enfin, zoek ze even op YouTube maar mijn ding was het niet.

Nee, dan Temples! Bloempottenkapsels, een glitter pullover én colbert, gouden dr. Martens schoenen en broeken alsof ze zo uit de jaren 70 naar Keulen waren gereisd. Vette gitaren, lekkere toetsenpartijen, een goede zanger en nieuwe nummers die toch wel heel mooi pasten tussen het ‘oude’ werk. En voor een Engels bandje met amper twee cd’s speelden ze dik 1,5 uur, dat heb ik ook al eens anders gezien.

Hou je van psychedelische rock en ben je nieuwsgierig geworden? Check dan ‘Shelter Song‘ van het eerste album en ‘Certainty‘ een van de nieuwe werkjes.

Genomineerd voor 10x Beter!

Nog eens berichtje over mijn onderzoek dat ik tijdens mijn masterstudie heb gedaan.

Danielle and the MLI

3238920732_b7160d05c9_z

Hé, nog eens een berichtje op dit MLI blog! Maar als je onderzoek, samen met 9 andere onderzoeken, genomineerd wordt voor de onderzoeksprijs 2017 van de drie masteropleidingen MLI, MLE (Leadership in Education) en SEN (Special Educational Needs, inmiddels omgedoopt naar Educational Needs), dan is dat wel een berichtje waard.

Inmiddels heb ik voor deze onderzoeksprijs alweer een artikel mogen schrijven, is projectleider Paul Dirckx, van het project waar ik mijn onderzoek heb uitgevoerd al bevraagd en ben ik bezig met de voorbereidingen voor een workshop. Het artikel verschijnt binnenkort, samen met de andere schrijfsels van mijn mede-genomineerden, in een digitale glossy genaamd ’10x Beter’.  En wat mijn onderzoek heeft bijgedragen aan de Fontyspraktijk (ingebracht door Paul) wordt daar dan aan toegevoegd.

Op 7 juni is er dan nog een conferentie ‘Passend Onderwijs : 10 perspectieven voor de praktijk’ en daar mogen alle genomineerden een workshop verzorgen die betrekking heeft…

View original post 74 woorden meer

Gelopen: halve marathon @ Praag 01/04/2017

jan palach square

Start en finish waren op het Jan Palach plein.

Jahaaaa, ik kan eindelijk die 10e halve marathon wegstrepen. Voor veel lopers een aantal waar ze hun hand niet voor omdraaien maar voor mij toch echt wel een mijlpaal. Na 6x Eindhoven, 2x Arnhem (Derde Kerstdagloop) en 1x Eupen (als onderdeel van een estafette triathlon) had ik nummer 10 al graag in augustus 2015 willen lopen, maar een hardnekkige voetblessure zorgde ervoor dat ik in Reykjavik de 10 km moest lopen. Na een geschiedenis van veel huisartsenbezoekjes, podotherapeuten en steunzolen, leek het in oktober 2016 weer de goede kant op te gaan dus durfde ik het ook weer aan om een weekend Praag te boeken inclusief inschrijving voor de halve marathon daar. Tot mijn grote schrik kreeg ik in december last van mijn rechtervoet, zucht. Maar zie daar, een bevriende looptrainer, die ik nog kende uit mijn begintijd van het hardlopen, bracht uitkomst en zorgde voor een uitgekiend loop-, fiets- en krachtschema van drie maanden. Maar dat zorgde er wel voor dat ik maar met een maximum gelopen afstand van iets meer dan 15 km naar Praag afreisde. Dat vond ik spannend want hoe zou  het me daarna vergaan? Ach ja, het antwoord heb ik al in de eerste zin weggegeven, ik ben over de finish gegaan in 2:17:41, met grote afstand mijn allerlangzaamste halve marathon ooit (ooit deed ik er 1:49:03 over…) maar hé, wie had, na al dat blessureleed, kunnen denken dat het me ooit nog eens zou lukken.

uitzicht met fietsen

Op zondag lekker fietsen, heuvel op en heuvel af.

Dus heb ik 21,1 kilometer lang genoten, ondanks de hitte (gemiddelde temperatuur in Praag is 10 graden rond deze periode, het was nu 4 dagen zonnig en zaterdag was het zelfs 22 graden) en ik wist bij 11 dat ik het zou gaan halen (ook omdat de limiet 3 uur was). Neemt niet weg dat het zwaar was en dat mijn voeten het, mede dankzij de vele ‘kinderkopjes’, ook niet zo heel fijn vonden.

En oh ja, dat je bij 18 km denkt ‘hm, voel ik nou kramp in mijn rechterkuit of is het een zweepslag? ‘ en dat je meteen daarna denkt ‘gewoon doorhobbelen want als ik nu ga wandelen, ben ik klaar voor vandaag en kom ik niet meer op gang’.  Overigens liep mijn vriendje ook mee, hij finishte in 1:49:46, echt een super tijd met die warmte.

En nu doe ik het dus echt nooit meer hè mensen :-)

Het allerleukste van het lopen in een andere stad is dat je voor en na de wedstrijd nog lekker kunt genieten van de stad. Op vrijdag verkenden we te voet het mooie oude centrum van Praag, op zondag fietsten we naar de overkant van het water om onder andere Strahov Monastery en Prague Castle te bezichtigen. Vanwege mijn pijnlijke kuit, ‘mocht’ ik op een e-bike, dat was ook nog wel een belevenis, maar wel een weldaad voor pijnlijke spieren en gewrichten. Op maandag bezocht ik op de valreep nog de Jewish Museum, indrukwekkend en om heel stil van te worden.

Wat blijft zijn de fraaie herinneringen, van alles wat we weer gezien en beleefd hebben en dat je weet dat je lichaam tot veel in staat is, ook al heb je een druk sociaal leven, lange reistijden en een bijna fulltime job. Toch vind ik het nu ook wel weer fijn om schemaloos de zomermaanden door te brengen, daarna zie ik wel weer verder…

Bezocht: Pinkpop Persconferentie @ Paradiso Amsterdam 08/03/2017

Of er iemand voor de Afgrond naar de persconferentie in Paradiso (Amsterdam) van Pinkpop wilde? Ja hoor, ondanks dat ik een haat-liefde verhouding met het festival heb, leek me dit toch wel heel stoer. En dat was het afgelopen woensdag ook!

Bij binnenkomst in Paradiso werd er afgeteld naar 12 uur en voelde je de spanning bij de aanwezigen. Welke bands zouden er op de 48e editie van Pinkpop staan tijdens de Pinksterdagen? Een aantal grotere namen waren reeds uitgelekt en/of bevestigd maar er moest nog heel veel bij. En dat kwam er ook! Of dat allemaal mijn smaak is, nou nee niet echt. Maar dat kan natuurlijk ook aan mijn muzieksmaak liggen die niet meer matcht met de doelgroep die Mojo en Jan Smeets voor ogen hebben. En dan met name de jongere doelgroep want tijdens de persconferentie was ik omringd door jongens en meisjes die mijn kinderen hadden kunnen zijn… En die reageerden eigenlijk vrij enthousiast bij het horen en zien van de bands. Behalve dan bij Guus M, de enige artiest waarbij zelfs boegeroep te horen was in de zaal. Of dat terecht is, mag je zelf gaan bepalen op de Pinkpop maandag. Want dan gaat het donderen en bliksemen, vast en zeker :-) Er komen overigens nog namen bij dus wie weet zie je mij toch nog op de festivalweide.

Een compliment trouwens voor de winnaar van Nu of Nooit The Ten Bells. Een paar weken geleden, tijdens de finale, was ik nog niet zo onder de indruk maar de twee nummers die ze gisteren in Paradiso mochten spelen, klonken toch wel erg vet. Zo vet dat een aantal ‘Hollanders’ achter mij riepen: ‘oh, dat bandje is best wel goed’. Ja zeker dus dat gaat dat zien op Pinkpop.

Het laatste woord in Paradiso kwam uiteraard van ome Jan zelf want hij sloot af met de mededeling dat er ook dit jaar weer gratis water is. Enne, hij had ook nog een verzoek, of we toch alsjeblieft allemaal wilden gaan stemmen komende woensdag want dat was ons recht en daar moesten we gebruik van maken. Maar of de gemiddelde Justin B fan al de kiesgerechtigde leeftijd heeft bereikt en zijn oproep dus effect heeft, betwijfel ik :-)

NB: Dit verslag verscheen ook op de Afgrond met foto’s van Kevin Cordewener.

#onderwegnaarpraag (4,5 t/m 10)

Nog maar 3 wekenIMG_4218 tot Praag, oh jee… En het leek nog zo ver weg bij het schrijven van de laatste hardloopupdate. Het betekent ook dat ik nog een week flink aan de bak mag / moet voordat ik de laatste twee weken mag gaan taperen. De afgelopen weken waren gevuld met combitrainingen (fietsen en daarna meteen hardlopen) of alleen hardlopen. Daarnaast doe ik nog steeds trouw een keer per week een krachttraining inclusief oefeningen voor de buik. En in de Carnavalsvakantie ging ik zelfs een keertje extra een uurtje fietsen in de sportschool, het moet niet gekker worden.

Maar het voelt goed, ondanks dat ik nu ‘pas’ op 90 minuten hardlopen zit (normaal had ik er nu al een 2 uurs loopje op zitten). Ik heb er nog steeds plezier in en mijn voeten willen ook nog steeds meewerken. Dat laatste is echt het allerbelangrijkste want als mijn eerdere klachten weer gaan opspelen, wordt het lastig. Gelukkig zijn de trainingen zo opgebouwd dat ik altijd minimaal een of soms zelf meerdere rustdagen er tussen heb zitten. Gisteren mocht ik overigens 30 minuten fietsen en 60 minuten hardlopen, easy als je de rest van mijn schema bekijkt :-) Vandaag deed ik ook nog krachttraining.

En ach, als je niet kunt slapen is zo’n schema ook heel handig. Afgelopen maandag (nacht van maandag op dinsdag dus) lag ik al 1,5 uur te woelen in mijn bed en ben ik om 3.30 u. opgestaan om naar de sportschool te gaan. Zo zat ik om 4 uur op de fiets om er om 5.10 u. vanaf te stappen en daarna deed ik nog een intervaltraining op de loopband. Nu weet je waarom sommige sportscholen 24/7 open zijn…

Uiteraard loop ik ook nog buiten en tijdens een duurloopje van twee weken geleden, spotte ik weer mooie nieuwe streetart, zie foto.

 

Gezien: Ground Nero en Doganov @ Oefenbunker Landgraaf4/03/2017

Na een paar dagen kleurrijk Carnaval vieren was het afgelopen zaterdag tijd voor een avondje Dark Wave in de Oefenbunker in Landgraaf. Twee Belgische bands, Ground Nero en Doganov, mochten daar aantreden in het kader van Seven Deadly Sins.

Ground Nero, drie man sterk, trapte af met een depressieve set wave die zo uit de jaren 80 kwam. De band heeft overigens net haar eerste EP uit maar die heeft uw verslaggevever toch maar niet aangeschaft wegens ‘teveel van hetzelfde’. Het laatste nummer van de circa 45 minuten durende set had eindelijk wat meer pit maar toen was het al te laat en was ik inmiddels in de band van de nootjes en de zoutjes die her en der door de Oefenbunker opgesteld stonden.

Doganov begon daarentegen meteen flitsend, inclusief lekkere wave beat (u kent ze wel, met van die electronische drum- en orgelpartijtjes en anders gewoon even op YouTube zoeken). Mijn voeten gingen meteen in de meetap-modus en de sfeer in de zaal werd meteen een stuk uitbundiger. Dat kan ook liggen aan het feit dat de band nog wat landgenoten naar Landgraaf had getrokken of aan het feit dat de band het aandurfde om de Front 242 klassieker ‘headhunter’ te spelen. Met vlagen werd de wave vervangen door industrial metal en een vleugje EBM en dat zorgde voor een afwisselende set.

Wat betreft muziek dus een avond van wisselende kwaliteit waarbij Doganov zeker de moeite van het luisteren is voor de oude bezoekers van Inpoet en Femina. En dan moet je de zoutjes en de nootjes er even zelf bij denken :-)

NB: Dit verslag verscheen ook op de Afgrond met uiteraard weer mooie foto’s van René.

Bezocht: Abdij Rolduc inclusief mini brouwerij 12/02/2017

Jaren geleden bezocht ik voor het laatst abdij Rolduc, gelegen in Kerkrade op de grens met Duitsland. Tijd voor een hernieuwd bezoek onder leiding van een gids met als toetje een bierproeverij van de mini brouwerij die sinds 2013 in de abdij gevestigd is. Maar daarover later meer.

Elke tweede zondag van de maand kun je dit grootste rijksmonument van Nederland én oudste abdij ten Noorden van de Alpen bezoeken. Wij kozen voor de rondleiding waarbij de geschiedenis van de abdij, de kerk, de crypte en de Rococo bibliotheek in circa 45 minuten de revue passeert. Een enthousiaste gids wist, voor een groep van circa 30 belangstellenden wist te vertellen dat de abdij er sinds 1104 staat en dat de crypte van de huidige kerk eigenlijk de allereerste kapel van de abdij was. De kerk is namelijk pas in de loop van de 12e aangebouwd. Tot 1797 was de abdij een zogenaamde Augustiner koorheren abdij, wat wil zeggen dat de monniken leefden volgens de regel van Augustin. Vanaf 1797 heeft het complex verschillende bestemmingen gehad waaronder een seminarie, een jongensinternaat en een gymnasium. Rond 1970 liep het leerlingenaantal dermate terug en is men op zoek gegaan naar een nieuwe bestemming, te weten een congrescentrum en een hotel en dat is het tot op heden nog steeds.eigen-blog

De kerk is overigens nooit een parochiekerk geweest en was alleen in gebruik door de monniken en door de leraren van het internaat. Nu kun je de kerk ‘voor eigen gebruik’ huren. Wil je er trouwen? Neem je eigen priester mee en het kan!

Na de kerk mochten we ook nog de Rococo bibliotheek bezoeken op de eerste verdieping. Het was mij allemaal iets te roze maar de collectie oude onderwijsboeken (1830 – 1907) zag er wel indrukwekkend uit.

Overigens waren abdijen in de Middeleeuwen allemaal zelfvoorzienend, met andere woorden, de monniken voorzagen in hun eigen levensonderhoud en brouwden daarbij ook vaak hun eigen bier. Dat stukje geschiedenis is sinds 2013 bij Rolduc in ere hersteld. Links van het hoofdgebouw is de voormalige wasserette namelijk omgebouwd tot mini brouwerij. Hier zetelen een aantal heren die voor de liefhebberij, onder de naam Brouwgilde Abdij Rolduc, zelf aan het bierbrouwen zijn geslagen. Uiteraard werd er verteld hoe bier nou eigenlijk gebrouwen werd maar veel belangrijker, er mocht geproefd worden. En laten wij nou net mogen proeven in de week dat zowel het blonde als het donkere bier van dit brouwgilde van naam werd voorzien. Een primeur want nog niet eerder dronk ik een Blonden Non en een ‘Broenge’ Pater en ze waren ook nog best lekker (zeg ik kriek- en cider liefhebber dus dat wil wat zeggen).

Een hartelijke ontvangst, de geschiedenis van de abdij in een notendop en daarna enthousiaste bierbrouwers met zelf gebrouwen bier, er zijn slechtere zondagen denkbaar.

Interesse in een bezoek? Check dan hun Facebook pagina, want daar zijn alle rondleidingen via de evenementenlijst te vinden. Vooraf aanmelden is een pré en de kosten zijn € 8,50 per persoon.

Oh ja, en voor de lezers die zich afvragen waar nou de naam Rolduc vandaan komt? Dat is dus een ‘verfransing’ van Herzorgenrath, dat je het even weet.

NB: Dit verslagje verscheen ook op de Afgrond.

#onderwegnaarpraag (1 t/m 4,5)

img_3841Op 27 december blogde ik de laatste keer over hardlopen, hoog tijd voor een nieuwe update. In die update schreef ik over problemen met mijn rechtervoet en een schema van een looptrainer. Dat plan heb ik doorgezet en dat werpt tot dusver vruchten af. In die zin dat ik inmiddels 4,8 kilo lichter ben (altijd meegenomen!) en netjes drie keer per week mijn trainingen afwerk. Er moet veel gefietst worden maar ook twee of soms drie keer per week gelopen worden. Het is tot dusver goed te doen al gaf de trainer aan dat de komende drie weken pittig worden * slik *

Wat het vooral pittig maakt is dat ik zogenaamde combitrainingen doe, ik fiets dus eerst een stukje (of een stuk!) en ga na een korte pauze (maximaal 10 minuten waarin ik vooral drink en iets eet) verder met de hardlooptraining. Trainingen tot 20 minuten doe ik op de loopband, voor alles wat daarboven zit, sjees ik naar buiten. En dat bevalt prima. Alhoewel ik deze week 60 minuten en meer op een fiets moet zitten, wat een saaiheid. Maar alles voor het goede doel en dat is op 1 april mijn tiende halve marathon lopen. En daar doe (en laat) ik op dit moment heel veel voor!

En mijn voeten? Die kraken en piepen af en toe (als ze bijvoorbeeld tijdens een weekendje Gent dik 18 kilometer moeten wandelen op een ijskoude dag) maar de rust tussen de trainingen doet vooralsnog wonderen.

Overigens zal ik tzt ook nog eens een blogje plaatsen over hoe ik die 4,8 kilo nou kwijtgeraakt ben :-)

NB: De foto maakte ik onlangs tijdens een training buiten (want ja, ik loop uiteraard ook nog gewoon mijn rondjes buiten).

Bezocht: David Bowie Tribute @ Oefenbunker Landgraaf 21/01/2017

Een jaar geleden overleed David Bowie. Ondanks dat ik niet echt een die hard fan ben, was de shock destijds groot. Want ja, ook ik heb een ‘best of’ cd van dit muziekicoon in de kast staan. Ook zag ik hem een keer live, 20 jaar voor zijn dood in de Jaarbeurs in Utrecht. Ik heb vooral veel respect voor het feit dat hij al zo lang meedraaide en door alle muziekgenres heen, zijn eigen(zinnige) ding bleef doen. Redenen genoeg om op een koude vrijdagavond af te reizen naar de Oefenbunker in Landgraaf waar (jonge) artiesten uit Parkstad Popstad een eerbetoon brachten aan mr. Bowie. De zaal werd overigens opgewarmd door DJ Headmusic die er vooral na de optredens voor zorgden dat het ‘Let’s Dance’ gehalte van hoog niveau bleef. Opvallend was trouwens het grote aantal jonge zangeresjes dat vrijdagavond de weg naar de Oefenbunker had gevonden en zo zie je maar David Bowie diverse generaties aanspreekt, een mooi gegeven.

Als eerste trapte Zoë Kroezen met band af met twee mooie uitvoeringen van ‘Rebel Rebel’ en ‘Fame’ waarna Franka een ‘singer songwriter’-achtige versie van ‘Space Oddity’ ten gehore mocht brengen. Zoals ik al eerder schreef, veel jonge zangeressen waaronder ook de 19-jarige Lotte Walda die bekende dat ze David Bowie vroeger eigenlijk helemaal niet zo leuk vond. Dus vroeg ze al snel aan haar vader of hij dan in ieder geval ‘Oh! You Pretty Things’ wilde opzetten. En na een ontwapende bekentenis ‘eigenlijk moet je David Bowie niet coveren maar zing dan in ieder geval mee met het volgende nummer’ zong de goedgevulde Oefenbunker zowaar een beetje mee met ‘Starman’.

Joan-Ann Lukas en band had ‘Ashes to Ashes’ er al bijna opzitten toen ze zich verontschuldigde voor de slechte versie en maar weer opnieuw begon om daarna nog ‘Young Americans’ te spelen. Ah, en toen kwam eindelijk ‘Heroes’, toch wel een van mijn persoonlijke favorieten. Ten gehore gebracht door een meisje/jongen duo ‘Season on the Line’. Bijzonder om deze nummers in duet te horen. Het laatste meisje met gitaar op het podium was ‘Aicha Cherif’. Ze durfde het aan om de zwanenzang van David Bowie, ‘Lazarus’ ten gehore te brengen plus een voor mij onbekend nummer ‘Boss of Me’.

Bijzondere uitvoeringen, zeer divers ook. Eigenlijk net als de foto’s van David Bowie die achter op de podium geprojecteerd werden. Maar ik was toch wel blij dat Sugar Plum Fairy als laatste band eindelijk een beetje herrie in de tent bracht. Eindelijk een harde gitaar, een zanger én een sound die zorgden dat ook ik in de ‘dansstand’ kwam. En bleef want DJ Headmusic nam daarna het stokje over wat erin resulteerde dat het ook na de optredens nog lang onrustig bleef in de Oefenbunker.

Een fraai eerbetoon van artiesten uit de regio in een van de leukste zalen in diezelfde regio. Voor herhaling vatbaar (al is het nu wel even klaar met artiesten die het loodje leggen)!

Let’s dance!

NB: Dit bericht verscheen ook op de Afgrond wederom met fraaie pics van René Bradwolff.

Bezocht: Eve Vaudeville Burlesque party @ Cultuurhuis Heerlen 13/01/2016

Burlesque? Dat is toch die showstijl waarin het draait om verleiden? Inclusief sexy danseressen in vaak extravagante outfits die theater en dans combineren. En dat was vrijdag de 13e allemaal in Heerlen te zien. Nou ja, allemaal… Ik had verwacht dat het een burlesque feest zou zijn, inclusief lekkere muziekjes en af en toe een dansje of een act. Maar het bleek een theatervoorstelling met verschillende burlesque artiesten te zijn.

Oeps, dat had uw verslaggeefster even verkeerd ingeschat en ik had dus voor niks mijn elfenrokje aangetrokken. Geen voetjes van de vloer maar samen met circa 40-45 andere bezoekers iets na 20.30 u. plaatsnemen in de theaterzaal van het Cultuurhuis. Vol verwachting klopte mijn hart… Maar helaas, na het eerste veelbelovende dansje van een van de initiatiefnemers Love Lya ging de ‘schwung’ er al meteen uit. Er ging iets mis met het theatergordijn en de presentator (Edwin Buis aka the Lying Dutchman) die het geheel aan elkaar moest praten nam het praten wel heel letterlijk. Gelukkig wist de tweede artieste ‘Alice Daydream’ er met een Mia – Pulp Fiction – Wallace performance weer wat pit in te brengen.

Maar het kwam maar niet echt op gang, ondanks dat Edwin nog een fraai staaltje ‘ik kan met blote voeten in glas staan’ liet zien. Na de pauze wist Miss Fairy Morgaine de handen weer op elkaar te krijgen met ‘The Sea Fairy’ act maar mij bekoorde vooral zangeres Bente de Rijke die een prachtige versie van ‘Blue Velvet’ ten gehore bracht (inclusief sensueel dansje van Love Lya). Ironisch genoeg was zij de enige die op het podium al haar kleren aanhield…

Een super leuk initiatief om iets dergelijks ook naar Heerlen te brengen en de volgende keer wil ik het zeker nog een kans geven maar dan wel graag met meer kwalitatief goede acts en meer ‘party gehalte’ voor de bezoekers. Wellicht waag ik me dan ook nog eens aan een sensueel dansje…

NB: Dit bericht verscheen ook op De Afgrond, inclusief foto’s van René Bradwolff.

Lijstjestijd 2016

Eigenlijk wilde ik dit jaar de lijstjestijd overslaan. Het wordt elk jaar minder, de singles en de muziekjes die ik beluister en de concertjes die ik bezoek. Alhoewel voor dat laatste nog vast geldt dat ik meer zie dan de gemiddelde vrouw van mijn leeftijd. En nee, dat laatste kan ik niet wetenschappelijk onderbouwen :-) Maar omdat het zo leuk is, om elk jaar terug te kijken (hier bijvoorbeeld de post uit 2015), blik ik nu even terug op muziekjaar 2016.

Het jaar waarin Suede eindelijk weer een album uitbracht dat ik tot op de vandaag grijs draai (als dat mogelijk is, via iTunes op mijn telefoon) en ook het jaar waarin ik ze twee keer live zag met dat album (Utrecht en Brussel). Want ja, Suede deed iets heel bijzonders live want in het eerste gedeelte bracht de band, vanachter een filmdoek, het hele album integraal ten gehore. Inclusief dus een bijpassende film. In het tweede gedeelte werd er een ‘greatest hits’ show aan toegevoegd. Wat mij betreft, maar ik ben natuurlijk niet geheel objectief, is mijn all time favo Britpop band weer helemaal terug.

Wat betreft albums was de comeback van The Coral ook niet verkeerd, net als hun live optreden in Keulen. Ik noemde het destijds briljant en daar sta ik nog steeds achter. Helaas konden The Last Shadow Puppets de verwachtingen niet helemaal waar maken maar dat ook liggen aan het feit dat ik ze op een groot festival zag. Verder ontdekte ik nog The Vryll Society maar hun EP was dan weer uit 2015.

Live noemde ik al Suede (twee keer) en The Coral maar verder moet ik zeker nog Puscifer noemen. Deze ‘hobbyband’ van Tool zanger Maynard James Keenan bracht een prachtalbum uit en maakte mijn bezoek aan Pinkpop helemaal geweldig. Een beetje jammer dat ik ze daarna niet in volle glorie in een zaal heb gezien maar dan heb ik nog wat te wensen… Oh ja, ik zag ook nog Fish in Duitsland (maar dat werd nooit zo goed als op Bospop 2015) en de Canadese herrie van Metz in de Nieuwe Nor. En dankzij Pukkelpop én Werchter kon ik dit jaar ook nog Clutch, Caspian en Foals wegstrepen. Maar de absolute festivaltoppers waren dit jaar LCD Soundsystem, The Chemical Brothers en held Noel Gallagher.

Op naar een nog muzikaler 2017 en een nieuw blogjaar!