Gewandeld: Heuvelland4Daagse 9/10/11/12-8 (23 t/m 32)

Zo, alweer maanden niets geschreven over mijn sportieve activiteiten en de laatste update ging zowaar over een wedstrijdje dat ik gelopen had. Ondanks de verschrikkelijke zomer die we tot dusver hebben (ja sorry, ik ben een van die mensen die niet zo van de zon houdt dus voor mij was en is het echt afzien met de temperaturen van de afgelopen weken) ben ik nog best sportief bezig geweest. Ik heb vooral gesport in de vroege ochtend, als het nog niet zo warm was, maar was de afgelopen weken vooral heel blij met de aankoop van mijn racefiets. Wielrennen is toch echt een stuk fijner als het heet weer is mede omdat je nog eens wat wind vangt. Overigens is een sportschool met airco ook een aanrader in de zomer :-)

Toch stonden de afgelopen drie weken in het teken van een andere sportieve activiteit namelijk wandelen. Drie jaar geleden heb ik namelijk, samen met mijn moeder, voor de eerste keer de Heuvelland4Daagse officieel meegelopen. Dit wandelevenement kent start en finish in Berg en Terblijt en kent vijf verschillende afstanden (7, 14, 21, 28 en 42) die allemaal door het prachtige Heuvelland voeren. Drie jaar geleden liep ik 4 x 14, dit jaar wilde ik 4 x 21 wandelen. Dus ik heb in de weken voorafgaand aan dit evenement de voorkeur gegeven aan wandelen ipv hardlopen. En dat je in je vakantie om 6 uur de deur uit gaat om de hitte voor te zijn moest ik dus voor lief nemen in mijn vakantie.

Maar het is gelukt, ik heb gisteren de finish gehaald en het was vier dagen genieten! Het Heuvelland mag dan mijn achtertuin zijn, ik kom er niet zo vaak en als ik er wel kom, is dat meestal op de racefiets. Maar wat was het prachtig en soms zwaar (door veel berg op en berg af) om je eigen provincie zo te leren kennen. Ik ben door gehuchtjes gewandeld waar ik nog nooit van had gehoord en ik heb paadjes bewandeld die ik nu niet meer zou kunnen terugvinden. Tel daarbij op dat het allemaal perfect georganiseerd werd (en dat met bijna 7000 deelnemers), er een goede verzorging onderweg was, de EHBO post uitstekend bemand werd (ik heb drie blaren moeten laten verzorgen), echt top voor maar 20 euro inschrijfgeld. Hieronder nog wat cijfertjes en gegevens, voor de statistieken.

Dag 1 / 9 augustus: 22,27 kilometer, 245 hoogtemeters, rondje Blankenberg, Eckelrade, Cadier en Keer, Bemelen.
Dag 2 / 10 augustus: 22,35 kilometer, 207 hoogtemeters, rondje Gasthuis, Groot Welsden, Margraten, Honthem, Wolshuis.
Dag 3 / 11 augustus: 21,26 kilometer, 306 hoogtemeters, rondje Raar, Meerssen, Waterval, Ulestraten, Schietecoven.
Dag 4 / 12 augustus: 21,22 kilometer, 357 hoogtemeters, rondje Valkenburg, Sibbe, Gerendal.

NB: de foto is een compilatie van dag drie.

Advertenties

Gezien: The Soft Moon @ Rock Herk 21/07/2018

Het was alweer 8 of 9 jaar geleden dat ik het kleinschalige festival Rock Herk in (jawel) Herk-de-Stad bezocht. Dat bleek toen een speciaal bezoek voor The Horrors en Hadouken! (wie kent beide bands nog?) en in mijn herinnering was het nog kleinschaliger dan nu het geval is. Wat in ieder geval anders was, was de ligging en het feit dat je destijds gratis naar binnen kon. Maar ach, 35 euro voor een dag (en 47 euro voor een 2 dagen kaart) is niet zo heel veel. Dus vertrokken we op een zonnige zaterdag richting The Soft Moon. Want ja, voor mij was dat optreden toch echt de belangrijkste reden om een kaartje te kopen. In 2013 mijn persoonlijke Pukkelpop hoogtepunt, zie dit verslag. Ondertussen heeft Luis Vasquez (het brein achter The Soft Moon) alweer een aantal plaatjes uitgebracht waarvan de een me wat meer kan bekoren dan het andere.

Het is in ieder geval nog steeds industrial postpunk dat de klok slaat. Live wordt Luis bijgestaan door een bassist en een drummer en het was , ondanks de hitte en het te vroege tijdstip, weer heerlijk toeven vooraan het podium. Donker, knallend maar vooral bezwerend en mysterieus. De eerste helft van de set werd vooral gevuld met nummers van de laatste cd (vermoed ik want ik ken die niet zo goed ahum) maar in het tweede gedeelte van de set zaten wat nummers die ik herkende. Het was in ieder geval weer super gaaf om deze band live aan het werk te zien en deze zou niet misstaan tijdens een van de New Wave avondjes in de Nieuwe Nor maar ja, zo’n band naar Heerlen halen is onbegonnen werk. Maar wie weet, nu vooral nog even nagenieten van dit optreden.

Gezien: A Perfect Circle @ Rockhal Luxemburg 23/06/2018

Alweer een week geleden dat we lekker een weekendje in Luxemburg zaten. Reden van ons bezoek, een concert van A Perfect Circle in de Rockhal op de zaterdag. Want ja, als Tool maar niet met een nieuwe cd komt, zanger Maynard twee jaar geleden al briljant was met zijn andere hobbyproject Puscifer en er na 14 jaar eindelijk een nieuwe cd van dat ene hobbyproject komt, dan wil ik dat graag live meemaken. Wat mij betreft zit deze band precies tussen die andere twee in. Puscifer is wat spannender en mysterieuzer, Tool is tja, gewoon Tool maar A Perfect Circle is, zeker op het laatste album, een mix van both worlds. Dan weer melodieus, dan weer snel hard en snel en dat alles omlijst met die o zo prachtige stem van meneer Keenan (die als hij geen muziek maakt, druk is met wijn maken enzo).

De Rockhal (vrij nieuwe vierkante bak, niet persé heel sfeervol) ligt iets buiten Luxemburg Stad en 23 juni was ook nog eens een feestdag. Veel winkels gesloten maar de treinen reden en waren ook nog eens gratis op vertoon van je concertkaartje. Het voorprogramma sloegen we over (wat een gekrijs) maar rond 21.15 u. was het dan toch tijd voor het echte werk. Oh ja, er was een absoluut camera- en mobiele telefoonverbod dus foto’s zijn er niet (want als je betrapt werd, kon je de zaal verlaten, het blijft Maynard natuurlijk). Het begin was echt ijzersterk, strakke band, mooie samenzang, een goed geluimde Maynard, maar na 20 minuten zakte het iets in. Voor mij iets onbekender werk, geklets om me heen maar het bleef wel goed hoor. Na een 20 tal minuten werd de vaart er weer wat ingezet en was het ook weer tijd voor nieuw werk (en dat kan ik ook het beste). Dus tegen 23.00 u. was ik weer om.

En ja, het is geen Tool maar het is wel een verdomd goede band en het blijft een van mijn meest geluisterde cd’s tijdens mijn vele treinritjes. Mijn favoriete nummer is Feathers en kun je hier beluisteren. Daarnaast klonk The Doomed echt wel gaaf live, vandaar dat dit clipje boven deze blogpost staat.

Bezocht: OnderwijsResearchDagen (ORD) @ Nijmegen 13/14/15 juni (deel 2)

Deel 2 van mijn verslag van de ORD 2018.

Danielle and the MLI...

Buiten mijn eigen prestaties op donderdag bezocht ik zowel woensdag als vrijdag uiteraard ook andere sessies en hoorde ik een aantal keynotesprekers. Om maar met die laatste categorie te beginnen, de openingskeynote was van Monique Volman, hoogleraar bij de UvA die een pleidooi hield voor een onderwijskundige visie op gepersonaliseerd leren. Ze maakte hiervoor uitstapjes naar de neurowetenschappen en de data science want deze twee disciplines kloppen hard aan de deur om oplossingen aan te dragen voor sommige problematieken die er spelen in het onderwijs. Maar wij zouden als onderwijskundigen ook wat harder kunnen kloppen aldus Monique. Maar als het onderwijskundig onderzoek dan te maken heeft met twee tegenstrijdige ‘vooroordelen’ (is het wel wetenschappelijk genoeg? tegenover waar is de praktijkrelevantie?) dan wordt het best ingewikkeld. Onderwijskundige onderzoekers zouden sowieso eens wat meer over de grenzen van de huidige methodologieën mogen kijken. Ga eens aan de slag met design based research…

View original post 816 woorden meer

Bezocht: OnderwijsResearchDagen (ORD) @ Nijmegen 13/14/15 juni (deel 1)

Deel 1 van mijn bezoek aan de OnderwijsResearchDagen 2018 in Nijmegen.

Danielle and the MLI...

Alweer 1,5 week geleden bezocht ik voor de tweede keer de OnderwijsResearchDagen, dit jaar in Nijmegen. Tijdens mijn debuut in 2015 was ik er als bezoeker, dit jaar mocht ik twee presentaties geven. In deze blogpost staan die presentaties centraal, in een andere blogpost de rest van de conferentie (en dan met name de sessies die ik bijgewoond heb).

Dit jaar mocht ik dus op donderdag twee presentaties verzorgen. Samen met collega’s Jos en Tons verzorgden ik een World Café-achtige interactieve sessie over onze experimenten met peer feedback ondersteund door digitale tools. Circa 30 collega’s hadden de weg naar ons lokaal gevonden en na een korte introductie mochten ze in dialoog met elkaar over de stellingen die we voor hun bedacht hadden. Wat betreft de introductie, we zitten op dit moment in de afrondende fase van een aantal experimenten met tools die peer feedback ondersteunen. De ervaringen van studenten en…

View original post 366 woorden meer

Bezocht: Symposium Leren van Toetsen @ Utrecht 1/6/2018

Omdat ik nog niet zo lang met het onderwerp toetsen en beoordelen bezig ben, was het bezoek aan het symposium van het platform Leren van Toetsen mijn debuut. Een geslaagd debuut kan ik alvast verklappen want waar krijg je voor 40 euro vier keynote sprekers, kun je kiezen uit een breed palet aan workshops, geniet je van een lekkere lunch én ga je naar huis met een rugzak vol nieuwe kennis die je morgen al kunt delen met je collega’s of waarmee je zelf direct aan de slag kunt. Niet gek dus dat het symposium helemaal vol zat en een groot gedeelte van de 250 bezoekers een kwartier voor de start nog buiten stond omdat het allemaal wel erg druk bij de ontvangstbalie :-)

De eerste keynote ging over programmatisch toeten bij het afstuderen en daar mocht Liesbeth Baartman aftrappen met deel 1 van de keynote die gedeeltelijk overeen kwam met de keynote die ze vorig jaar bij de Fontys Toetsconferentie hield. De kern, bij een toetsprogramma gaat het om het geheel van toetsen en de samenhang en het is meer dan de som der delen. Bekijk je toetsprogramma eens van een afstand en zie het als een geheel. Dat lijkt een open deur maar ik zie in mijn praktijk nog best vaak dat docenten geen idee hebben wat de positie van hun vak en bijbehorende toets heeft in het toetsprogramma. Liesbeth ging ook in op het feit dat voor de meeste studenten het leren stopt na de toets. Maar ga het leren zien als een lange termijnproces en verbind beoordelingsmomenten aan elkaar waarbij de student feedback kan meenemen. Zie toetsen als een continu cyclisch proces (formatief) en blijf checken of het toetsprogramma past bij het beroep waar je voor opleidt.

Deel 2 werd ingevuld door Dominique Sluijsmans die inging op het vernieuwde protocol afstuderen. In het project protocol afstuderen is bij 7 opleidingen het protocol geïmplementeerd en dat leidde onder andere tot de volgende bevindingen: docenten en opleidingen hebben moeite om beroepsbekwaamheid te definiëren, steek veel tijd in communicatie over het beoordelen (steek in kalibreersessies vooral tijd in het kalibreren van voorbeelden, waarom vind je het ene product beter dan het andere, comparative judgement ipv een rubric door te lopen), ga naar buiten toe en betrek je werkveld bij het afstuderen. Ook gaf ze aan dat docenten eigenlijk altijd te weinig tijd hebben om onderwijs te ontwerpen, ze pleitte dan ook voor rust en vertraging. En wat heb je nodig in zo’n ontwerpproces? Inhoudelijke/deskundige kennis van bijvoorbeeld een SKE’er, ontwerpdeskundigheid (een architect, zeg maar een onderwijskundig ontwerper), duidelijkheid over verantwoordelijkheid en rollen maar ben dan ook ook rolvast.

Jan de Geus mocht deel 3 van de eerste keynote invullen en hij ging dieper in op de WHW want zoals Jan aangaf: ‘tussen droom en daad, daar staan wetten tussen’. Jan gaf veel praktische voorbeelden uit de eigen onderwijspraktijk om verschillen tussen bv Nederlandse en Duitse studenten aan te geven (speelt bij Fontys voornamelijk in Venlo vanwege het grote aantal Duitse studenten daar) en liet weten dat ze bij NHL Stenden aan de slag gaan met ‘design based education’ gestoeld op ‘design thinking’. Concrete voorbeelden hiervan kon hij nog niet noemen maar zeker iets om in de gaten te houden.

Na de keynotes was het tijd om twee workshops te bezoeken. Ik was benieuwd naar de Toolkit Formatief Toetsen die deze dag officieel gepresenteerd zou worden. We mochten dus al een paar uurtjes eerder de site bekijken die tot stand is gekomen na een NRO Kennisbenutting plus. De term toolkit is in ieder geval prima gekozen want als je als opleiding of docent aan de slag wil met formatief evalueren OF je wil als onderwijsconsultant opleidingen begeleiden met het invoeren ervan, dan vind je op deze site allerlei werkvormen, filmpjes etc die je direct kunt gebruiken. Mooie aanwinst voor toetsminnend Nederland.

Ook in de tweede workshop stond formatief evalueren voor mij centraal. Maar dan specifiek wat het SLO hiermee doet binnen VO scholen. Door middel van leernetwerken worden docenten geprofessionaliseerd en wordt de dialoog aangegaan over wat formatief evalueren nu eigenlijk is en of we daar dan allemaal hetzelfde beeld bij hebben. Bij deze sessies wordt oa een kaartspel ingezet met stellingen (uit de literatuur of van docenten en andere betrokken) over formatief evalueren. Als deelnemers mochten we dit ervaren door het in 10 minuten eens te worden over vijf stellingen (van de 40) die volgens ons de kern van formatief evalueren is. Een leuke wijze om over het concept in gesprek te gaan. En natuurlijk werd ook hier nog met de nodige literatuur gegooid zodat we ons allemaal niet hoeven te vervelen in de zomervakantie.

De afsluitende keynote was van Jan Riezebosch die inging op de toegevoegde waarde van een toets en op bepaalde logistieke processen. Daar werd ik niet meer zo warm van op de vrijdagmiddag dus ik veerde pas weer op toen we met elkaar in gesprek mochten over de keynote en mc vragen mochten beantwoorden (waarvan ik natuurlijk de antwoorden moest gokken want ik was afgehaakt oeps).

Het symposium eindigde met de officiële lancering van de al eerder genoemde Toolkit Formatief Toetsen waarna het tijd was voor de borrel.

Conclusie: Interessant congres waar je als toetsexpert veel praktische kennis kunt ophalen en uitgebreid kunt netwerken met collega’s van andere onderwijsinstellingen. Om het netwerken nog wat te bevorderen kregen we bij de registratie trouwens een bingokaart met 9 vakjes. Als je met iemand gesproken had, kun je zijn/haar gegevens noteren mits de onderwijsinstelling van deze bezoeker op je bingokaart stond. De eerste die de bingokaart vol had, won een boekenpakket. Een leuke manier om het ijs te breken met de zin: ‘Ik ben Daniëlle, werk bij Fontys dus als je met de bingo meedoet, kun je Fontys nu wegstrepen.

De website van het platform kun je hier vinden en informatie over deze editie van het symposium en eerdere edities kun je hier terugvinden.

Gezien: Transpunk @ Oefenbunker Landgraaf 26/05/2018

Op deze blog heb ik al eens geschreven dat ik in de jaren 90 vrijwilliger was bij Stichting Popmuziek Limburg (inmiddels Pop in Limburg). Mijn belangrijkste wapenfeiten waren kassameisje spelen tijdens de voorronden van Nu of Nooit en behalve heel veel in de kou bij een ingang zitten, maakte je af en toe ook nog een memorabel moment mee. Want opeens was daar Transpunk, een metalband met ballen, een vleugje industrial en twee zangers die elkaar naadloos aanvulden en waarvan eentje ook nog een podiumbeest bleek te zijn.

Transpunk won Nu of Nooit, stond op Pinkpop en Dynamo en bracht in 1996 een debuutalbum uit met een hoesdesign dat ik destijds nogal angstaanjagend en onheilspellend vond en precies de sfeer die ook destijds rond de muziek van deze band hing (luister alleen al naar ‘Hide’ – als je deze online kunt vinden, en hopelijk weet je dan wat ik bedoel) maar ik was verkocht. Maar eind jaren 90 werd het stil rond de band en ondanks een reünieoptreden in 2013 was er verder weinig nieuws meer te melden. Tot zaterdagavond in een drukke, bloedhete Oefenbunker in Landgraaf waar de bandleden (inmiddels net als het gros van de bezoekers, 22 jaar ouder, waaronder ik zelf dus ook én heel veel ‘oude’ bekenden) iets na 22.00 u. het podium betraden. En toen bleek dat de muziek van Transpunk volledig de tand des tijds heeft doorstaan. Of waren ze hun tijd destijds gewoon al ver vooruit? Ik weet het niet maar het maakt ook niets uit want het concert bleek zowel een avondje terug in de tijd met de muziek van toen en de bekenden van toen te zijn, alsmede een hernieuwde kennismaking met het metalgenre dat ik lang links heb laten liggen.

Strak, gedreven, soms rustig en ingetogen maar meestal knallend en brullend, Transpunk op zijn best. Daarbij was het dus extra jammer dat het binnen bloedheet was want dat zorgde ervoor dat bezoekers vanwege ‘frisse lucht pakken buiten’ wat gemist hebben (dus Oefenbunker, indien mogelijk laat iets aan die klimaatbeheersing doen). Maar weer een top avondje in de Oefenbunker en aan het sfeertje en de reacties van de bezoekers na afloop te horen, was ik niet de enige!

Prijspakkers van de avond, het al eerder genoemde ‘Hide’, ‘Fist Fuck Hotel’ en ‘Shut Up’ en het mooie van Transpunk in 2018 zien is dat je dan op weg naar huis op je telefoon naar iTunes surft en het album digitaal aanschaft.

NB: Dit verslag verscheen ook op De Afgrond mét foto’s van René Bradwolff die ook tekende voor de foto’s bij deze post.

Gelopen: 5 km @ Limburgs Mooiste @ Heerlen (16 t/m 21)

De wonderen zijn de wereld nog niet, ik heb weer eens wedstrijdje gelopen. De laatste dateerde van 1 april 2017, de halve marathon in Praag. Want ja, eigenlijk ben ik niet meer zo van de wedstrijden en het lopen ging ook erg moeizaam (zie vorige update). Maar of het fietsen geholpen heeft weet ik niet maar sinds een paar weken zijn de vermoeide benen verdwenen (dat is iets anders dan een vermoeid lijf overigens, want dat is er nog steeds door oa veel en lang van huis zijn voor werk) en loop ik zelfs weer eens een 5 km onder de 30 minuten. Dus toen er bij mijn sportschool nog teamleden gezocht werden voor de eerste hardloop-editie van Limburgs Mooiste schreef ik me in. Ja, ondanks dat ik een slecht weer loper ben en ondanks dat ik nooit meer wedstrijdjes loop.

Nadat gisteren zowat heel fietsminnend (Zuid)-Nederland vanaf het Schouwburgplein was vertrokken voor ritjes van 70 km tot 200+ was het vandaag de beurt aan de hardlopers. En dat om 12.00 u. onder een benauwd en warm drukkend zonnetje. Toch vielen er zowaar een paar druppeltjes tussen km 1 en km 2 (het echte noodweer kwam pas na de finish, toch een beetje jammer haha) maar warm was het. Het parcours liep overigens door mijn achtertuin, natuurgebied Terworm dus het was bekend terrein. En gelukkig waren er extra drankpostjes maar ja, als je dan toch de beginnersfout maakt door ietwat te hard te starten, dan denk je bij km bordje 3 ‘waarom deed ik dit ook alweer?’. De finish was bergop maar het verval viel uiteindelijk best mee. Zelf geklokte tijd 28:02, niet slecht onder deze omstandigheden.

De wedstrijd zelf was goed georganiseerd dus hopelijk een blijvertje tussen al het wielrengeweld. Meer over de wedstrijd en de side-events kun je tzt vinden op De Afgrond.

Update: Mijn netto tijd was 27:54, blij mee!

NB: Mijn PR is 24:08 maar dat blijft tot in de eeuwigheid staan (is inmiddels een jaartje of 9 oud en 7 kilo lichter :-)
NB: Overigens fietste ik gisteren ook nog 31 km, er valt dus nog wel wat te trainen voor de fietseditie van Limburgs Mooiste als het gaat om de minimum afstand van 70 km #nieuwdoel

Gezien: Whispering Sons @ Geleen Calling (14/04/2018)

In 2016 zag ik ze voor het eerst, het Belgische post-punk/new wave bandje Whispering Sons. Ik schreef destijds in mijn Pukkelpop verslag ‘Niet origineel maar wel leuk genoeg om volgende maand wellicht in Sittard te gaan zien’. Naar dat concert in Sittard ben ik uiteindelijk niet gegaan maar ik zag ze wel een paar maanden later in het voorprogramma van DIVE in de Nieuwe Nor. Daarna was ik verkocht! Wat nou niet origineel (welke band is dat wel nog), deze donkere new wave klanken die je doen weg zweven, waren geweldig. Ik kocht na afloop de EP en de download via iTunes en inmiddels is zo ongeveer de meest gedraaide muziek tijdens mijn vele OV reizen. Er is overigens nog geen volwaardig album maar dat zit er wel aan te komen. Het eerste voorproefje daarvan hoorde ik tijdens hun optreden in het Stroomhuis in Eindhoven een paar weken geleden.

Afgelopen zaterdag stonden ze in Geleen tijdens de 10e editie van het new-wave festivalletje ‘Geleen Calling‘. Net als in Eindhoven ging ik in mijn uppie dus ik heb de eerste twee bands van de affiche geskipt, geen zin om uren in mijn uppie in een zaal te staan. Een bijzondere zaal trouwens, behorend bij café de Reünie, midden in een woonwijk in Geleen. In het café werd oude wave muziek gedraaid en dat zorgde voor een gezellige drukte tussen de optredens door. Bij binnenkomst was bandje drie aan het spelen, The Luka State uit Engeland. Leuk, jong, enthousiast en ze deden me een beetje denken aan The Enemy (wie kent ze nog?). Aan airco deden ze niet in de zaal dus ik was blij dat ik daarna met bekenden (je treft altijd wel mensen die je kent blijkbaar) even bij mocht komen in het café. Klokslag 23.00 u. betrad Whispering Sons het podium en dit keer met een vrijwel nieuwe set. Hetzelfde recept, donkere klanken, de fraaie stem van Fenne, tempowisselingen en dat alles overgoten met een New-Wave sausje, heerlijk. Wanneer mag ik weer?

Got it (14 en 15)

En zo blog je twee weken geleden over je wens voor een racefiets en zo staat er een te blinken naast je! Geen tweedehands maar wel een ‘overjarige’ (model van 2017) dus een stukje goedkoper dan een 2018 versie. Het is een speciaal vrouwenfietsje en na wat moeizame hardlooptrainingen in de afgelopen twee weken, heb ik er gisteren de eerste 24 km mee gefietst. Racen lukt nog niet zo goed want ik ben een angsthaas, vooraf bergaf, en schakelen is ook nog wel een dingetje. Tijd zat om nog wat te oefenen want de komende week wordt het prachtig zomerweer (als in: nu alweer te warm voor mijn hardlooprondjes).

En of ik dan ook meteen wat fietsdoelen heb? Nou niet echt. De toerversie van de Amstel Gold Race is net geweest :-) Maar een keer een route van Limburgs Mooiste rijden zou gaaf zijn maar heeft vooralsnog geen prioriteit. Deze komt ook echt te snel dit jaar want de kortste afstand is 70 km. Eerst maar eens een beetje wennen, ook aan mezelf met zo’n gekke helm op mijn hoofd…

NB: De foto maakte ik gisteren tussen Hulsberg en Wijnandsrade.

Gezien: Mt. Atlas en Kadaver @ Nieuwe Nor Heerlen (08/04/2018)

Bij de concerten die ik bezoek vind ik het voorprogramma meestal niet zo interessant. Ik skip de bands helemaal (sorry) of kom gedurende het optreden binnen. Zo niet afgelopen zondag in de Nieuwe Nor want de nieuwe ‘supergroep’ uit de Parkstad, Mt. Atlas, stond in het voorprogramma van Kadaver.

Mt. Atlas heeft bandleden van Recession Youth, The Ten Bells en Sugar Plum Fairy in de gelederen en zorgde voor een mooie zondagavond verrassing. Gooi vuige rock, punk, stoner en een vleugje psychedelica in de mixer en dan komt daar Mt. Atlas uit. Het moet voor de band een lekker gevoel zijn geweest om voor een bijna volle Nieuwe Nor het podiumdebuut te maken en dat debuut smaakte, wat mij betreft, naar veel en veel meer. Dus heren, snel weer wat nieuwe liedjes schrijven!

Oh ja, er was ook nog een hoofdact, de driekoppige rockband Kadaver uit Berlijn. Rock met een Black Sabbath tintje, hard, strak maar ook veel van hetzelfde. Inclusief een drummer waar de naam ‘Animal’ zeker op van toepassing was… Ik kon na amper drie kwartier het ene nummer niet meer van het andere onderscheiden. Met andere woorden, uw verslaggever heeft haar sociale media kanalen bijgewerkt tijdens het optreden (dat ook nog eens dik 90 minuten duurde) en de toegift geskipt. Leuk voor een paar nummers en om thuis nog eens af en toe een half uurtje te luisteren. Want de merchandise van de heren was dik in orde met diverse singles en lp’s in prachtige mooie uitvoeringen en kleding inclusief kek jasje waarvan ik blij was dat ik het niet voor het optreden al had gekocht.

Heerlijk trouwens om de Nieuwe Nor op deze zondagavond zo goed gevuld te zien, complimenten aan de programmeurs, zeer zeker voor de keuze van het voorprogramma, Mt. Atlas heeft er sinds zondagavond een fan bij!

NB: deze blogpost verscheen ook op de Afgrond inclusief fraaie foto’s van René. De foto van Kadaver bij deze blogpost is gemaakt door Marco.

Gezien: Brutus @ Muziekodroom Hasselt (29/03/2018)

Een paar maanden geleden schalde de cd van Brutus hier door de kamer. Vriendje bleek deze driekoppige Belgische metal/rockband in de zomer van 2017 op een festival te hebben gezien en was zo onder de indruk dat de cd aangeschaft werd. Dat triggerde mij ook eens te gaan luisteren want zeg nou zelf, hoeveel (metal)bands ken jij waarvan de zangeres ook de drumster en het gezicht van de band is? Ok, ik heb ooit Meg White bij The White Stripes gezien en Savages (die uit alleen maar vrouwen bestaat) live gezien maar verder kom ik niet.

Brutus maakt opzwepende metal met veel tempowisselingen (math/progressive rock) en kent in frontvrouw Stefanie Mannaerts een energieke zangeres die dus ook de drumstokjes in handen heeft. En ondanks dat de cd na een paar nummers van hetzelfde een beetje begon te vervelen besloot ik toch om afgelopen donderdag met vriendjelief mee te gaan naar Hasselt waar Brutus een concert gaf in de Muziekodroom. Deze zaal kende ik nog niet maar ondanks een leuke entrée (waar je na afloop nog gezellig een pintje kunt pakken) was ik niet zo onder de indruk van deze wat kaal aandoende rechthoekige zaal waar ik (1.63 groot/klein) achteraan nauwelijks iets kon zien. Gelukkig was het volume wel op Belgisch niveau maar net als op de plaat kon Brutus me ook live niet een heel concert boeien. Op een gegeven moment kan ik die zang (af en toe leek het meer op geschreeuw) gewoon niet meer aan, ook live dus. Maar alle respect voor frontvouw Stefanie, wat een energie en zelfvertrouwen straalt deze dame uit op een podium! En uiteraard ook leuk om deze zaal, op een steenworp afstand van huize Blogparty, eens van binnen gezien te hebben. Zeker voor herhaling vatbaar (mede vanwege het kroeg-element) maar dan wel iets maar van voren :-)