Bezocht: David Bowie Tribute @ Oefenbunker Landgraaf 21/01/2017

Een jaar geleden overleed David Bowie. Ondanks dat ik niet echt een die hard fan ben, was de shock destijds groot. Want ja, ook ik heb een ‘best of’ cd van dit muziekicoon in de kast staan. Ook zag ik hem een keer live, 20 jaar voor zijn dood in de Jaarbeurs in Utrecht. Ik heb vooral veel respect voor het feit dat hij al zo lang meedraaide en door alle muziekgenres heen, zijn eigen(zinnige) ding bleef doen. Redenen genoeg om op een koude vrijdagavond af te reizen naar de Oefenbunker in Landgraaf waar (jonge) artiesten uit Parkstad Popstad een eerbetoon brachten aan mr. Bowie. De zaal werd overigens opgewarmd door DJ Headmusic die er vooral na de optredens voor zorgden dat het ‘Let’s Dance’ gehalte van hoog niveau bleef. Opvallend was trouwens het grote aantal jonge zangeresjes dat vrijdagavond de weg naar de Oefenbunker had gevonden en zo zie je maar David Bowie diverse generaties aanspreekt, een mooi gegeven.

Als eerste trapte Zoë Kroezen met band af met twee mooie uitvoeringen van ‘Rebel Rebel’ en ‘Fame’ waarna Franka een ‘singer songwriter’-achtige versie van ‘Space Oddity’ ten gehore mocht brengen. Zoals ik al eerder schreef, veel jonge zangeressen waaronder ook de 19-jarige Lotte Walda die bekende dat ze David Bowie vroeger eigenlijk helemaal niet zo leuk vond. Dus vroeg ze al snel aan haar vader of hij dan in ieder geval ‘Oh! You Pretty Things’ wilde opzetten. En na een ontwapende bekentenis ‘eigenlijk moet je David Bowie niet coveren maar zing dan in ieder geval mee met het volgende nummer’ zong de goedgevulde Oefenbunker zowaar een beetje mee met ‘Starman’.

Joan-Ann Lukas en band had ‘Ashes to Ashes’ er al bijna opzitten toen ze zich verontschuldigde voor de slechte versie en maar weer opnieuw begon om daarna nog ‘Young Americans’ te spelen. Ah, en toen kwam eindelijk ‘Heroes’, toch wel een van mijn persoonlijke favorieten. Ten gehore gebracht door een meisje/jongen duo ‘Season on the Line’. Bijzonder om deze nummers in duet te horen. Het laatste meisje met gitaar op het podium was ‘Aicha Cherif’. Ze durfde het aan om de zwanenzang van David Bowie, ‘Lazarus’ ten gehore te brengen plus een voor mij onbekend nummer ‘Boss of Me’.

Bijzondere uitvoeringen, zeer divers ook. Eigenlijk net als de foto’s van David Bowie die achter op de podium geprojecteerd werden. Maar ik was toch wel blij dat Sugar Plum Fairy als laatste band eindelijk een beetje herrie in de tent bracht. Eindelijk een harde gitaar, een zanger én een sound die zorgden dat ook ik in de ‘dansstand’ kwam. En bleef want DJ Headmusic nam daarna het stokje over wat erin resulteerde dat het ook na de optredens nog lang onrustig bleef in de Oefenbunker.

Een fraai eerbetoon van artiesten uit de regio in een van de leukste zalen in diezelfde regio. Voor herhaling vatbaar (al is het nu wel even klaar met artiesten die het loodje leggen)!

Let’s dance!

NB: Dit bericht verscheen ook op de Afgrond wederom met fraaie pics van René Bradwolff.

Bezocht: Eve Vaudeville Burlesque party @ Cultuurhuis Heerlen 13/01/2016

Burlesque? Dat is toch die showstijl waarin het draait om verleiden? Inclusief sexy danseressen in vaak extravagante outfits die theater en dans combineren. En dat was vrijdag de 13e allemaal in Heerlen te zien. Nou ja, allemaal… Ik had verwacht dat het een burlesque feest zou zijn, inclusief lekkere muziekjes en af en toe een dansje of een act. Maar het bleek een theatervoorstelling met verschillende burlesque artiesten te zijn.

Oeps, dat had uw verslaggeefster even verkeerd ingeschat en ik had dus voor niks mijn elfenrokje aangetrokken. Geen voetjes van de vloer maar samen met circa 40-45 andere bezoekers iets na 20.30 u. plaatsnemen in de theaterzaal van het Cultuurhuis. Vol verwachting klopte mijn hart… Maar helaas, na het eerste veelbelovende dansje van een van de initiatiefnemers Love Lya ging de ‘schwung’ er al meteen uit. Er ging iets mis met het theatergordijn en de presentator (Edwin Buis aka the Lying Dutchman) die het geheel aan elkaar moest praten nam het praten wel heel letterlijk. Gelukkig wist de tweede artieste ‘Alice Daydream’ er met een Mia – Pulp Fiction – Wallace performance weer wat pit in te brengen.

Maar het kwam maar niet echt op gang, ondanks dat Edwin nog een fraai staaltje ‘ik kan met blote voeten in glas staan’ liet zien. Na de pauze wist Miss Fairy Morgaine de handen weer op elkaar te krijgen met ‘The Sea Fairy’ act maar mij bekoorde vooral zangeres Bente de Rijke die een prachtige versie van ‘Blue Velvet’ ten gehore bracht (inclusief sensueel dansje van Love Lya). Ironisch genoeg was zij de enige die op het podium al haar kleren aanhield…

Een super leuk initiatief om iets dergelijks ook naar Heerlen te brengen en de volgende keer wil ik het zeker nog een kans geven maar dan wel graag met meer kwalitatief goede acts en meer ‘party gehalte’ voor de bezoekers. Wellicht waag ik me dan ook nog eens aan een sensueel dansje…

NB: Dit bericht verscheen ook op De Afgrond, inclusief foto’s van René Bradwolff.

Lijstjestijd 2016

Eigenlijk wilde ik dit jaar de lijstjestijd overslaan. Het wordt elk jaar minder, de singles en de muziekjes die ik beluister en de concertjes die ik bezoek. Alhoewel voor dat laatste nog vast geldt dat ik meer zie dan de gemiddelde vrouw van mijn leeftijd. En nee, dat laatste kan ik niet wetenschappelijk onderbouwen :-) Maar omdat het zo leuk is, om elk jaar terug te kijken (hier bijvoorbeeld de post uit 2015), blik ik nu even terug op muziekjaar 2016.

Het jaar waarin Suede eindelijk weer een album uitbracht dat ik tot op de vandaag grijs draai (als dat mogelijk is, via iTunes op mijn telefoon) en ook het jaar waarin ik ze twee keer live zag met dat album (Utrecht en Brussel). Want ja, Suede deed iets heel bijzonders live want in het eerste gedeelte bracht de band, vanachter een filmdoek, het hele album integraal ten gehore. Inclusief dus een bijpassende film. In het tweede gedeelte werd er een ‘greatest hits’ show aan toegevoegd. Wat mij betreft, maar ik ben natuurlijk niet geheel objectief, is mijn all time favo Britpop band weer helemaal terug.

Wat betreft albums was de comeback van The Coral ook niet verkeerd, net als hun live optreden in Keulen. Ik noemde het destijds briljant en daar sta ik nog steeds achter. Helaas konden The Last Shadow Puppets de verwachtingen niet helemaal waar maken maar dat ook liggen aan het feit dat ik ze op een groot festival zag. Verder ontdekte ik nog The Vryll Society maar hun EP was dan weer uit 2015.

Live noemde ik al Suede (twee keer) en The Coral maar verder moet ik zeker nog Puscifer noemen. Deze ‘hobbyband’ van Tool zanger Maynard James Keenan bracht een prachtalbum uit en maakte mijn bezoek aan Pinkpop helemaal geweldig. Een beetje jammer dat ik ze daarna niet in volle glorie in een zaal heb gezien maar dan heb ik nog wat te wensen… Oh ja, ik zag ook nog Fish in Duitsland (maar dat werd nooit zo goed als op Bospop 2015) en de Canadese herrie van Metz in de Nieuwe Nor. En dankzij Pukkelpop én Werchter kon ik dit jaar ook nog Clutch, Caspian en Foals wegstrepen. Maar de absolute festivaltoppers waren dit jaar LCD Soundsystem, The Chemical Brothers en held Noel Gallagher.

Op naar een nog muzikaler 2017 en een nieuw blogjaar!

Fingers crossed (42 t/m 52)

* zucht * Ik was goed op weg naar Praag en liep alweer dik 10 km maar helaas, twee weken geleden dacht mijn rechtervoet ‘laat ik ook eens wat aandacht opeisen na al dat gedoe over die linkervoet’… Met als gevolg een stekende pijn onder mijn rechtervoorvoet. De alarmbellen gingen af dus huisarts, podotherapeut én fysiotherapeut werden ingeschakeld. Inmiddels heeft de podotherapeut de rechter steunzool ook aangepast dus kon ik vanmiddag voorzichtig weer wat hobbelen. Nog niet geheel pijnloos maar het was te doen…
img_3558
Het plan is nu om met een aangepast trainingsschema van een looptrainer richting Praag mijn trainingen af te gaan werken. Net als voor mijn hele marathons ga ik nu ook weer veel fietsen. Uiteraard moet ik wel mijn lange duurlopen doen, maar ik hoop met deze aangepaste trainingen wat meer rust voor mijn lijf (en vooral voor mijn voeten) te brengen.

Dubbel spannend want ik liep nog niet eerder met een schema van een ‘derde’. Ik weet nu al dat ik me schuldig ga voelen als ik een keer een training moet skippen… En hoe gaan mijn voeten reageren als er langere afstanden in de agenda staan? Maar als het de komende weken net zo’n mooi weer is als vandaag, dan hoor je mij niet klagen. En als het regent ga ik gewoon fietsen en fitnessen in de sportschool :-)

Op naar 2017!

NB: De foto’s maakte ik vandaag bij mijn rentree.

Bezocht: Nu of Nooit Finale @ Grenswerk Venlo 10/12/2016

nuofnooitOoit, heel lang geleden, in de jaren 90, deed ik vrijwilligerswerk bij Stichting Popmuziek Limburg (SPL). Ik corrigeerde de taal- en spelfouten in het magazine dat SPL destijds uitgaf in het pre-internet tijdperk en ik zat aan de kassa tijdens de voorrondes en finales van Nu of Nooit, dé bandjeswedstrijd van Limburg. Als extraatje mocht ik dan op het jaarlijkse feestje van Jan Smeets, de VIP uithangen. Ik bewaar er super leuke herinneringen aan en heb in al die jaren heel veel Limburgse bandjes voorbij zien komen. De een met wat meer kwaliteit dan de ander maar altijd even gedreven.

Die gedrevenheid was er zaterdagavond in Grenswerk, het Venlose poppodium, ook nog steeds. Wat dat betreft is er in al die jaren niets veranderd, goed om te zien. En net als ‘vroeger’ hadden de finalebands ook dit keer familie en vrienden gemobiliseerd zodat de zaal redelijk goed gevuld was. Er stond dan ook iets op het spel want de winnaar van Nu of Nooit mag spelen op de eerstvolgende editie van Pinkpop en dat wilden zowel Lapschwanz, Luca Madu, Moeders Mooiste, Shiverburn, The Ten Bells en Throat of Autumn allemaal wel.

Nadat de Venlose wethouder van Cultuur de finale officieel geopend had, was het tijd voor de eerste band (de volgorde van spelen was trouwens via loting bepaald) Throat of Autumn. Volgens het programmaboekje experimentele grunge maar ik hoorde er ook een vleugje progrock doorheen al was het alleen maar omdat de nummers lang uitgesponnen en met tempowisselingen ten gehore werden gebracht. Tja, en als je dan lange nummers maakt en je hebt maar 25 minuten, dan ben je na drie nummers klaar.

Door naar Moeders Mooiste, die niet alleen een Nederlandse naam hebben maar ook in het Nederlands zingen. De muziek, funky, rock, hiphop en hé ska, deed mij voorzichtig meebewegen maar die Nederlandse teksten… Die waren helaas niet aan mij besteed. Wel plus 1 voor het leuke bandlogo (even Googelen svp).

Luca Madu mocht als derde het podium betreden en deze band is ontstaan op de Fontys rockacademie. Tja, en als je dan Fontys medewerker bent én oud dorpsgenoot van zangeres Lotte Slangen, dan schept dat toch een band. Toch had ik er vooraf een hard hoofd in want zodra ik een viool op een podium zie, haak ik meestal al af. Maar niets daarvan bij deze jonge zevenkoppige band die de dromerige mysterieuze sound ook live goed wisten over te brengen, niet in het minst door de mooie vocalen van de al eerder genoemde Lotte.

Op naar de volgende band met alweer een zangeres aan het roer. Shiverburn maakt hardrock waarvan ik helaas al iets te veel heb gehoord. Aan het enthousiasme van de band (en de vocalen) lag het zeker niet maar dit was niet zo mijn kopje thee.

Voor degenen die de Heerlense muziekscene de laatste maanden gevolgd hebben, is Lapschwanz geen onbekende naam. Rock met een hoofdletter R met oude rotten uit het muziek (én met twee bandleden in de gelederen die heel lang geleden al eens op een Pinkpop podium stonden). Het was vooral single ‘Let it Burn’ dat mij in de mee-tap modus bracht. En het praatje van frontman Marcel van de Berg die Nu of Nooit vooral zag als een feestje waarvan het feestvarken nog niet bekend was.

Het uiteindelijke feestvarken bleek de gedoodverfde favoriet, The Ten Bells. Deze band klonk het vetste en kreeg de meeste voetjes van de vloer (of lees: had de meeste fans bij zich) met hun garage- en bluesrock. Niet zo mijn ding maar het werd mij al snel duidelijk dat zij de winnaar van de avond zouden worden. Maar niet voordat Luca Madu de aanmoedigingsprijs in ontvangst had genomen. Bij deze een welgemeend proficiat aan winnaar The Ten Bells en alvast veel voorpret op jullie weg naar Pinkpop!

En wat mij betreft duurt het nu geen járen meer voordat ik weer eens een finale bezoek, want het was een mooie avond daar aan de Maas in Venlo.

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Ja hoor, ik loop nog (33 t/m 41)

img_2384Pardon, ik zie net dat ik in week 32 de laatste keer van me heb laten horen op hardloopgebied. Even teruglezen

Oh jee, ik zeg iets over een vierde marathon. Nou, zo ver is het nog lang niet maar ik ga wel weer een dappere poging doen voor die tiende halve. Dat liep in 2015 een beetje in de soep in Reykjavik. Het bleek wel echt een supervakantie (ik wil echt nog een keer terug!) dus zo heel erg teleurgesteld was ik daar nou ook weer niet. img_2538

Maar er komt een nieuwe trainingspoging tot nummer 10 en die staat, net als de vorige keer, gepland in stad waar mijn lief en ik nog nooit zijn geweest, namelijk Praag. Op 1 april 2017 (geen grapje) wordt daar een halve marathon gehouden en mijn lief gaat daar zijn debuut maken. En ik? Ik hoop dat mijn voet het houdt en heb besloten dat ik dat alleen maar weet als ik meer ga trainen dus hup hup hup, op naar de duurlopen rond de twee uur in de komende vijf maanden. Ik heb er zin in!

Overigens loop ik nu weer gemiddeld 3 tot 4 keer per week, meestal buiten, soms een intervaltraining in de sportschool en als ik echt veel tijd heb, doe ik er nog een fietstraining bij ook. En ik ben zelfs twee weken geleden begonnen met yoga, het moet niet gekker worden.

NB: de foto’s maakte ik tijdens de trainingen van 8 en 20 september, genieten!

Gezien: Bosch Dreams / Parkstad Limburg Theater 11-10-2016

Dit jaar is het 500 jaar geleden dat kunstschilder Jeroen Bosch oftewel Jheronimus Bosch geboren werd. Zijn geboortestad, Den Bosch, eerde hem daarom dit jaar met tal van activiteiten in de stad waaronder een overzichtstentoonstelling in het Noord-Brabants museum. In deze tentoonstelling ontbrak helaas wel Bosch’s meesterwerk, het drieluik ‘De Tuin der Lusten’ aangezien het Prado in Madrid weigerde om dit tijdelijk af te staan. Ik moest het in maart dus doen met een replica maar kreeg hierdoor wel een reden in de schoot geworpen om een keer naar Madrid te gaan maar dit terzijde.

De Tuin Der Lusten stond centraal in het theaterstuk ‘Bosch Dreams’ dat dinsdagavond in de grote zaal van het Parkstad Limburg Theater stond. Ik was vooraf getriggerd door het feit dat in dit stuk door middel van dans, theater, acrobatiek en video, de schilderijen van Bosch tot leven zouden worden gewekt. Want hoe zou dat eruit zien, die gekke wezens, creepy figuren en fantasiedieren die Bosch verwerkte in zijn schilderijen, op een podium?

Het Canadese gezelschap The 7 Fingers begon de avond, wat mij betreft erg voorzichtig, met onder andere een inleiding op een aantal aspecten van De Tuin der Lusten, een mimespel en een jongleur. En de symboliek van een aantal theaterstukjes kon ik in het begin ook niet helemaal plaatsen. Het ging wat mij betreft pas echt los toen Salvador Dali in het stuk geïntroduceerd werd en samen met het publiek ademloos toekeek naar een acrobate die in een surrealistisch ‘Boschiaans’ landschap een aantal acrobatische stunts liet zien waar ik ter plekke jaloers op werd. Op dat moment werd ook al volop gebruik gemaakt van een doorzichtig videoscherm op de voorgrond van het podium (naderhand ook aan de achterzijde trouwens) waardoor de acteurs als het ware in het landschap gemonteerd leken. Overigens waren de acteurs op sommige momeenten ook te zien in de videobeelden om meteen daarna live op het podium een act uit te voeren. Prachtig schouwspel!

Naast Salvador Dali kwam ook Jim Morrison (en zijn muziek) nog even om de hoek kijken. Hij zorgde voor de sensuele noot waarbij het door Bosch geschilderde mannetje die in het oog van een sleutel hangt, ook ter tonele verscheen. Want ja, die sleutel hing gisteravond op het podium en daar kun je bijzondere acrobatische toeren mee uithalen weet ik nu.

Klapstuk van de avond was wat mij betreft het leven komen van het bovenste gedeelte van het rechterpaneel van De Tuin der Lusten, de hel. Knallende muziek (die overigens over de gehele linie erg sterk was, afwisselend maar perfect passend), vuur via een videoscherm (of toch echt?) en een aantal acrobaten die elkaar in die hel probeerde de loef af te steken door middel van fraaie staaltjes dans, turnen en paaldansen.

Een spetterende avond die ervoor gezorgd heeft dat ik nu al een dag ‘Light my Fire’ van The Doors door mijn hoofd hoor zoemen.

NB: Dit bericht verscheen ook op de Afgrond.

Bezocht: Pukkelpop @ Hasselt 18/19/20 augustus

IMG_2167Al járen (15 of zo) ga ik drie dagen naar Pukkelpop, het allerleukste festival dat ook meestal het einde van mijn zomervakantie markeert. Ok, vorig jaar ging ik alleen op donderdag maar toen had ik daar ook een hele goede reden voor maar dit jaar was het weer gewoon drie dagen prijs. Heel veel zon, een paar fikse regenbuien, heel veel muziek en het gezelschap van goede vrienden, wat wil een mens nog meer? Nou, hele leuke muziek natuurlijk! En verspreid over drie dagen heb ik bij nader inzien toch best heel veel gezien en gehoord. Oh ja, er was een echte flop, namelijk Rihanna, die 50 minuten te laat ten tonele verscheen en daarbij een halve playbackshow weggaf, echt zonde dat er een smak geld naar dit zangeresje is gegaan. Niet meer doen Chokri!

Oh ja, je moet keuzes maken tijdens zo’n festival dus tot mijn spijt heb ik onder ander The Subs, Soulwax (te druk bij de Dance Hall) en Roisin Murphy laten schieten.

Hieronder een opsomming met een korte terugblik van de bandjes die ik wel gezien heb:
Mastodon: gewoon lekker.
Thee o Sees: heerlijke muziek maar de irritante zang joeg me alsnog de Club uit.
Clutch: verkozen boven The Last Shadow Puppets en dat was geen verkeerde keuze. Goede zanger én een koebel-solo :-)
Catfish and the Bottlemen: oei, ik bevond me ineens tussen de meezingende pubermeisjes, na een half uurtje had ik dat wel gehoord.
Wolfmother: altijd leuk!
Good Charlotte: euh, been there, done that…
Whispering Sons: Niet origineel maar wel leuk genoeg om volgende maand wellicht in Sittard te gaan zien.
Sleaford Mods: een hele boze meneer met een bliepjes meneer ernaast, erg euh bijzonder.
Show me the Body: veel van verwacht in het nieuwe kleine Lift tentje maar dit bandje joeg mij reeds na twee liedjes diezelfde tent uit, niet mijn kopje thee.
DMA’s: jahaaa, de Britpop is terug en komt uit Australië.
Caspian: verrassend dromerig!
Bloc Party: het wordt nooit meer zoals vroeger…
Marky Ramone’s Blitzkrieg: jeugdsentiment met ‘I don’t want to buried in a pet cemetery’.
All them Witches: heerlijk om een dutje op te doen in de Shelter tent.
André Brasseur en band: top entertainment van deze opa en oudste artiest op Pukkelpop.

Maar er kunnen maar drie bands de beste zijn, hieronder in willekeurige volgorde:
LCD Soundsystem: ze zijn terug en hoe! Ondanks de regen en het feit dat de wei voor de main stage langzaam leegliep was dit een fantastisch dansfeestje plus wederom een koebel-solo.
The Chemical Brothers: eindelijk zag ik ze live, nou ja, het zijn plaatjesdraaiers maar wel héle goede, ook hier een dansfeestje inclusief leuke graphics op de videoschermen.
Noel Gallagher’s High Flying Bird: meezingen met Oasis klassiekers en kippenvel maar ook genieten van Noel’s solo nummers, geweldig!

Verder nog een dikke pluim naar de organisatie die het festivalterrein had uitgebreid waardoor het, behalve bij de Dance Hall en de Boiler, niet zo heel druk was en er plek zat was om lekker te chillen en op je gemak te eten. Ook de Petit Bazar in Kerststemming was weer hilarisch. Wat mij betreft dus tot volgend jaar!

NB: de fotocollage bevat vijf foto’s van eigen hand maar die van Noel Gallagher heb ik van de site van Studio Brussel gehaald.

Vakantie, verhuizen en hardlopen (30 t/m 32)

fokke en sukke

Zo, dat waren drie afwisselende weken! Na de laatste update zijn we 10 dagen op vakantie gegaan en hebben we rondgereisd door Engeland en Wales, stukjes dan hè want in 10 dagen kun je niet alles zien (maar wel hele mooie dingen, waaronder Stonehenge, zie voor een kleine compilatie inclusief Stonehenge de foto hieronder). Beiden hebben we niet gelopen op vakantie, in de zin van hardlopen. Wel heel veel geslenterd en in Wales in Brecon Beacons National Park twee mooie wandelingen gemaakt, onder andere naar de hoogste (relatief) bergtop van Zuid-Wales, de Pen Y Fan. Flinke steile klim maar technisch gezien totaal niet moeilijk. IMG_1915
Bij terugkomst even twee dagen bijkomen en toen kregen we de sleutel van ons nieuwe huisje. We zijn verhuisd naar de buren :-) Een appartement dat twee keer zo groot is als ons oude en twee verdiepingen telt. Dat laatste zorgde ervoor dat ik ook tijdens de verhuizing niet gelopen heb. Want poetsen, kratjes tillen en trap op- en aflopen is ook sporten. En dat klopte ook toen ik vorige week op de weegschaal ging staan, niets bijgekomen ondanks veel snoepen en junk food de afgelopen weken!
marathonNu is de rust weer wat wedergekeerd en heb ik de draad weer opgepakt, mede omdat ik nu nog veel tijd heb vanwege vakantie. De afgelopen week liep ik op maandag en donderdag en trainde ik in de sportschool op dinsdag. Het voornemen is om zondag ook nog een rondje te gaan lopen zodat deze week weer eens vier trainingen telt, dat was alweer een tijdje geleden.

En ondanks dat ik niet van plan om ooit nog eens marathon te lopen…  Op het moment dat de marathon medailles bij de verhuizing tevoorschijn kwamen moest ik eraan denken dat er toch wellicht, ooit, een vierde bij gaat komen. Maar ik beloof niets :-)

Update hardlopen enzo (23 t/m 29)

FullSizeRender (00C)Een paar weken geleden jubelde ik dat ik weer aan het hardlopen was, dankzij een cortisone spuit in mijn voet. Inmiddels zit het ‘in 6 weken 30 minuten hardlopen’ schema er op en heb ik ook de controle-afspraak bij de orthopeed achter de rug. En nog steeds pijnvrij hè mensen, ongelooflijk maar waar.

Het goede nieuws is dan ook dat ik weer lekker aan het hobbelen ben geslagen, vanochtend liep ik nog 5,5 km zonder pijn op nieuwe schoenen (want dat moest van de orthopeed en dan doe dat ik braaf :-) Het slechte nieuws is, dat op het moment dat de klachten terugkomen, ik echt onder het mes moet om of die zenuwknoop weg te laten halen of voor een hallux valgus operatie. Dat laatste is geen pretje heb ik me laten vertellen en ik hoop daarom dat ik nergens meer last van krijg.

Een nieuw doel heb ik dus nog niet, als ik voorlopig pijnvrij mijn 5 km rondjes kan afwerken hoor je mij niet klagen. Het is op dit moment voor een slechtweer loper zoals ik ben, tenslotte ook geen weer om langer dan 30-35 minuten onderweg te zijn :-)

Gezien: diverse bandjes @ Werchter 03/07/2016

13612362_10208768722191614_337430553139094292_nAfgelopen zondag ben ik, na een jaar afwezigheid, weer eens naar Werchter geweest. Twee jaar geleden was Blur het doel, dit keer The Last Shadow Puppets. Gelukkig kreeg ik vriendlief ook mee want die wilde graag de headliner Florence & the Machine zien. Die ik dan ooit weer eens zag/hoorde in 2009 bij het reünie concert van, jawel, Blur in Hyde Park in Londen.

Maar goed, terug naar zondag… Het is natuurlijk al wéken aan het regenen dus parkeren bij de wei was niet mogelijk maar dankzij een vlotte pendelbuservice vanaf de Brabanthallen ergens bij Leuven geraakten we toch vlot bij de ingang. Maar niet voordat we ook nog een dikke kilometer gewandeld hadden. Bij de ingang stond een metaaldetector en prompt vergat ik mijn telefoonoplader uit de tas te halen. Extra controle dus! Daarna werkte de bonnenvoucher niet maar drie uur nadat we van huis waren vertrokken, waren we binnen en hadden we een eerste drankje. De toestand van de wei viel nog best mee, dankzij het strooien van heel veel grote houtsnippers en het lozen van zand (voornamelijk bij de main stage, dit was dus een soort Werchter beach geworden!) waren nog maar een paar stukken modderig. En het terrein bleek ook weer uitgebreid, wel zo fijn!

Als eerste zagen we Iggy Pop, deze onverwoestbare punkrocker had mijn vader kunnen zijn maar holt nog steeds met ontbloot bovenlijf over het podium, strooiend met een ‘thank you’ hier en een ‘fuck you’ daar. Het eerste half uur kwamen alle krakers voorbij, prima gedaan van meneer Pop dus. streetart Daarna in mijn uppie door naar Foals die ik wegens privé omstandigheden dit jaar nog niet zag. Ze speelden, verrassend genoeg, best veel oud werk maar ook die kon de snikhete en propvolle tent waarderen. Ik vond het leuk maar niet top, of gewoon te vaak al veel beter gezien, dat kan ook…

Van Foals meteen door naar The Last Shadow Puppets op (helaas) de main stage. Na acht jaar zijn de heren Turner en Kane terug en mijn verwachtingen waren hoog gespannen (in 2008 stonden ze zowel op 1 in mijn cd- als concertlijst). Niks mis mee, prima band, goed geluid, beiden goed bij stem maar toch, het verwaaide allemaal wat teveel. In de herkansing op Pukkelpop en dan iets meer front row!

Toen was het heel lang wachten tot de headliner… Maar na een half uur had vriendlief al genoeg van miss Florence op blote voeten in een doorschijnende rode jurk, hij wist te melden ‘dat hij haar thuis gelukkig zachter kon zetten’ :-) Enfin, Werchter is nog steeds niet mijn festival maar nu het terrein is uitgebreid spreiden de bezoekers zich gelukkig wat meer. Het was overigens niet uitverkocht, dat scheelde ook. En de pendelbusservice was ook bij de terugreis prima geregeld!

Geslaagd!

Geslaagd!

Danielle and the MLI... And beyond

blogGisteren kreeg ik de beoordeling van de integratiefase (een voldoende!) en vandaag kwam het verlossende mailtje van mijn SB’er dat de vlag uit kon :-)
Er komt nog een officiële mail met bevestiging ervan maar hé, ik ben geslaagd. Na twee jaar hard werken ben ik super trots dat ik het gehaald heb.

Wat betreft de foto boven deze blogpost… Sinds mijn detachering naar Fontys Hogeschool Marketing en Management intrigeert de trap met spreuken in Fontys gebouw R3 me. Ik gebruikte er al eens eentje in LA3 en deze fotografeerde ik vanochtend. Op sommige momenten leek de MLI echt een mission impossible en dan is het halen van de eindstreep extra leuk!

Overigens heb ik de afgelopen twee jaar mijn aantekeningen tijdens de lesdagen bijgehouden in schriftjes. Voor elk LA een schriftje. IMG_0985En in tegenstelling tot de vele literatuur op papier die ik altijd symbolisch bij het oud papier gooide…

View original post 96 woorden meer