Eerste feedbackgesprek en vervolgstappen

‘It’s oh so quiet…’ Een van de redenen waarom ik hier nog maar weinig blog is dat ik met andere dingen bezig ben. Daarover blog ik elders maar af en toe is het handig om het hier ook te plaatsen.

Danielle and the MLI...

En toen was er een maand voorbij sinds de laatste blogpost… In die blogpost schreef ik over een verhelderend gesprek en dat er een keuze gemaakt was in onderwerp. Ik zou eindelijk starten met schrijven (in het Engels) van een probleemstelling en deze zou direct na de Carnavalsvakantie besproken worden. Helaas zorgde de griep ervoor dat ik niet zoveel kon inleveren als ik vooraf had gehoopt maar het begin was er. Daarna was de griep bij Desirée de oorzaak dat ons eerste feedbackgesprek verplaatst werd. Naar vandaag!

Misschien maar goed ook want vorige week werd ik door een gesprek op mijn werk getriggerd om nog eens in mijn ‘promotie-schriftje’ terug te bladeren naar het gesprek dat ik in september had met Desirée en haar collega Kim. Daarin kwam ‘Constructive Allignment’ van Biggs ter sprake waarin ‘learning outcomes’ (wat moet de student kennen/kunnen?), ‘learning activities’ (wat wordt aan studenten aan…

View original post 338 woorden meer

Advertenties

Gezien: Pestilence @ Oefenbunker Landgraaf 02/02/2018

Soms, heel soms, vraag ik me af waar de tijd blijft. Jaja, ik word oud! Want toen de Oefenbunker een aantal maanden geleden bekend maakte dat Pestilence langs zou komen, realiseerde ik me helemaal niet dat het alweer 25 (!) jaar geleden was dat ik deze metalband in Brunssum zag. In Brunssum hoor ik je denken? Ja, daar lag in 1993 een zaal genaamd Unitas waar metalbands met regelmaat van de klok het bloemetjesbehang van de muren kwamen spelen. Dat bloemetjesbehang was dan ook zowat het enige dat ik me nog kon herinneren van die avond. En oh ja, dat ze toen een album hadden genaamd ‘Spheres’ dat zijn tijd in 1993 ver vooruit was vanwege de voor tijd vernieuwende invloeden op de death metal waar Pestilence destijds bekend voor stond.

In de uitverkochte (!) Oefenbunker stonden vrijdagavond meer mensen om me heen voor wie de tijd sinds ‘Spheres’ omgevlogen was. Maar het waren niet alleen maar ‘oude metalrotten’ die de weg naar Landgraaf hadden gevonden. Ook de jonge garde, wiens moeder ik had kunnen zijn, liet zich zien want er werd flink ‘gemosht’ vooraan. Omdat ik zelf ook redelijk vooraan stond (toch enigszins solidair met de dienstdoende fotograaf – René – van de Afgrond die avond) moest ik dus regelmatig naar rechts kijken of er niet ook een beuk mijn kant op kwam. Het leidde soms wat af van hetgeen zich op het podium afspeelde dat met recht ‘a trip down memory lane’, genoemd kon worden, héérlijk. Ook al ben ik rond het eerde genoemde jaartal geswitcht naar andere favoriete muziek (mede door de opkomst van de Britpop) en luister ik nog maar sporadisch naar metal, ik heb genoten van de vele tempowisselingen, de uitstekende gitaarpartijen en de afwisseling in de zang. Daarnaast zorgde het uitverkochte huis voor een broeierige gezellige drukte en een heerlijk sfeer. Ik kan dus alleen maar concluderen dat deze streek ook warm loopt voor metal. ‘More to follow’programmeurs in de Parkstad…?

Het clipje boven dit bericht is van het concert van afgelopen vrijdag, enjoy!

NB: Dit bericht verscheen ook op De Afgrond met foto’s van René Bradwolff.

Gezien: Whispering Sons @ Stroomhuis Eindhoven 03/02/2018

Twee concerten in een week, dat was lang geleden. Het ene (Pestilence) staat klaar voor publicatie maar wacht nog even op de Afgrond redactie. Dus komt Whispering Sons als eerste aan de beurt. Deze jonge Belgische post-punk/new wave band (in april 2016 winnaar van Humo’s Rocky Rally) zag ik al twee keer eerder. Op Pukkelpop 2016 en vorig jaar in het voorprogramma van DIVE @ Nieuwe Nor. Hun EP en lossse singles staan sinds dat laatstgenoemde optreden op repeat dus toen ik zag dat ze in Eindhoven wederom in een voorprogramma stonden, was de keuze snel gemaakt om op een zaterdagavond naar het Stroomhuis in Eindhoven af te reizen.

Het Stroomhuis is een soort van afbraakpand en wat betreft ‘inrichting’ en sfeer te vergelijken met Gebäude 9 in Keulen (kenners weten dan genoeg), alleen een stuk kleiner. De toiletten zijn aftands, de drank wordt in flesjes of blikjes geleverd, de muren (zowel binnen als buiten) zitten vol graffiti en links van het podium staat een soort van tribune. Ideaal voor kleine mensen om tijdens het concert op te staan (gratis tip!). Al met al een ideale zaal voor een klein uurtje donkere muziek dus. Nou ja, de zaal kent wel twee minpunten volgens mijn bescheiden mening… Roken is echt ‘not done’ in 2018, snel kappen daarmee (of je nu alternatief bent of tegendraads, het is gewoon niet fijn!) en er was te veel licht aan wat de sfeer niet ten goede kwam. Over naar de muziek…

Whispering Sons heeft net haar nog titelloze debuutalbum opgenomen (releasedatum nog onbekend) en speelde ten opzichte van de vorige twee concerten dus ook wat nieuwe nummers. En die passen naadloos bij de rest, donker, onheilspellend en bij vlagen hypnotiserend en dat alles bij elkaar gehouden door de donkere stem van Fenne Kuppens. Ik was fan en ben nu nog meer fan en hoop dat het album heel snel te koop is. Gelukkig staan ze op 14 april aanstaande op een steenworp afstand van mijn huis, namelijk op Geleen Calling. Ticket is inmiddels gekocht dus tot snel fluisterende zonen!

NB: Oh ja, er was gisteravond ook nog een hoofdact maar die heb ik geskipt, sorry Radar Men from the Moon.

Gezien: Ich bau dir ein Schloss / Bordenhal Maastricht 09/12/2017

Toen ik een aantal maanden geleden het programma van Cultura Nova bekeek zag ik ook de toneelvoorstelling ‘Ich bau dir ein Schloss’, een voorstelling van toneelgroep Maastricht. Eerlijk is eerlijk, ondanks dat het voor mijn tijd was (want zo oud ben ik nou ook weer niet) moest ik wel meteen denken aan dat gelijknamige liedje van Heintje om in tweede instantie te denken ‘die voorstelling kan ik dus overslaan’. Maar oh oh oh, wat had ik daar na Cultura Nova spijt van. De monoloog van Mieneke Bakker, geschreven door Mieneke en journalist Wiel Beijer bleek over mijn roots te gaan. De teloorgang van de door mij zo geliefde Oostelijke Mijnstreek, tegen de achtergrond van de sluiting van de mijnen waar mijn opa’s zo gebikkeld hebben. Maar gelukkig kreeg ik als kind van de Mijnstreek een herkansing in december toen de voorstelling een aantal weken gespeeld werd in de Bordenhal in Maastricht. Het voelde wel een beetje raar, dat je naar een voorstelling gaat over je mijnstreek roots en dat je daarvoor naar Maastricht moet rijden. Gelukkig bevond ik me in goed gezelschap want de gouverneur van de provincie was er ook.

Nou ben ik geen toneelkenner en een monoloog had ik ook nog nooit aanschouwd maar het spel van Mieneke Bakker die zowel Willemien (afkomstig uit Spekholzerheide die er als succesvol architecte terug keert om de wijk weer nieuw leven in te blazen) als Bettina (eigenaresse van buurtcafé ‘Dreivögel’ in Spekholzerheide) speelde, blies mij omver. Hoe knap is het dat je 80 minuten lang een zaal ademloos weet te boeien en alleen door het uittrekken van een jasje, het opsteken van je haar en oorbellen in te doen ineens een andere persoonlijkheid bent. Willemien die mijmert over haar jeugd in Spekholzerheide, hoe graag ze er destijds weg wilde en welke plannen ze heeft met de wijk. En Bettina die haar kroeg eigenlijk niet wil verkopen en al zeker niet aan de veranderaars die van Spekholzerheide iets met ‘leisure’ willen maken. Prachtige teksten, mooie oude uitspraken (‘kom me bloos niet met een Itak aan’) en ja, ook een aantal keren dat liedje van Heintje. Dat de ochtend na de voorstellingen zelfs nog door mijn hoofd schalde maar wat maakt het uit als de reden daarvan zo’n prachtvoorstelling is.

Hopelijk nog een keer op herhaling want een must-see voor iedereen uit de Mijnstreek!

‘Ich bau’ dir ein Schloß, so wie im Märchen
da wohn’ ich mit dir dan ganz allein.
Ich bau’ dir ein Schloß, wenn ich einst groß bin
da kannst Du dann froh und glücklich sein.’

NB: Deze post verscheen ook op de Afgrond.

Lijstjestijd 2017

Er was eens een tijd… Dat ik hier elk jaar zowel een single-, album als concertjaarlijst wist te produceren. Vorig jaar wilde ik al overslaan maar ik zag dat ik toch nog een lapje tekst had weten te produceren. Dit jaar wordt het nog korter vrees ik… Dit jaar heb ik welgeteld twee albums gekocht (ok, ik heb er meer gekocht maar die waren van 2016 of nog ouder) namelijk de solocd van Liam Gallagher en de nieuwe schijf van Temples. Ik zag ze trouwens ook allebei live dit jaar (Liam hier, Temples hier). Verder kocht ik vooral veel ouwe zut en vooral losse songs via iTunes.

Wat betreft concerten valt het nog best mee dit jaar. Naast de al genoemde Liam Gallagher en Temples zag ik ook nog toffe optredens van Interpol (alhoewel, minste concert ever, kun je nagaan), At The Drive In op Pukkelpop, Richard Ashcroft in Manchester (super gaaf!) en Whispering Sons als voorprogramma (erg leuk, moet ik zeker nog een keer gaan checken, in februari in Eindhoven bijvoorbeeld…).

En vergeet ik nog bijna te noemen dat een van de twee hobbybands van Maynard James Keenan dit jaar een nieuwe single uitbracht. The Doomed van A Perfect Circle heeft een aantal weken op repeat gestaan in iTunes en doet uitkijken naar een cd en hun optreden in Luxemburg in 2018 waar ik een kaartje voor heb. En laat ik dan maar dit muziekjaar afsluiten met de mededeling dat het in 2018 echt tijd wordt voor een nieuwe cd van TOOL…

Gezien: The Toasters @ Café Bluff Heerlen 11/12/2017

Ja, ik was vroeger een Ska meisje. Ik ging met mijn moeder met de bus naar Aken om dr. Martens schoenen te kopen en de eerste keer Londen zochten we samen naar een winkel waar je Fred Perry kleren kon kopen. Eigenlijk is er helemaal niet zoveel veranderd in 30 jaar tijd, ik heb nog steeds heel veel docjes thuis staan en heb ook nog ergens wel een Fred Perry sjaal liggen.

Anyway, twee jaar geleden moest ik The Toasters (all the way from New York) missen in de Oefenbunker maar op een druilerige maandagavond in december stonden ze gewoon in café Bluff in de Dautzenbergstraat. Bluff is het hardcore- en punkcentrum van Heerlen maar voor een avondje ska staan ze daar ook op de banken euh, op de bar want tijdens het voorprogramma (Skaambeien bracht ska covers in diverse soorten, maten en tempo’s) werd de bar van het café reeds gebruikt als springplank voor een crowdsurf. Dat ging ook makkelijk want het was zo druk dat je altijd wel op iemand landde. Heerlijk sfeertje dus en ach, dat The Toasters na een tijdje een beetje gingen vervelen, valt dan ook niet zo op net als het feit dat je eigenlijk maar heel weinig liedjes van ze kent. Uitsmijter van de avond was uiteraard ‘Don’t Let The Bastard’s Grind You Down‘. En het bleef nog heel lang onrustig in Heerlen…

Doelen enzo… (32 t/m 52)

Dat je in je blogarchief kijkt en ziet dat je al 4 maanden niet meer over hardlopen geschreven hebt! Tijd voor een eindejaarsblogpost over hardlopen, al valt er niet veel nieuws te melden. Ik zie de nieuwe generatie bloggers (sorry nieuwe generatie, niet vervelend bedoeld) veelvuldig posten over trainingen hier en daar, kleren die weer eens getest mogen worden en natuurlijk wordt er geblogd over wedstrijdjes. Nou euh, de laatste wedstrijd die ik liep was alweer op 1 april en zoals gemeld in de vorige update, vinden mijn voeten het ook allemaal niet zo fijn, dat geloop.

Gelukkig gaat het met die voetjes wel weer redelijk maar door drukte en andere privé beslommeringen verlopen mijn trainingen zeer rommelig en totaal niet volgens schema. Vind ik dat erg? Ja, want een schema helpt me om bij de les te blijven en mezelf van de bank af te slepen. Nee, want een schema moet door mij (te) strikt gevolgd worden en de afgelopen maanden was ik blij dat ik mezelf af en toe 1x per week naar buiten wist te slepen. De sportschool bezocht ik ook heel wisselend al vind ik het fietsen en fitness nog steeds een hele mooie aanvulling op het hardlopen. Maar soms zijn de omstandigheden nu eenmaal niet anders en moet je je daar tevreden mee stellen. Eerlijk is eerlijk, toen ik mijn vriend afgelopen zondag aanmoedigde bij de Mescherbergloop (die leuke Bergloop die ik in 2008 de laatste keer liep, time flies…) begon het bij mij ook weer te kriebelen maar op dit moment is 5 km (of soms zelfs nog minder) de max.

Op naar meer loop- en fietskilometers in 2018, het voornemen is er in ieder geval mits mijn lijf en mijn privé- en werkomstandigheden willen meewerken :-)

NB: Ik zag tijdens het lopen wel weer veel nieuwe Streetart in Heerlen. De foto is maar een voorbeeld daarvan. En er staat ook nog wat op mijn verlanglijstje voor het nieuwe jaar!

Bezocht: MBO Onderzoeksdag @ RDM Campus Rotterdam 16/11/2017

Nog eens geblogd over werk op mijn andere weblog.

Danielle and the MLI...

Vorige week bezocht ik de tweede editie van de MBO Onderzoeksdag op de RDM Campus in Rotterdam. Een tweejaarlijks congres dat dit jaar voor de tweede keer werd georganiseerd en waar MBO docenten hun ‘best practices’ konden presenteren en het onderzoek dat ze gedaan hebben.

Vanuit het convenant MBO/HBO heeft Fontys Hogescholen een intensieve samenwerking met het Summa college en ik ben vanuit dienst O&O betrokken geraakt bij de experimenten met afstandsleren waar Summa op dit moment nog volop mee bezig is. Een project is onderzoeksmatig gezien al afgerond en dat heb ik heb samen met docent Martijn van der Linden mogen presenteren. Een weliswaar klein onderzoek waar 8 studenten bij betrokken waren maar die wel allemaal enthousiast waren over de ondersteuningslessen op afstand die door Martijn begeleid werden. En het leverde ook voldoende informatie voor Summa om bij het lopende experiment (topsporters die bij Summa studeren en door hun…

View original post 500 woorden meer

Bezocht: De Stem van de Ander / Theatercollege Petra Stienen @ PLT theater 30/10/2017

In de reeks theatercollege’s in het Parkstad Limburg Theater stond afgelopen maandag Petra Stienen op de planken van het Limburg theater. Helaas was de zaal maar matig gevuld en dat was extra jammer omdat haar verhaal echt een groter publiek verdiende die avond. Maar wie is Petra Stienen nu eigenlijk? Een echt ‘Limburgs maedje oet Remunj’, in 1965 geboren in de nogal beruchte wijk ‘Donderberg’ (in Roermond dus). Ze gaat na haar middelbare school in Leiden studeren, om precies te zijn Midden-Oosten studies. Ze leert daar ook de Arabisch taal en dat brengt haar onder andere als diplomaat in Egypte en Syrië.

Met dit theatercollege ‘De Stem van de Ander’, wil ze graag de andere kant van de het Midden-Oosten laten zien (en vanzelfsprekend is dat niet de ‘terroristenkant’). Ze doet dit aan de hand van een metafoor naar haar eigen jeugd want ja, als je in de Donderberg woonde, wilde je maar wat graag naar de andere kant van het spoor, naar het Wilhelminaplein. En dat doet ze, weliswaar onbewust, al als vierjarig meisje als ze op een middag stiekem in haar uppie er op uit gaat. En net zoals zij destijds door een bekende aan zijn hand, mee terug ging naar de Donderberg, zo neemt zo ons, op soms humoristische wijze en met Limburgse zinnen, mee naar de wereld van het Midden-Oosten, naar haar leven als studente maar ook als diplomaat. Welke levenslessen heeft ze daar geleerd en wat betekent dit voor de wijze waarop ze nu in het leven staat? Daarnaast trekt ze parallellen met (alweer) de Donderberg waar ze 30 jaar na haar vertrek weer terugkomt. Dan blijkt dat de wereld die ze introk, omdat ze zo graag daar weg wilde, ineens ook in haar wijk terecht is gekomen. En hoe gaan die bewoners om met de stem van de ander?

Zoals een mens meerdere lagen heeft (je bent niet alleen man of vrouw, een religie of een land), zo had haar verhaal ook meerdere lagen (taal, cultuur, identiteit) en dat zorgde ervoor dat het bleef boeien en nieuwsgierig maakte naar de boeken die ze zowel over haar tijd in het Midden-Oosten schreef alsmede haar boek over de terugkeer naar de Donderberg. En dat in correct Nederlands zonder maar een zweempje Limburgs accent. Maar ze kan nog steeds moeiteloos overschakelen naar ‘Remunjs dialect’ en op die momenten voelde je de verbondenheid met de voor het overgrote deel met Limburgers gevulde, zaal.

Na de pauze was er tijd voor vragen en gaf Petra ons nog een boodschap mee voor morgen (vandaag dus). Luister ook eens naar de stem van de ander naast je voordeur, ongeacht man, vrouw, religie of land van herkomst…

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Gezien: De Vader @ Parkstad Limburg Theater 08/09/2017

Om maar met de deur in huis te vallen, ik ben geen toneelkenner dus dit is puur een persoonlijke interpretatie van de toneelvoorstelling De Vader (van Florian Zeller) die op dit moment niet alleen door Nederland vertolkt wordt maar ook in meer dan 30 andere landen. Terecht? Ja zeker, De Vader is een prachtige tragikomedie over André (gespeeld door Hans Croiset), een man met beginnende dementie. Hij woont nog alleen, maar zijn dochter Anne (een mooie rol van Johanna ter Steege) ziet met lede ogen toe in de eerste scène, dat dit eigenlijk niet meer kan. André heeft namelijk ook al een aantal verzorgsters versleten die hij onder andere beticht van diefstal. En dan volgt al meteen het eerste verwarrende stuk in de voorstelling, in de volgende scène wordt Anne namelijk gespeeld door een andere actrice. Met andere woorden, je bent als bezoeker in dezelfde verwarring als André. Hé, hoe zit dit precies?’ Dit herhaalt zich nog een aantal malen tijdens de voorstelling zodat je als bezoeker meegezogen wordt in de verwarrende wereld waarin André leeft. En die verwarring wordt alleen maar groter want tussen elke scène wordt er iets (een stoel, een tafel, een glas etc.) van het toneel verwijderd. Je ziet André (een glansrol van Hans Croiset) steeds verder wegglijden. Is hij eerst nog een man van de klok, op een gegeven moment denkt hij dat hij vroeger tapdanser was en dan is het er het moment waarom hij zich afvraagt waarom hij midden op de dag nog in zijn pyjama rondloopt. Tegelijkertijd worstelt dochter Anne ook, ze wordt verscheurd tussen kiezen voor haar eigen leven en het verzorgen van haar vader. In de laatste scène zien we op het toneel een ziekenhuisbed staat met daarop een ontredderde André. Hij mist Anne, weet niet waar hij is en vraagt zich vertwijfeld af (nadat de verpleegster verteld heeft wie ze is): ‘En wie ben ik?’

Een ontroerende toneelvoorstelling die een groot aantal bezoekers tot tranen toe roerde op die regenachtige vrijdagavond en ook bij mij prikte de tranen… Extra mooi dus dat er samen gewerkt wordt met ‘Alzheimer Nederland’ die een informatiestandje hadden ingericht waar bezoekers zich voor en na de voorstellingen konden laten informeren over dementie maar ook over de bijeenkomsten in deze regio voor mantelzorgers. Meer informatie kun je vinden op de site van de regio Parkstad.

NB: Dit bericht verscheen ook op De Afgrond.

Gezien: Interpol @ 013 Tilburg (29/08/2017)

In 2002, 15 jaar geleden dus, bracht Interpol het debuutalbum Turn on the Bright Lights uit. Een meeslepend hypnotiserend album vol met postpunk melodieën en gitaren. Ik had het geluk om de band in 2003 op Metropolis te zien waar ze uiteraard een groot aantal nummers van dit album ten gehore brachten en ik was meteen verkocht. Daarna zag ik ze nog een aantal keren waaronder in Londen maar ook twee jaar geleden nog in Keulen en op Pukkelpop. Afgelopen dinsdag stonden ze in 013 in Tilburg waar ze het bovengenoemde debuutalbum integraal ten gehore brachten aangevuld met het best uit de rest van hun collectie.

Tja, 013, daar was ik al een tijdje niet meer geweest en wat ik me er nog van kon herinneren was de fraaie verhoging in de zaal zodat je overal goed zicht hebt maar ook de tappunten aan beide kanten van de zaal die voor veel geloop zorgen van bezoekers die bier halen… Afgelopen dinsdag stond ik daar gelukkig ver vanaf aangezien ik redelijk ver vooraan stond. Maar ach, dan heb je nog altijd de kletsende bezoeker die je zelfs op twee meter afstand nog hoort schreeuwen tegen de buurvrouw/man tijdens het concert. En oh ja, onze ‘met een smartphone kan ik best een concert filmen en dan zien de mensen achter mij zanger Paul Banks gewoon twee keer’ medemens was ook veelvuldig aanwezig helaas. Of dat ervoor zorgde dat het me mij niet lukte om me mee te laten zweven met Interpol weet ik niet (het geluid was namelijk ook niet zo denderend) maar dat mijn verwachtingen te hoog gespannen waren, was wel meteen duidelijk. Mijn minste Interpol concert, that’s for sure. Of ik ben gewoon verwend of het was echt niet hun avond, wie het weet mag het zeggen. Dan zet ik nog eens even TOTBL op vol volume thuis op!

Bezocht: Aliunde (Cultura Nova) 24/08/2017

In het kader van Cultura Nova bezocht ik afgelopen donderdag ‘Aliunde : beleef de futuristische wereld van de romeinen’. Dit visuele experiment vond uiteraard plaats in het Thermenmuseum, daar waar je al jaren een echt Romeins bad kunt bezoeken. Ik was er de afgelopen jaren twee keer en vond de aankondiging van Cultura Nova dat je tijdens de voorstelling met dank aan ‘augmented reality’ (AR, waarover later meer) nu echt in de wereld van Romeinen kon stappen, de moeite waard om nog eens te gaan.

Maar ja, als je met AR werkt, kan het wel eens voorkomen dat je technische problemen hebt, zeker als er gewerkt wordt met AR brillen die net op de markt zijn en nu voor de eerste keer gebruikt gaan worden (of dat verstandig is tijdens een grootschalig evenement zoals Cultura Nova, is een ander verhaal…). Helaas hadden wij (ik had mijn vriend meegenomen) last van die technische storingen waardoor de voorstelling van donderdagavond 22,15 u. dik 35 minuten later begon. Dat kan gebeuren maar dat je dan daarna niet voldoende wordt voorgelicht en maar een AR bril per koppel krijgt vond ik al wat minder. En dat je dan tijdens het rondlopen de filmpjes niet allebei kunt bekijken maar dat je een keuze moet maken, daar baalde ik van. Gelukkig kregen wij en de andere acht deelnemers na afloop het aanbod om nog een keer terug te komen zodat we beiden alles nog eens konden zien maar door logistieke omstandigheden hebben we daar geen gebruik van kunnen maken. Ok, tot zover maar wat hebben we dan wel gezien?

Het Thermenmuseum in het donker bezoeken is echt een belevenis, zeker als er alleen verlichting is door middel van ‘black light’ is en er een onheilspellend muziekje uit de boxen klinkt, best spooky eigenlijk. We kregen eerst een ultrakorte uitleg van AR (met behulp van de computer worden extra elementen toegevoegd aan de werkelijkheid) en zagen daarna in de filmzaal een introductie ‘filmpje’. Nou ja, het was niet echt een filmpje maar een soort ‘beam me up’ voorstelling waarbij het badhuis werd geïntroduceerd. Daarna volgde de uitleg van hoe de AR bril te gebruiken en mochten we een wit ‘ontdekkersjasje’ aantrekken. Dat zorgde in het museum zelf voor een leuk sfeertje, al die mensen met een witte bril plus een wit jasje in het donker met black light. Rondom het bad stonden zes zuilen die ieder een eigen thema hadden waarmee de wereld van de Romeinen uitgebeeld werd. Zoals eerder gezegd konden we door de technische problemen niet alle filmpjes gezien dus ik heb er drie van de vijf gezien. Het is een bijzondere ervaring als je zo’n bril opzet, de koptelefoon op je oren doet en je ineens een Romein voor je ogen ziet die in een bad gaat zitten. Of een Romeins echtpaar waarbij je hun levensverhaal door de koptelefoon hoort. Maar dat het die avond voor mij echt ging leven in het Thermenmuseum, nee helaas niet. Daar waren de (ik noem het maar even) animaties te simplistisch voor en de verhaaltjes te kort. Waarschijnlijk (ik weet het wel zeker) had ik vooraf ook te hoge verwachtingen. Overigens complimenten voor de medewerkers van het Thermenmuseum en Cultura Nova (en na de voorstelling ook de medewerkers van Akatak) hoe ze omgingen met de storing en er voor de wachtenden het beste van probeerden te maken!

Een voorstelling met potentie, dankzij de AR techniek die vast nog voor veel mooie dingen gaat zorgen in de nabije toekomst, daar ben ik van overtuigd. Dus ik kom graag over een jaartje (of twee) nog eens terug voor een Romeins onderonsje in een donker Thermenmuseum.

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.