#onderwegnaarpraag (4,5 t/m 10)

Nog maar 3 wekenIMG_4218 tot Praag, oh jee… En het leek nog zo ver weg bij het schrijven van de laatste hardloopupdate. Het betekent ook dat ik nog een week flink aan de bak mag / moet voordat ik de laatste twee weken mag gaan taperen. De afgelopen weken waren gevuld met combitrainingen (fietsen en daarna meteen hardlopen) of alleen hardlopen. Daarnaast doe ik nog steeds trouw een keer per week een krachttraining inclusief oefeningen voor de buik. En in de Carnavalsvakantie ging ik zelfs een keertje extra een uurtje fietsen in de sportschool, het moet niet gekker worden.

Maar het voelt goed, ondanks dat ik nu ‘pas’ op 90 minuten hardlopen zit (normaal had ik er nu al een 2 uurs loopje op zitten). Ik heb er nog steeds plezier in en mijn voeten willen ook nog steeds meewerken. Dat laatste is echt het allerbelangrijkste want als mijn eerdere klachten weer gaan opspelen, wordt het lastig. Gelukkig zijn de trainingen zo opgebouwd dat ik altijd minimaal een of soms zelf meerdere rustdagen er tussen heb zitten. Gisteren mocht ik overigens 30 minuten fietsen en 60 minuten hardlopen, easy als je de rest van mijn schema bekijkt :-) Vandaag deed ik ook nog krachttraining.

En ach, als je niet kunt slapen is zo’n schema ook heel handig. Afgelopen maandag (nacht van maandag op dinsdag dus) lag ik al 1,5 uur te woelen in mijn bed en ben ik om 3.30 u. opgestaan om naar de sportschool te gaan. Zo zat ik om 4 uur op de fiets om er om 5.10 u. vanaf te stappen en daarna deed ik nog een intervaltraining op de loopband. Nu weet je waarom sommige sportscholen 24/7 open zijn…

Uiteraard loop ik ook nog buiten en tijdens een duurloopje van twee weken geleden, spotte ik weer mooie nieuwe streetart, zie foto.

 

Gezien: Ground Nero en Doganov @ Oefenbunker Landgraaf4/03/2017

Na een paar dagen kleurrijk Carnaval vieren was het afgelopen zaterdag tijd voor een avondje Dark Wave in de Oefenbunker in Landgraaf. Twee Belgische bands, Ground Nero en Doganov, mochten daar aantreden in het kader van Seven Deadly Sins.

Ground Nero, drie man sterk, trapte af met een depressieve set wave die zo uit de jaren 80 kwam. De band heeft overigens net haar eerste EP uit maar die heeft uw verslaggevever toch maar niet aangeschaft wegens ‘teveel van hetzelfde’. Het laatste nummer van de circa 45 minuten durende set had eindelijk wat meer pit maar toen was het al te laat en was ik inmiddels in de band van de nootjes en de zoutjes die her en der door de Oefenbunker opgesteld stonden.

Doganov begon daarentegen meteen flitsend, inclusief lekkere wave beat (u kent ze wel, met van die electronische drum- en orgelpartijtjes en anders gewoon even op YouTube zoeken). Mijn voeten gingen meteen in de meetap-modus en de sfeer in de zaal werd meteen een stuk uitbundiger. Dat kan ook liggen aan het feit dat de band nog wat landgenoten naar Landgraaf had getrokken of aan het feit dat de band het aandurfde om de Front 242 klassieker ‘headhunter’ te spelen. Met vlagen werd de wave vervangen door industrial metal en een vleugje EBM en dat zorgde voor een afwisselende set.

Wat betreft muziek dus een avond van wisselende kwaliteit waarbij Doganov zeker de moeite van het luisteren is voor de oude bezoekers van Inpoet en Femina. En dan moet je de zoutjes en de nootjes er even zelf bij denken :-)

NB: Dit verslag verscheen ook op de Afgrond met uiteraard weer mooie foto’s van René.

Bezocht: Abdij Rolduc inclusief mini brouwerij 12/02/2017

Jaren geleden bezocht ik voor het laatst abdij Rolduc, gelegen in Kerkrade op de grens met Duitsland. Tijd voor een hernieuwd bezoek onder leiding van een gids met als toetje een bierproeverij van de mini brouwerij die sinds 2013 in de abdij gevestigd is. Maar daarover later meer.

Elke tweede zondag van de maand kun je dit grootste rijksmonument van Nederland én oudste abdij ten Noorden van de Alpen bezoeken. Wij kozen voor de rondleiding waarbij de geschiedenis van de abdij, de kerk, de crypte en de Rococo bibliotheek in circa 45 minuten de revue passeert. Een enthousiaste gids wist, voor een groep van circa 30 belangstellenden wist te vertellen dat de abdij er sinds 1104 staat en dat de crypte van de huidige kerk eigenlijk de allereerste kapel van de abdij was. De kerk is namelijk pas in de loop van de 12e aangebouwd. Tot 1797 was de abdij een zogenaamde Augustiner koorheren abdij, wat wil zeggen dat de monniken leefden volgens de regel van Augustin. Vanaf 1797 heeft het complex verschillende bestemmingen gehad waaronder een seminarie, een jongensinternaat en een gymnasium. Rond 1970 liep het leerlingenaantal dermate terug en is men op zoek gegaan naar een nieuwe bestemming, te weten een congrescentrum en een hotel en dat is het tot op heden nog steeds.eigen-blog

De kerk is overigens nooit een parochiekerk geweest en was alleen in gebruik door de monniken en door de leraren van het internaat. Nu kun je de kerk ‘voor eigen gebruik’ huren. Wil je er trouwen? Neem je eigen priester mee en het kan!

Na de kerk mochten we ook nog de Rococo bibliotheek bezoeken op de eerste verdieping. Het was mij allemaal iets te roze maar de collectie oude onderwijsboeken (1830 – 1907) zag er wel indrukwekkend uit.

Overigens waren abdijen in de Middeleeuwen allemaal zelfvoorzienend, met andere woorden, de monniken voorzagen in hun eigen levensonderhoud en brouwden daarbij ook vaak hun eigen bier. Dat stukje geschiedenis is sinds 2013 bij Rolduc in ere hersteld. Links van het hoofdgebouw is de voormalige wasserette namelijk omgebouwd tot mini brouwerij. Hier zetelen een aantal heren die voor de liefhebberij, onder de naam Brouwgilde Abdij Rolduc, zelf aan het bierbrouwen zijn geslagen. Uiteraard werd er verteld hoe bier nou eigenlijk gebrouwen werd maar veel belangrijker, er mocht geproefd worden. En laten wij nou net mogen proeven in de week dat zowel het blonde als het donkere bier van dit brouwgilde van naam werd voorzien. Een primeur want nog niet eerder dronk ik een Blonden Non en een ‘Broenge’ Pater en ze waren ook nog best lekker (zeg ik kriek- en cider liefhebber dus dat wil wat zeggen).

Een hartelijke ontvangst, de geschiedenis van de abdij in een notendop en daarna enthousiaste bierbrouwers met zelf gebrouwen bier, er zijn slechtere zondagen denkbaar.

Interesse in een bezoek? Check dan hun Facebook pagina, want daar zijn alle rondleidingen via de evenementenlijst te vinden. Vooraf aanmelden is een pré en de kosten zijn € 8,50 per persoon.

Oh ja, en voor de lezers die zich afvragen waar nou de naam Rolduc vandaan komt? Dat is dus een ‘verfransing’ van Herzorgenrath, dat je het even weet.

NB: Dit verslagje verscheen ook op de Afgrond.

#onderwegnaarpraag (1 t/m 4,5)

img_3841Op 27 december blogde ik de laatste keer over hardlopen, hoog tijd voor een nieuwe update. In die update schreef ik over problemen met mijn rechtervoet en een schema van een looptrainer. Dat plan heb ik doorgezet en dat werpt tot dusver vruchten af. In die zin dat ik inmiddels 4,8 kilo lichter ben (altijd meegenomen!) en netjes drie keer per week mijn trainingen afwerk. Er moet veel gefietst worden maar ook twee of soms drie keer per week gelopen worden. Het is tot dusver goed te doen al gaf de trainer aan dat de komende drie weken pittig worden * slik *

Wat het vooral pittig maakt is dat ik zogenaamde combitrainingen doe, ik fiets dus eerst een stukje (of een stuk!) en ga na een korte pauze (maximaal 10 minuten waarin ik vooral drink en iets eet) verder met de hardlooptraining. Trainingen tot 20 minuten doe ik op de loopband, voor alles wat daarboven zit, sjees ik naar buiten. En dat bevalt prima. Alhoewel ik deze week 60 minuten en meer op een fiets moet zitten, wat een saaiheid. Maar alles voor het goede doel en dat is op 1 april mijn tiende halve marathon lopen. En daar doe (en laat) ik op dit moment heel veel voor!

En mijn voeten? Die kraken en piepen af en toe (als ze bijvoorbeeld tijdens een weekendje Gent dik 18 kilometer moeten wandelen op een ijskoude dag) maar de rust tussen de trainingen doet vooralsnog wonderen.

Overigens zal ik tzt ook nog eens een blogje plaatsen over hoe ik die 4,8 kilo nou kwijtgeraakt ben :-)

NB: De foto maakte ik onlangs tijdens een training buiten (want ja, ik loop uiteraard ook nog gewoon mijn rondjes buiten).

Bezocht: David Bowie Tribute @ Oefenbunker Landgraaf 21/01/2017

Een jaar geleden overleed David Bowie. Ondanks dat ik niet echt een die hard fan ben, was de shock destijds groot. Want ja, ook ik heb een ‘best of’ cd van dit muziekicoon in de kast staan. Ook zag ik hem een keer live, 20 jaar voor zijn dood in de Jaarbeurs in Utrecht. Ik heb vooral veel respect voor het feit dat hij al zo lang meedraaide en door alle muziekgenres heen, zijn eigen(zinnige) ding bleef doen. Redenen genoeg om op een koude vrijdagavond af te reizen naar de Oefenbunker in Landgraaf waar (jonge) artiesten uit Parkstad Popstad een eerbetoon brachten aan mr. Bowie. De zaal werd overigens opgewarmd door DJ Headmusic die er vooral na de optredens voor zorgden dat het ‘Let’s Dance’ gehalte van hoog niveau bleef. Opvallend was trouwens het grote aantal jonge zangeresjes dat vrijdagavond de weg naar de Oefenbunker had gevonden en zo zie je maar David Bowie diverse generaties aanspreekt, een mooi gegeven.

Als eerste trapte Zoë Kroezen met band af met twee mooie uitvoeringen van ‘Rebel Rebel’ en ‘Fame’ waarna Franka een ‘singer songwriter’-achtige versie van ‘Space Oddity’ ten gehore mocht brengen. Zoals ik al eerder schreef, veel jonge zangeressen waaronder ook de 19-jarige Lotte Walda die bekende dat ze David Bowie vroeger eigenlijk helemaal niet zo leuk vond. Dus vroeg ze al snel aan haar vader of hij dan in ieder geval ‘Oh! You Pretty Things’ wilde opzetten. En na een ontwapende bekentenis ‘eigenlijk moet je David Bowie niet coveren maar zing dan in ieder geval mee met het volgende nummer’ zong de goedgevulde Oefenbunker zowaar een beetje mee met ‘Starman’.

Joan-Ann Lukas en band had ‘Ashes to Ashes’ er al bijna opzitten toen ze zich verontschuldigde voor de slechte versie en maar weer opnieuw begon om daarna nog ‘Young Americans’ te spelen. Ah, en toen kwam eindelijk ‘Heroes’, toch wel een van mijn persoonlijke favorieten. Ten gehore gebracht door een meisje/jongen duo ‘Season on the Line’. Bijzonder om deze nummers in duet te horen. Het laatste meisje met gitaar op het podium was ‘Aicha Cherif’. Ze durfde het aan om de zwanenzang van David Bowie, ‘Lazarus’ ten gehore te brengen plus een voor mij onbekend nummer ‘Boss of Me’.

Bijzondere uitvoeringen, zeer divers ook. Eigenlijk net als de foto’s van David Bowie die achter op de podium geprojecteerd werden. Maar ik was toch wel blij dat Sugar Plum Fairy als laatste band eindelijk een beetje herrie in de tent bracht. Eindelijk een harde gitaar, een zanger én een sound die zorgden dat ook ik in de ‘dansstand’ kwam. En bleef want DJ Headmusic nam daarna het stokje over wat erin resulteerde dat het ook na de optredens nog lang onrustig bleef in de Oefenbunker.

Een fraai eerbetoon van artiesten uit de regio in een van de leukste zalen in diezelfde regio. Voor herhaling vatbaar (al is het nu wel even klaar met artiesten die het loodje leggen)!

Let’s dance!

NB: Dit bericht verscheen ook op de Afgrond wederom met fraaie pics van René Bradwolff.

Bezocht: Eve Vaudeville Burlesque party @ Cultuurhuis Heerlen 13/01/2016

Burlesque? Dat is toch die showstijl waarin het draait om verleiden? Inclusief sexy danseressen in vaak extravagante outfits die theater en dans combineren. En dat was vrijdag de 13e allemaal in Heerlen te zien. Nou ja, allemaal… Ik had verwacht dat het een burlesque feest zou zijn, inclusief lekkere muziekjes en af en toe een dansje of een act. Maar het bleek een theatervoorstelling met verschillende burlesque artiesten te zijn.

Oeps, dat had uw verslaggeefster even verkeerd ingeschat en ik had dus voor niks mijn elfenrokje aangetrokken. Geen voetjes van de vloer maar samen met circa 40-45 andere bezoekers iets na 20.30 u. plaatsnemen in de theaterzaal van het Cultuurhuis. Vol verwachting klopte mijn hart… Maar helaas, na het eerste veelbelovende dansje van een van de initiatiefnemers Love Lya ging de ‘schwung’ er al meteen uit. Er ging iets mis met het theatergordijn en de presentator (Edwin Buis aka the Lying Dutchman) die het geheel aan elkaar moest praten nam het praten wel heel letterlijk. Gelukkig wist de tweede artieste ‘Alice Daydream’ er met een Mia – Pulp Fiction – Wallace performance weer wat pit in te brengen.

Maar het kwam maar niet echt op gang, ondanks dat Edwin nog een fraai staaltje ‘ik kan met blote voeten in glas staan’ liet zien. Na de pauze wist Miss Fairy Morgaine de handen weer op elkaar te krijgen met ‘The Sea Fairy’ act maar mij bekoorde vooral zangeres Bente de Rijke die een prachtige versie van ‘Blue Velvet’ ten gehore bracht (inclusief sensueel dansje van Love Lya). Ironisch genoeg was zij de enige die op het podium al haar kleren aanhield…

Een super leuk initiatief om iets dergelijks ook naar Heerlen te brengen en de volgende keer wil ik het zeker nog een kans geven maar dan wel graag met meer kwalitatief goede acts en meer ‘party gehalte’ voor de bezoekers. Wellicht waag ik me dan ook nog eens aan een sensueel dansje…

NB: Dit bericht verscheen ook op De Afgrond, inclusief foto’s van René Bradwolff.

Lijstjestijd 2016

Eigenlijk wilde ik dit jaar de lijstjestijd overslaan. Het wordt elk jaar minder, de singles en de muziekjes die ik beluister en de concertjes die ik bezoek. Alhoewel voor dat laatste nog vast geldt dat ik meer zie dan de gemiddelde vrouw van mijn leeftijd. En nee, dat laatste kan ik niet wetenschappelijk onderbouwen :-) Maar omdat het zo leuk is, om elk jaar terug te kijken (hier bijvoorbeeld de post uit 2015), blik ik nu even terug op muziekjaar 2016.

Het jaar waarin Suede eindelijk weer een album uitbracht dat ik tot op de vandaag grijs draai (als dat mogelijk is, via iTunes op mijn telefoon) en ook het jaar waarin ik ze twee keer live zag met dat album (Utrecht en Brussel). Want ja, Suede deed iets heel bijzonders live want in het eerste gedeelte bracht de band, vanachter een filmdoek, het hele album integraal ten gehore. Inclusief dus een bijpassende film. In het tweede gedeelte werd er een ‘greatest hits’ show aan toegevoegd. Wat mij betreft, maar ik ben natuurlijk niet geheel objectief, is mijn all time favo Britpop band weer helemaal terug.

Wat betreft albums was de comeback van The Coral ook niet verkeerd, net als hun live optreden in Keulen. Ik noemde het destijds briljant en daar sta ik nog steeds achter. Helaas konden The Last Shadow Puppets de verwachtingen niet helemaal waar maken maar dat ook liggen aan het feit dat ik ze op een groot festival zag. Verder ontdekte ik nog The Vryll Society maar hun EP was dan weer uit 2015.

Live noemde ik al Suede (twee keer) en The Coral maar verder moet ik zeker nog Puscifer noemen. Deze ‘hobbyband’ van Tool zanger Maynard James Keenan bracht een prachtalbum uit en maakte mijn bezoek aan Pinkpop helemaal geweldig. Een beetje jammer dat ik ze daarna niet in volle glorie in een zaal heb gezien maar dan heb ik nog wat te wensen… Oh ja, ik zag ook nog Fish in Duitsland (maar dat werd nooit zo goed als op Bospop 2015) en de Canadese herrie van Metz in de Nieuwe Nor. En dankzij Pukkelpop én Werchter kon ik dit jaar ook nog Clutch, Caspian en Foals wegstrepen. Maar de absolute festivaltoppers waren dit jaar LCD Soundsystem, The Chemical Brothers en held Noel Gallagher.

Op naar een nog muzikaler 2017 en een nieuw blogjaar!

Fingers crossed (42 t/m 52)

* zucht * Ik was goed op weg naar Praag en liep alweer dik 10 km maar helaas, twee weken geleden dacht mijn rechtervoet ‘laat ik ook eens wat aandacht opeisen na al dat gedoe over die linkervoet’… Met als gevolg een stekende pijn onder mijn rechtervoorvoet. De alarmbellen gingen af dus huisarts, podotherapeut én fysiotherapeut werden ingeschakeld. Inmiddels heeft de podotherapeut de rechter steunzool ook aangepast dus kon ik vanmiddag voorzichtig weer wat hobbelen. Nog niet geheel pijnloos maar het was te doen…
img_3558
Het plan is nu om met een aangepast trainingsschema van een looptrainer richting Praag mijn trainingen af te gaan werken. Net als voor mijn hele marathons ga ik nu ook weer veel fietsen. Uiteraard moet ik wel mijn lange duurlopen doen, maar ik hoop met deze aangepaste trainingen wat meer rust voor mijn lijf (en vooral voor mijn voeten) te brengen.

Dubbel spannend want ik liep nog niet eerder met een schema van een ‘derde’. Ik weet nu al dat ik me schuldig ga voelen als ik een keer een training moet skippen… En hoe gaan mijn voeten reageren als er langere afstanden in de agenda staan? Maar als het de komende weken net zo’n mooi weer is als vandaag, dan hoor je mij niet klagen. En als het regent ga ik gewoon fietsen en fitnessen in de sportschool :-)

Op naar 2017!

NB: De foto’s maakte ik vandaag bij mijn rentree.

Bezocht: Nu of Nooit Finale @ Grenswerk Venlo 10/12/2016

nuofnooitOoit, heel lang geleden, in de jaren 90, deed ik vrijwilligerswerk bij Stichting Popmuziek Limburg (SPL). Ik corrigeerde de taal- en spelfouten in het magazine dat SPL destijds uitgaf in het pre-internet tijdperk en ik zat aan de kassa tijdens de voorrondes en finales van Nu of Nooit, dé bandjeswedstrijd van Limburg. Als extraatje mocht ik dan op het jaarlijkse feestje van Jan Smeets, de VIP uithangen. Ik bewaar er super leuke herinneringen aan en heb in al die jaren heel veel Limburgse bandjes voorbij zien komen. De een met wat meer kwaliteit dan de ander maar altijd even gedreven.

Die gedrevenheid was er zaterdagavond in Grenswerk, het Venlose poppodium, ook nog steeds. Wat dat betreft is er in al die jaren niets veranderd, goed om te zien. En net als ‘vroeger’ hadden de finalebands ook dit keer familie en vrienden gemobiliseerd zodat de zaal redelijk goed gevuld was. Er stond dan ook iets op het spel want de winnaar van Nu of Nooit mag spelen op de eerstvolgende editie van Pinkpop en dat wilden zowel Lapschwanz, Luca Madu, Moeders Mooiste, Shiverburn, The Ten Bells en Throat of Autumn allemaal wel.

Nadat de Venlose wethouder van Cultuur de finale officieel geopend had, was het tijd voor de eerste band (de volgorde van spelen was trouwens via loting bepaald) Throat of Autumn. Volgens het programmaboekje experimentele grunge maar ik hoorde er ook een vleugje progrock doorheen al was het alleen maar omdat de nummers lang uitgesponnen en met tempowisselingen ten gehore werden gebracht. Tja, en als je dan lange nummers maakt en je hebt maar 25 minuten, dan ben je na drie nummers klaar.

Door naar Moeders Mooiste, die niet alleen een Nederlandse naam hebben maar ook in het Nederlands zingen. De muziek, funky, rock, hiphop en hé ska, deed mij voorzichtig meebewegen maar die Nederlandse teksten… Die waren helaas niet aan mij besteed. Wel plus 1 voor het leuke bandlogo (even Googelen svp).

Luca Madu mocht als derde het podium betreden en deze band is ontstaan op de Fontys rockacademie. Tja, en als je dan Fontys medewerker bent én oud dorpsgenoot van zangeres Lotte Slangen, dan schept dat toch een band. Toch had ik er vooraf een hard hoofd in want zodra ik een viool op een podium zie, haak ik meestal al af. Maar niets daarvan bij deze jonge zevenkoppige band die de dromerige mysterieuze sound ook live goed wisten over te brengen, niet in het minst door de mooie vocalen van de al eerder genoemde Lotte.

Op naar de volgende band met alweer een zangeres aan het roer. Shiverburn maakt hardrock waarvan ik helaas al iets te veel heb gehoord. Aan het enthousiasme van de band (en de vocalen) lag het zeker niet maar dit was niet zo mijn kopje thee.

Voor degenen die de Heerlense muziekscene de laatste maanden gevolgd hebben, is Lapschwanz geen onbekende naam. Rock met een hoofdletter R met oude rotten uit het muziek (én met twee bandleden in de gelederen die heel lang geleden al eens op een Pinkpop podium stonden). Het was vooral single ‘Let it Burn’ dat mij in de mee-tap modus bracht. En het praatje van frontman Marcel van de Berg die Nu of Nooit vooral zag als een feestje waarvan het feestvarken nog niet bekend was.

Het uiteindelijke feestvarken bleek de gedoodverfde favoriet, The Ten Bells. Deze band klonk het vetste en kreeg de meeste voetjes van de vloer (of lees: had de meeste fans bij zich) met hun garage- en bluesrock. Niet zo mijn ding maar het werd mij al snel duidelijk dat zij de winnaar van de avond zouden worden. Maar niet voordat Luca Madu de aanmoedigingsprijs in ontvangst had genomen. Bij deze een welgemeend proficiat aan winnaar The Ten Bells en alvast veel voorpret op jullie weg naar Pinkpop!

En wat mij betreft duurt het nu geen járen meer voordat ik weer eens een finale bezoek, want het was een mooie avond daar aan de Maas in Venlo.

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Ja hoor, ik loop nog (33 t/m 41)

img_2384Pardon, ik zie net dat ik in week 32 de laatste keer van me heb laten horen op hardloopgebied. Even teruglezen

Oh jee, ik zeg iets over een vierde marathon. Nou, zo ver is het nog lang niet maar ik ga wel weer een dappere poging doen voor die tiende halve. Dat liep in 2015 een beetje in de soep in Reykjavik. Het bleek wel echt een supervakantie (ik wil echt nog een keer terug!) dus zo heel erg teleurgesteld was ik daar nou ook weer niet. img_2538

Maar er komt een nieuwe trainingspoging tot nummer 10 en die staat, net als de vorige keer, gepland in stad waar mijn lief en ik nog nooit zijn geweest, namelijk Praag. Op 1 april 2017 (geen grapje) wordt daar een halve marathon gehouden en mijn lief gaat daar zijn debuut maken. En ik? Ik hoop dat mijn voet het houdt en heb besloten dat ik dat alleen maar weet als ik meer ga trainen dus hup hup hup, op naar de duurlopen rond de twee uur in de komende vijf maanden. Ik heb er zin in!

Overigens loop ik nu weer gemiddeld 3 tot 4 keer per week, meestal buiten, soms een intervaltraining in de sportschool en als ik echt veel tijd heb, doe ik er nog een fietstraining bij ook. En ik ben zelfs twee weken geleden begonnen met yoga, het moet niet gekker worden.

NB: de foto’s maakte ik tijdens de trainingen van 8 en 20 september, genieten!

Gezien: Bosch Dreams / Parkstad Limburg Theater 11-10-2016

Dit jaar is het 500 jaar geleden dat kunstschilder Jeroen Bosch oftewel Jheronimus Bosch geboren werd. Zijn geboortestad, Den Bosch, eerde hem daarom dit jaar met tal van activiteiten in de stad waaronder een overzichtstentoonstelling in het Noord-Brabants museum. In deze tentoonstelling ontbrak helaas wel Bosch’s meesterwerk, het drieluik ‘De Tuin der Lusten’ aangezien het Prado in Madrid weigerde om dit tijdelijk af te staan. Ik moest het in maart dus doen met een replica maar kreeg hierdoor wel een reden in de schoot geworpen om een keer naar Madrid te gaan maar dit terzijde.

De Tuin Der Lusten stond centraal in het theaterstuk ‘Bosch Dreams’ dat dinsdagavond in de grote zaal van het Parkstad Limburg Theater stond. Ik was vooraf getriggerd door het feit dat in dit stuk door middel van dans, theater, acrobatiek en video, de schilderijen van Bosch tot leven zouden worden gewekt. Want hoe zou dat eruit zien, die gekke wezens, creepy figuren en fantasiedieren die Bosch verwerkte in zijn schilderijen, op een podium?

Het Canadese gezelschap The 7 Fingers begon de avond, wat mij betreft erg voorzichtig, met onder andere een inleiding op een aantal aspecten van De Tuin der Lusten, een mimespel en een jongleur. En de symboliek van een aantal theaterstukjes kon ik in het begin ook niet helemaal plaatsen. Het ging wat mij betreft pas echt los toen Salvador Dali in het stuk geïntroduceerd werd en samen met het publiek ademloos toekeek naar een acrobate die in een surrealistisch ‘Boschiaans’ landschap een aantal acrobatische stunts liet zien waar ik ter plekke jaloers op werd. Op dat moment werd ook al volop gebruik gemaakt van een doorzichtig videoscherm op de voorgrond van het podium (naderhand ook aan de achterzijde trouwens) waardoor de acteurs als het ware in het landschap gemonteerd leken. Overigens waren de acteurs op sommige momeenten ook te zien in de videobeelden om meteen daarna live op het podium een act uit te voeren. Prachtig schouwspel!

Naast Salvador Dali kwam ook Jim Morrison (en zijn muziek) nog even om de hoek kijken. Hij zorgde voor de sensuele noot waarbij het door Bosch geschilderde mannetje die in het oog van een sleutel hangt, ook ter tonele verscheen. Want ja, die sleutel hing gisteravond op het podium en daar kun je bijzondere acrobatische toeren mee uithalen weet ik nu.

Klapstuk van de avond was wat mij betreft het leven komen van het bovenste gedeelte van het rechterpaneel van De Tuin der Lusten, de hel. Knallende muziek (die overigens over de gehele linie erg sterk was, afwisselend maar perfect passend), vuur via een videoscherm (of toch echt?) en een aantal acrobaten die elkaar in die hel probeerde de loef af te steken door middel van fraaie staaltjes dans, turnen en paaldansen.

Een spetterende avond die ervoor gezorgd heeft dat ik nu al een dag ‘Light my Fire’ van The Doors door mijn hoofd hoor zoemen.

NB: Dit bericht verscheen ook op de Afgrond.

Bezocht: Pukkelpop @ Hasselt 18/19/20 augustus

IMG_2167Al járen (15 of zo) ga ik drie dagen naar Pukkelpop, het allerleukste festival dat ook meestal het einde van mijn zomervakantie markeert. Ok, vorig jaar ging ik alleen op donderdag maar toen had ik daar ook een hele goede reden voor maar dit jaar was het weer gewoon drie dagen prijs. Heel veel zon, een paar fikse regenbuien, heel veel muziek en het gezelschap van goede vrienden, wat wil een mens nog meer? Nou, hele leuke muziek natuurlijk! En verspreid over drie dagen heb ik bij nader inzien toch best heel veel gezien en gehoord. Oh ja, er was een echte flop, namelijk Rihanna, die 50 minuten te laat ten tonele verscheen en daarbij een halve playbackshow weggaf, echt zonde dat er een smak geld naar dit zangeresje is gegaan. Niet meer doen Chokri!

Oh ja, je moet keuzes maken tijdens zo’n festival dus tot mijn spijt heb ik onder ander The Subs, Soulwax (te druk bij de Dance Hall) en Roisin Murphy laten schieten.

Hieronder een opsomming met een korte terugblik van de bandjes die ik wel gezien heb:
Mastodon: gewoon lekker.
Thee o Sees: heerlijke muziek maar de irritante zang joeg me alsnog de Club uit.
Clutch: verkozen boven The Last Shadow Puppets en dat was geen verkeerde keuze. Goede zanger én een koebel-solo :-)
Catfish and the Bottlemen: oei, ik bevond me ineens tussen de meezingende pubermeisjes, na een half uurtje had ik dat wel gehoord.
Wolfmother: altijd leuk!
Good Charlotte: euh, been there, done that…
Whispering Sons: Niet origineel maar wel leuk genoeg om volgende maand wellicht in Sittard te gaan zien.
Sleaford Mods: een hele boze meneer met een bliepjes meneer ernaast, erg euh bijzonder.
Show me the Body: veel van verwacht in het nieuwe kleine Lift tentje maar dit bandje joeg mij reeds na twee liedjes diezelfde tent uit, niet mijn kopje thee.
DMA’s: jahaaa, de Britpop is terug en komt uit Australië.
Caspian: verrassend dromerig!
Bloc Party: het wordt nooit meer zoals vroeger…
Marky Ramone’s Blitzkrieg: jeugdsentiment met ‘I don’t want to buried in a pet cemetery’.
All them Witches: heerlijk om een dutje op te doen in de Shelter tent.
André Brasseur en band: top entertainment van deze opa en oudste artiest op Pukkelpop.

Maar er kunnen maar drie bands de beste zijn, hieronder in willekeurige volgorde:
LCD Soundsystem: ze zijn terug en hoe! Ondanks de regen en het feit dat de wei voor de main stage langzaam leegliep was dit een fantastisch dansfeestje plus wederom een koebel-solo.
The Chemical Brothers: eindelijk zag ik ze live, nou ja, het zijn plaatjesdraaiers maar wel héle goede, ook hier een dansfeestje inclusief leuke graphics op de videoschermen.
Noel Gallagher’s High Flying Bird: meezingen met Oasis klassiekers en kippenvel maar ook genieten van Noel’s solo nummers, geweldig!

Verder nog een dikke pluim naar de organisatie die het festivalterrein had uitgebreid waardoor het, behalve bij de Dance Hall en de Boiler, niet zo heel druk was en er plek zat was om lekker te chillen en op je gemak te eten. Ook de Petit Bazar in Kerststemming was weer hilarisch. Wat mij betreft dus tot volgend jaar!

NB: de fotocollage bevat vijf foto’s van eigen hand maar die van Noel Gallagher heb ik van de site van Studio Brussel gehaald.