En toen stond de wereld een klein beetje stil… (11 t/m 18)

Op 8 maart blogde ik nog enthousiast over mijn sportieve uitdagingen in 2020, ik zou de Nacht van Gulpen gaan wandelen in juni en zag dat meteen als een mooie voorbereiding op die huttentocht die er dit jaar eindelijk eens van zou gaan komen. Maar amper een week later stond de wereld, met dank aan het COVID-19 virus, een klein beetje stil. En eigenlijk staat die nog steeds stil…

Op woensdag 11 maart werkte ik de eerste dag verplicht thuis. Ok, ’s avonds hadden we nog een etentje in de stad maar ook vriendlief hoefde vanaf die dag niet meer af te reizen naar Tilburg. Sinds die tijd werken we allebei thuis, hebben we (te) veel online meetings via MS Teams en zijn we blij als we na een dagje binnen zitten weer even naar buiten mogen om te sporten. Want gelukkig mocht dat nog wel de afgelopen weken. Geen fietstochtjes of hardlooprondjes meer samen (op eentje na) maar ‘solo’ werd het nieuwe normaal. En hoewel ik, mede dankzij mijn reistijd, altijd veel plezier beleef aan thuiswerken (wat langer slapen, eerder ‘thuis’) is het toch anders het moet. Ik mis de fietstochtjes van station Eindhoven naar Sporthogeschool, ik mis mijn collega’s, ik mis de treinritjes (die ik altijd gebruikte om Netflix series erdoor heen te jagen), ik mis zelfs de vroege 6.49 trein. En ja, ik mis ook de uitjes naar de stad, de weekendjes weg en bummer, vijf dagen lekker in mijn uppie naar Berlijn voor een concert en voetbal is mij afgelopen week tijdens de voorjaarsvakantie ook door de neus geboord.

Maar het is niet anders en het duurt ook nog wel even.

Dus ja, de Nacht van Gulpen werd weken geleden al afgelast en maar goed ook want zo hoefde ik zelf de beslissing niet te nemen. En of de huttentocht in Noorwegen doorgaat, hoor ik eind juni. Ik acht de kans zeer klein. Dat wordt dan de derde keer dat zo’n tocht voor mij niet doorgaat. Twee keer gooide een blessure roet in het eten, nu waarschijnlijk een virus. Nieuwe poging in 2021… Maar goed, dat de Nacht van Gulpen niet doorgaat, betekende ook dat de noodzaak om 70 km te kunnen wandelen niet meer zo nodig is. Ik heb toch een externe prikkel nodig :-) Overigens wandel ik super graag door het Heuvelland maar zelfs die omgeving is een aantal weken afgesloten geweest.

Ik ben wel blijven wandelen maar verder (wat betreft afstand) dan 16 km vorige week zondag ben ik niet meer gekomen. Dat was overigens wel een super mooi rondje aan de rand van dat Heuvelland. En uiteraard ben ik ook nog aan het hardlopen, dat doe ik nog steeds het liefste op Terworm, mijn mooie achtertuin. Maar die is tijdens de semi lockdown ontdekt door meer mensen dus dat is ook af en toe slalommen omdat mensen niet weten wat 1,5 meter is helaas. Oh ja, de racefiets heb ik ook al twee keer van stal gehaald dus er wordt wel getraind maar met mate en zonder concrete doelen. En dat voelt voor mij altijd anders, al moet ik zeggen dat vooral het wandelen in deze bizarre tijd therapeutisch en rustgevend werkt.

Het is een kwestie van 2020 uitzitten, hopen dat het virus ingedamd wordt en op naar nieuwe avonturen in 2021!

Ps: De eerste foto is gemaakt bij het oude zwembad op Terworm (dat oude zwembad zie je niet meer terug nu), de tweede is gemaakt bij de Weltervijver, allebei in Heerlen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

<span>%d</span> bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close