Bezocht: MBO Onderzoeksdag @ RDM Campus Rotterdam 16/11/2017

Nog eens geblogd over werk op mijn andere weblog.

Danielle and the MLI...

Vorige week bezocht ik de tweede editie van de MBO Onderzoeksdag op de RDM Campus in Rotterdam. Een tweejaarlijks congres dat dit jaar voor de tweede keer werd georganiseerd en waar MBO docenten hun ‘best practices’ konden presenteren en het onderzoek dat ze gedaan hebben.

Vanuit het convenant MBO/HBO heeft Fontys Hogescholen een intensieve samenwerking met het Summa college en ik ben vanuit dienst O&O betrokken geraakt bij de experimenten met afstandsleren waar Summa op dit moment nog volop mee bezig is. Een project is onderzoeksmatig gezien al afgerond en dat heb ik heb samen met docent Martijn van der Linden mogen presenteren. Een weliswaar klein onderzoek waar 8 studenten bij betrokken waren maar die wel allemaal enthousiast waren over de ondersteuningslessen op afstand die door Martijn begeleid werden. En het leverde ook voldoende informatie voor Summa om bij het lopende experiment (topsporters die bij Summa studeren en door hun…

View original post 500 woorden meer

Advertenties

Bezocht: De Stem van de Ander / Theatercollege Petra Stienen @ PLT theater 30/10/2017

In de reeks theatercollege’s in het Parkstad Limburg Theater stond afgelopen maandag Petra Stienen op de planken van het Limburg theater. Helaas was de zaal maar matig gevuld en dat was extra jammer omdat haar verhaal echt een groter publiek verdiende die avond. Maar wie is Petra Stienen nu eigenlijk? Een echt ‘Limburgs maedje oet Remunj’, in 1965 geboren in de nogal beruchte wijk ‘Donderberg’ (in Roermond dus). Ze gaat na haar middelbare school in Leiden studeren, om precies te zijn Midden-Oosten studies. Ze leert daar ook de Arabisch taal en dat brengt haar onder andere als diplomaat in Egypte en Syrië.

Met dit theatercollege ‘De Stem van de Ander’, wil ze graag de andere kant van de het Midden-Oosten laten zien (en vanzelfsprekend is dat niet de ‘terroristenkant’). Ze doet dit aan de hand van een metafoor naar haar eigen jeugd want ja, als je in de Donderberg woonde, wilde je maar wat graag naar de andere kant van het spoor, naar het Wilhelminaplein. En dat doet ze, weliswaar onbewust, al als vierjarig meisje als ze op een middag stiekem in haar uppie er op uit gaat. En net zoals zij destijds door een bekende aan zijn hand, mee terug ging naar de Donderberg, zo neemt zo ons, op soms humoristische wijze en met Limburgse zinnen, mee naar de wereld van het Midden-Oosten, naar haar leven als studente maar ook als diplomaat. Welke levenslessen heeft ze daar geleerd en wat betekent dit voor de wijze waarop ze nu in het leven staat? Daarnaast trekt ze parallellen met (alweer) de Donderberg waar ze 30 jaar na haar vertrek weer terugkomt. Dan blijkt dat de wereld die ze introk, omdat ze zo graag daar weg wilde, ineens ook in haar wijk terecht is gekomen. En hoe gaan die bewoners om met de stem van de ander?

Zoals een mens meerdere lagen heeft (je bent niet alleen man of vrouw, een religie of een land), zo had haar verhaal ook meerdere lagen (taal, cultuur, identiteit) en dat zorgde ervoor dat het bleef boeien en nieuwsgierig maakte naar de boeken die ze zowel over haar tijd in het Midden-Oosten schreef alsmede haar boek over de terugkeer naar de Donderberg. En dat in correct Nederlands zonder maar een zweempje Limburgs accent. Maar ze kan nog steeds moeiteloos overschakelen naar ‘Remunjs dialect’ en op die momenten voelde je de verbondenheid met de voor het overgrote deel met Limburgers gevulde, zaal.

Na de pauze was er tijd voor vragen en gaf Petra ons nog een boodschap mee voor morgen (vandaag dus). Luister ook eens naar de stem van de ander naast je voordeur, ongeacht man, vrouw, religie of land van herkomst…

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Gezien: De Vader @ Parkstad Limburg Theater 08/09/2017

Om maar met de deur in huis te vallen, ik ben geen toneelkenner dus dit is puur een persoonlijke interpretatie van de toneelvoorstelling De Vader (van Florian Zeller) die op dit moment niet alleen door Nederland vertolkt wordt maar ook in meer dan 30 andere landen. Terecht? Ja zeker, De Vader is een prachtige tragikomedie over André (gespeeld door Hans Croiset), een man met beginnende dementie. Hij woont nog alleen, maar zijn dochter Anne (een mooie rol van Johanna ter Steege) ziet met lede ogen toe in de eerste scène, dat dit eigenlijk niet meer kan. André heeft namelijk ook al een aantal verzorgsters versleten die hij onder andere beticht van diefstal. En dan volgt al meteen het eerste verwarrende stuk in de voorstelling, in de volgende scène wordt Anne namelijk gespeeld door een andere actrice. Met andere woorden, je bent als bezoeker in dezelfde verwarring als André. Hé, hoe zit dit precies?’ Dit herhaalt zich nog een aantal malen tijdens de voorstelling zodat je als bezoeker meegezogen wordt in de verwarrende wereld waarin André leeft. En die verwarring wordt alleen maar groter want tussen elke scène wordt er iets (een stoel, een tafel, een glas etc.) van het toneel verwijderd. Je ziet André (een glansrol van Hans Croiset) steeds verder wegglijden. Is hij eerst nog een man van de klok, op een gegeven moment denkt hij dat hij vroeger tapdanser was en dan is het er het moment waarom hij zich afvraagt waarom hij midden op de dag nog in zijn pyjama rondloopt. Tegelijkertijd worstelt dochter Anne ook, ze wordt verscheurd tussen kiezen voor haar eigen leven en het verzorgen van haar vader. In de laatste scène zien we op het toneel een ziekenhuisbed staat met daarop een ontredderde André. Hij mist Anne, weet niet waar hij is en vraagt zich vertwijfeld af (nadat de verpleegster verteld heeft wie ze is): ‘En wie ben ik?’

Een ontroerende toneelvoorstelling die een groot aantal bezoekers tot tranen toe roerde op die regenachtige vrijdagavond en ook bij mij prikte de tranen… Extra mooi dus dat er samen gewerkt wordt met ‘Alzheimer Nederland’ die een informatiestandje hadden ingericht waar bezoekers zich voor en na de voorstellingen konden laten informeren over dementie maar ook over de bijeenkomsten in deze regio voor mantelzorgers. Meer informatie kun je vinden op de site van de regio Parkstad.

NB: Dit bericht verscheen ook op De Afgrond.

Gezien: Interpol @ 013 Tilburg (29/08/2017)

In 2002, 15 jaar geleden dus, bracht Interpol het debuutalbum Turn on the Bright Lights uit. Een meeslepend hypnotiserend album vol met postpunk melodieën en gitaren. Ik had het geluk om de band in 2003 op Metropolis te zien waar ze uiteraard een groot aantal nummers van dit album ten gehore brachten en ik was meteen verkocht. Daarna zag ik ze nog een aantal keren waaronder in Londen maar ook twee jaar geleden nog in Keulen en op Pukkelpop. Afgelopen dinsdag stonden ze in 013 in Tilburg waar ze het bovengenoemde debuutalbum integraal ten gehore brachten aangevuld met het best uit de rest van hun collectie.

Tja, 013, daar was ik al een tijdje niet meer geweest en wat ik me er nog van kon herinneren was de fraaie verhoging in de zaal zodat je overal goed zicht hebt maar ook de tappunten aan beide kanten van de zaal die voor veel geloop zorgen van bezoekers die bier halen… Afgelopen dinsdag stond ik daar gelukkig ver vanaf aangezien ik redelijk ver vooraan stond. Maar ach, dan heb je nog altijd de kletsende bezoeker die je zelfs op twee meter afstand nog hoort schreeuwen tegen de buurvrouw/man tijdens het concert. En oh ja, onze ‘met een smartphone kan ik best een concert filmen en dan zien de mensen achter mij zanger Paul Banks gewoon twee keer’ medemens was ook veelvuldig aanwezig helaas. Of dat ervoor zorgde dat het me mij niet lukte om me mee te laten zweven met Interpol weet ik niet (het geluid was namelijk ook niet zo denderend) maar dat mijn verwachtingen te hoog gespannen waren, was wel meteen duidelijk. Mijn minste Interpol concert, that’s for sure. Of ik ben gewoon verwend of het was echt niet hun avond, wie het weet mag het zeggen. Dan zet ik nog eens even TOTBL op vol volume thuis op!

Bezocht: Aliunde (Cultura Nova) 24/08/2017

In het kader van Cultura Nova bezocht ik afgelopen donderdag ‘Aliunde : beleef de futuristische wereld van de romeinen’. Dit visuele experiment vond uiteraard plaats in het Thermenmuseum, daar waar je al jaren een echt Romeins bad kunt bezoeken. Ik was er de afgelopen jaren twee keer en vond de aankondiging van Cultura Nova dat je tijdens de voorstelling met dank aan ‘augmented reality’ (AR, waarover later meer) nu echt in de wereld van Romeinen kon stappen, de moeite waard om nog eens te gaan.

Maar ja, als je met AR werkt, kan het wel eens voorkomen dat je technische problemen hebt, zeker als er gewerkt wordt met AR brillen die net op de markt zijn en nu voor de eerste keer gebruikt gaan worden (of dat verstandig is tijdens een grootschalig evenement zoals Cultura Nova, is een ander verhaal…). Helaas hadden wij (ik had mijn vriend meegenomen) last van die technische storingen waardoor de voorstelling van donderdagavond 22,15 u. dik 35 minuten later begon. Dat kan gebeuren maar dat je dan daarna niet voldoende wordt voorgelicht en maar een AR bril per koppel krijgt vond ik al wat minder. En dat je dan tijdens het rondlopen de filmpjes niet allebei kunt bekijken maar dat je een keuze moet maken, daar baalde ik van. Gelukkig kregen wij en de andere acht deelnemers na afloop het aanbod om nog een keer terug te komen zodat we beiden alles nog eens konden zien maar door logistieke omstandigheden hebben we daar geen gebruik van kunnen maken. Ok, tot zover maar wat hebben we dan wel gezien?

Het Thermenmuseum in het donker bezoeken is echt een belevenis, zeker als er alleen verlichting is door middel van ‘black light’ is en er een onheilspellend muziekje uit de boxen klinkt, best spooky eigenlijk. We kregen eerst een ultrakorte uitleg van AR (met behulp van de computer worden extra elementen toegevoegd aan de werkelijkheid) en zagen daarna in de filmzaal een introductie ‘filmpje’. Nou ja, het was niet echt een filmpje maar een soort ‘beam me up’ voorstelling waarbij het badhuis werd geïntroduceerd. Daarna volgde de uitleg van hoe de AR bril te gebruiken en mochten we een wit ‘ontdekkersjasje’ aantrekken. Dat zorgde in het museum zelf voor een leuk sfeertje, al die mensen met een witte bril plus een wit jasje in het donker met black light. Rondom het bad stonden zes zuilen die ieder een eigen thema hadden waarmee de wereld van de Romeinen uitgebeeld werd. Zoals eerder gezegd konden we door de technische problemen niet alle filmpjes gezien dus ik heb er drie van de vijf gezien. Het is een bijzondere ervaring als je zo’n bril opzet, de koptelefoon op je oren doet en je ineens een Romein voor je ogen ziet die in een bad gaat zitten. Of een Romeins echtpaar waarbij je hun levensverhaal door de koptelefoon hoort. Maar dat het die avond voor mij echt ging leven in het Thermenmuseum, nee helaas niet. Daar waren de (ik noem het maar even) animaties te simplistisch voor en de verhaaltjes te kort. Waarschijnlijk (ik weet het wel zeker) had ik vooraf ook te hoge verwachtingen. Overigens complimenten voor de medewerkers van het Thermenmuseum en Cultura Nova (en na de voorstelling ook de medewerkers van Akatak) hoe ze omgingen met de storing en er voor de wachtenden het beste van probeerden te maken!

Een voorstelling met potentie, dankzij de AR techniek die vast nog voor veel mooie dingen gaat zorgen in de nabije toekomst, daar ben ik van overtuigd. Dus ik kom graag over een jaartje (of twee) nog eens terug voor een Romeins onderonsje in een donker Thermenmuseum.

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Bezocht: Cirque Berserk 20/08/2017

Het is weer Cultura Nova tijd dus tijd voor bezoekjes aan leuke, spannende en interessante voorstellingen. De eerste was voor mij een bezoek aan Cirque Berserk. Na het lezen van ‘een circus in theatervorm’ was ik meteen enthousiast. Ik denk dat ik de laatste keer als kind van 8 (dat is dus 36 jaar geleden…) een circus bezocht maar gelukkig kende dit moderne circus nog wat oude vertrouwde elementen. Nee, geen dieren (en dat is maar goed ook!) maar wel clowns, acrobatiek in de lucht, lenige dames en heren maar ook een ballet act, messenwerper (inclusief dame op ronddraaiende schijf) en motorrijders. Via een speciale mededeling vooraf werd trouwens melding gemaakt van het feit dat je je telefoon aan kon laten staan tijdens de voorstelling en foto’s, filmpjes etc mocht delen via sociale media. Dat is mij helaas niet gelukt vanaf rij 12 maar gezien de hoeveelheid berichten op Instagram met de tag ‘cirqueberserk‘ wordt aan deze oproep massaal gehoor gegeven.

De voorstelling zelf was een constante stroom van artiesten op de bühne van het Parkstad Limburg Theater. Het ene optreden was nog niet afgelopen of het andere optreden begon al, veelal begeleid door opzwepende harde muziek en lichteffecten. Tijdens het kijken bekroop me dan ook meermalen het gevoel hoe dit eruit had gezien zonder die ‘special effects’, een stuk minder spectaculair, dat is zeker. Uit de recensie van The Sun haalde ik trouwens: ‘great for kids and even better for adults’. Eens behalve dan wat betreft de ‘clowns act’. Achter mij gierden de kinderen van het lachen en lagen ze zowat onder hun stoeltje, ik kon amper een glimlach produceren. Kwestie van smaak…

Persoonlijk vond ik het gedeelte na de pauze een stuk interessanter dan voor de pauze met meer actie en een act waarbij een dame, liggend op haar rug, allerlei attributen op haar voetjes liet balanceren en bewegen, geweldig om te zien. Ook spectaculair, motorrijders in een grote bal op het podium. Voor de pauze waren dat er twee tegelijk, na de pauze vier. Ik denk dat er een aantal mensen hun ogen dicht hebben gehouden van de spanning.

Conclusie, ondanks de vrij hoge toegangsprijs biedt Cirque Berserk bijna twee uur lang vermaak op hoog niveau met voor mij hier en daar een uitschieter naar beneden maar zeker ook naar boven. Want ja, ooit als ik veel tijd heb heb, wil ik ook leren hoe ik attributen kan laten balanceren op mijn voeten.

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Zomervakantie 2017 (Leipzig / Dresden en meer)

Dit jaar bezochten we in de zomervakantie de voormalige Oost-Duitse steden Leipzig en Dresden. Vooraf had ik me niet zo goed ingelezen in de ‘to do’ en ‘to visit’ dingetjes van de steden maar gelukkig maakte de Lonely Planet ‘Germany’ editie veel goed. Over beide steden was voldoende informatie terug te vinden.

We begonnen in Leipzig waar we een ruim appartement tegenover het centraal station hadden, op loopafstand van het centrum dat veel aparte winkeltjes kent maar uiteraard ook de grote namen. Er hangt een leuke sfeer en je kunt er goed eten. We bezochten in het kader van ‘groundhopping’ het stadion van de ooit roemruchte club FC Lokomotiv Leipzig. Het stadion oogde oud en vervallen maar ademde nog een ouderwetse voetbalsfeer uit. Ook konden we door een openstaand hek nog even de staantribune op lopen. Andere koek dan het stadion van Red Bull Leipzig, een ‘gekochte’ (inmiddels Bundesliga) club. Dat je in 28 graden in de brandende zon rond het stadion loopt en nog geen grassprietje ziet, bleh! Verder bezochten we het ‘Völkerschlachtdenkmal‘, een imposant oorlogsmonument met heel veel trappen en wandelden we heel veel door de buitenwijken van Leipzig. Oh ja, we bezochten op een warme dag ook nog de dierentuin van Leipzig. Die was zo groot en mooi dat we er zo lang rondgewandeld hebben dat we niet eens meer tijd hadden voor een bezoek aan een museum. Aanrader dus, die Leipzig Zoo, alleen al vanwege de koala (die nog wacht op een vrouwtje) en de luiaarden.

Daarna hadden we een nachtje geboekt in ‘Kurort Rathen‘, aan de voet van de machtige rotsformatie Bastei en in het hart van het nationale park Sächsische Schweiz. De GPS kon het kuuroord niet vinden maar dankzij de ouderwetse bordjes langs de weg, kwamen we uiteindelijk aan in Rathen dat de sfeer ademde van een toeristendorpje met heel veel wandelaars. Ook wij wandelden bergop (dat is relatief) in amper 40 minuten vanaf ons hotel naar de top van de Bastei. Prachtige vergezichten, mooie rotsformaties maar wel heel druk. Via een rondwandeling waren we na twee uur weer terug bij ons hotel. Ook deze dag was het stralend weer met maxima van 28 graden.

De ochtend erna was het mistig. Heel jammer want op weg naar Dresden hebben we een tussenstop gemaakt bij ‘Festung Königstein‘ dat hoog op een heuvel ligt. Uitzichten waren er door de mist niet en we hadden zelfs een beetje regen. Maar je kunt er wel uren slenteren en het slot zelf, de bijgebouwen en diverse tentoonstellingen bezoeken.

En dan Dresden… Een stad die in februari 1945 vrijwel volledig in de as werd gelegd maar waarvan de ‘altstad’ weer langzaam wordt hersteld in de oude glorie. Dus veel barok, goud en kunst. Iets teveel voor mij dus ik was heel blij dat we op een gegeven moment, na diverse musea, de oversteek maakte naar de ‘Neustadt‘ met wat meer authentieke sfeer. Streetart, parkjes met locals, heerlijk! In Dresden bezochten we uiteraard ook nog het stadion van de oude Oost-Duitse voetbalkampioen Dynamo Dresden. We hadden gekozen voor de historische rondleiding en kregen naast de standaard dingen (kleedkamer, veld, tribune, vip ruimtes) ook veel informatie over de geschiedenis van de club.

Op de terugweg naar huis hadden we nog een overnachting in Kassel. Deze stad is ‘Documenta‘ stad en dat houdt in dat het een keer in de vijf jaar, precies 100 dagen, in het teken staat van kunst. Ondanks dat 2017 Documenta jaar is, besloten wij vanaf ons hotel (aan de voet van Bergpark Wilhelmshöhe) te klauteren naar het kasteel en het Hercules monument om daarna via diverse watervalletjes terug ‘ins’ dal te wandelen. Práchtige omgeving met een hotelkamer ‘view’ naar de stad Kassel onder ons.

Mooie afwisselende vakantie met kunst, cultuur, voetbal, natuur, wandelen en heel veel slenteren.

NB: Mijn streetart foto’s van Dresden kun je vinden in een apart Flickr album.

Bezocht: Pukkelpop 19/08/2017

Vaste prik aan het einde van de zomervakantie, een bezoek aan Pukkelpop. Mijn eerste editie was vermoedelijk 1999 mede omdat Suede destijds op de affiche stond. De laatste jaren wordt het muzikaal gezien wel wat minder (of ik behoor steeds minder tot de doelgroep…) met als gevolg dat ik dit jaar alleen op zaterdag naar Hasselt-Kiewit afreisde. Must see die dag was At The Drive In, geweldig optreden en ik moet echt dringend hun hele back catalogue gaan luisteren. verder pikte ik nog behoorlijk wat andere optredens mee en zag ik dus weinig van het randgebeuren dit jaar. Hieronder een opsomming voor mijn archief :-)

Steak Number Eight: het mindere Belgische broertje van ISIS (die niet meer bestaan helaas), dat post-metal ten gehore brengt.
The Van Jets: Belgische rockband die wat vlakjes overkwam op de main stage.
Billy Talent: Soort van punk rock die aan mij niet is besteed maar mijn vriendje wilde ze graag zien.
Rise Against: Zie Billy Talent.
Gruppo di Pawlowski: Belgische band, geformeerd rond Mauro Pawlowski (ex-Deus) die allerlei muziekstijlen (die mij niet allemaal kunnen bekoren, oh help jazz) combineren en op het podium ook nog allerlei randfiguren laten opdraven. Afsluitend optreden van mijn Pukkelpop editie en ik herinner me vooral een dwerg in een zilveren broekje… :-)
Preoccupations: toen ze nog Viet Cong heette, zag ik ze in Keulen. Ik wilde graag op herkansing maar de stem van de (inmiddels irritante) stem zanger maakte dat helaas onmogelijk.
HO99O9: Experimentele hele harde hiphop. Bijzonder voor een half uur, daarna ben ik afgehaakt.
Moon Duo: Op het podium een trio (!) dat zweverige psychedelische rock maakt. Aardig maar niet meer dan dat.

Op naar 2018!

NB: Bovenaan de blogpost een oudje van At The Drive In maar wel in een 2017 uitvoering. Dit nummer was ook de afsluiting van hun Pukkelpop setlist.

Mag ik nieuwe voeten? (25 t/m 31)

In mijn vorige hardloopupdate schreef ik over een ontluikende liefde voor een racefiets. Aangezien het hardlopen moeizaam blijft gaan (mede door mijn voetklachten) en die fiets er nog niet is, ben ik ook de afgelopen weken veelvuldig in de sportschool geweest. Eigenlijk kom ik met hardlopen niet meer verder dan een rondje van circa 5 km. Als je altijd last van je voeten hebt, ondanks het derde paar steunzolen in 2 jaar tijd (en die ook nog eens braaf altijd draagt!) en thuis eigenlijk niet meer op blote voeten en/of sokken kunt wandelen omdat dit teveel pijn doet, heb ik besloten dat ik een nieuw paar voeten wil :-)

Maar serieus, of ik nu wel of niet hardloop, veel of weinig wandel, de pijn is er altijd, soms heel erg, soms nihil maar het komt altijd terug. Vrij frustrerend en die frustratie uitte ik afgelopen week ook bij mijn fysiotherapeute en die adviseerde om toch weer eens verder te kijken. Wellicht terug naar een orthopeed (help, dan moet ik mijn tenen wellicht recht laten zetten, zie deze blog) of wellicht naar een sportarts? Als iemand ervaringen heeft met de laatste, lees ik dat graag terug in de reacties. Ik ga er in ieder geval nog eens serieus over nadenken aangezien mijn klachten me ook regelmatig belemmeren buiten het hardlopen. Wordt vervolgd…

Maar gelukkig spotte ik de afgelopen weken wel nog wat nieuwe murals in Heerlen tijdens de spaarzame hardlooprondjes, waaronder die op de foto.

Gezien: Liam Gallagher @ Les Ardentes – Luik 09/07/2017

Wat is een weblog toch leuk! Zo zie ik in mijn archief dat het alweer 10 jaar geleden is, dat ik Les Ardentes, een festival in Luik bezocht. Ondanks goede ervaringen verloor ik het festival daarna uit het oog al speelde mijn favoriete band Suede er vorig jaar nog (maar daar kon ik wegens logistieke problemen toen niet bij zijn). Dit jaar hadden ze Liam Gallagher, voorheen zanger van Oasis, op de affiche van zondag staan dus besloten we een paar maanden geleden een weekendkaart te kopen. Want Les Ardentes is dan wel een vierdaags festival, ook dagkaarten en weekendkaarten zijn beschikbaar. Het festival is vooral hiphop en R&B georiënteerd (niet zo mijn genre ahum) maar wist op zaterdag wel Placebo te strikken als headliner. Leuke nummers, goede band maar het deed me niks dus na een paar nummers besloot ik lekker achteraan in de luwte te gaan staan. Nee, dan vond ik de Franse krautrockband La Femme, die eerder op de dag speelde, toch echt leuker. 

Maar goed, Liam Gallagher dus! Het enfant terrible van de Britse popmuziek, leadzanger van Oasis, bekend van de vetes met oudere broer Noel en sinds kort solo onder zijn eigen naam (zijn eerste project na Oasis deed hij nog onder de naam Beady Eye). De cd komt in oktober uit en de eerste twee downloadbare singles (Wall of Glass en Chinatown) klinken veelbelovend. Die stonden ook beiden op de setlist van zondag. Chinatown klonk toen wel wat mat maar dat is hem vergeven want door het openen met Oasis klassiekers ‘Rock ’n Roll star’ en ‘Morning Glory’ had Liam het pleit al gewonnen voordat zijn eigen nummers aan bod kwamen. Er stonden meer Oasis songs op de setlist maar de nadruk lag toch echt op zijn solowerk, en terecht! Maar ja, als je dan eindigt met een akoestische versie van ‘Wonderwall‘… Super mooie uitvoering.

Ok, aan Oasis kunnen zowel Noel als Liam solo niet tippen (samen zijn ze sterker) maar het was goed om Liam eindelijk weer eens goedgeluimd (en goed bij stem) op een podium te zien staan. Wat dat betreft is die split toch ergens goed voor geweest…

Bezocht: Manchester 27/06/2017 – 01/07/2017

Het is alweer twee weken geleden dat ik Manchester bezocht. De hoofdreden was een bezoek aan het AHE congres waarover ik uitgebreid blogde op mijn MLI blog. Maar omdat ik Manchester eigenlijk niet kende (behalve van een voetbalwedstrijd) besloot ik al een aantal maanden geleden om er een privé nachtje aan vast te knopen. Dus na het congres had ik de hele vrijdag en de zaterdagochtend voor mezelf, voordat ik weer naar het vliegveld moest. Over het concert van Richard Ashcroft op vrijdagavond blogde ik laatst al maar wat heb ik nog meer gezien?

Op donderdagmiddag, na het congres, was er nog tijd voor een paar uurtjes shoppen met de collega met wie ik ook het congres bezocht. We bezochten vooral het grote winkelcentrum Arndale op circa 10 minuten lopen van station Manchester Piccadilly met teveel winkels om op te noemen. Diverse grote warenhuizen (Primark, H&M) zijn sowieso vertegenwoordigd in het centrum maar ik bezocht alleen H&M omdat ik nog een goedkope trui zocht voor het concert van vrijdagavond (erg handig als je er de avond van te voren achter komt dat het in de buitenlucht is…). Verder herinner ik me nog een Vans winkel plus een Superdry store. Oh ja, aan de buitenkant van het winkelcentrum ligt ook nog een Dr. Martens winkel en daar word ik altijd heel hebberig van. Maar sinds mijn voetklachten zijn deze schoenen eigenlijk een no go dus besloot ik het geld te spenderen aan een paar schoenen in een andere winkel (die bij terugkomst in Nederland eigenlijk ook een no go bleken te zijn, oeps) plus een Swatch horloge. Je bent vrouw of niet dus het geld moet rollen :-) Maar voor wat alternatievere winkels moet je, vermoed ik, buiten het echte centrum zijn.

Voor vrijdagochtend had ik een Streetart tour geboekt in het Northern Quarter. Helaas mailde de gids op donderdag dat de tour verplaatst werd naar zondag omdat ze last had van een blessure en geen twee uur kon wandelen. Helaas vloog ik al op zaterdag naar huis dus heb ik op vrijdag zelf 1,5 uur door dit gedeelte van Manchester gestruind. En ook zonder gids spotte ik prachtige street- én stickerart (zie ook deze blogpost van een andere bezoeker). 

Daarna bracht ik een bezoekje aan het (gratis toegankelijke) National Football Museum (voor voetballiefhebbers een must do) om na het voetbal’geweld’ meteen door te sjezen naar de oudste ‘public library in the English speaking world’, Chetham’s Library. Dit na een tip van een congresbezoekster en zeer de moeite waard. Je kunt je vooraf niet aanmelden voor een rondleiding maar je moet je ergens rond het hele uur melden bij de ingang. Het is gratis al is een vrije gift altijd mogelijk. Na een korte introductie mochten we zelf door de bieb dwalen. Daar was je eigenlijk zo doorheen omdat de collectie verdeeld was over twee lange gangen plus een leeszaal. Maar wel de moeite waard van het bezoeken!


Toen was het tijd voor de tram naar Newton Heath & Moston, een ritje van circa 20 minuten vanaf Manchester Victoria (station naast Chetham’s Library). Want op circa 25 minuten wandelen van mijn halte ligt Broadhurst Park, thuishaven van FC United of Manchester. Nee, niet Manchester United en ook geen Manchester City maar FC United of Manchester dus. Een club die in 2005 door fans is opgericht (mede door onvrede met het beleid van het grote United) en sindsdien door de fans wordt gerund. Het leek een onneembare vesting maar bij de hoofdingang bleken de woorden ‘I came all the way from the Netherlands’ alle deuren te openen. Met als ‘gevolg’ een uur durende privé rondleiding, van bestuurskamer tot kleedkamers en hoppa door met een rondje langs het veld en onder de tribune. De meneer die me rondleidde had alle tijd, wist alles over de geschiedenis, was verantwoordelijk voor de merchandise (die ik na afloop uiteraard kocht) en was zo trots op deze club, echt mooi om te zien en te horen! Hoogtepunt, de bar onder een van tribunes, door fans zelf ingericht. Of toch de lekkere cider ‘right from the terraces’? Echt een geweldige belevenis dus daarna op wolkjes terug naar de tramhalte. Interesse in het verhaal van deze bijzondere club? Check de Wikipedia link maar kijk vooral naar deze documentaire en als je meer tijd hebt, deze docu. Ik heb ze in ieder geval in mijn hart gesloten!

Op zaterdag scheen de zon (na vier grijze dagen met af en toe regen), een goede dag om een korte ‘library walk’ (once a librarian, always a librarian) te doen met bezoekjes aan de Central Library (een fraaie combi van oud en nieuw) en de John Rylands Library. De laatste heeft een prachtige reading room van twee etages mét een aparte werkplek voor de librarian. De bibliotheek is dan ook uit een tijd dat het woord flexwerken nog niet uitgevonden was. Het was vooral mooi om te zien hoe het oude gebouw (neogotische stijl) naadloos overgaat in de nieuwbouw. Oh ja, ik zag ook de Town Hall nog van binnen.

Met een koffer vol souvenirs en een hoofd vol indrukken reisde ik terug naar Heerlen met de wens om ooit nog eens een wedstrijd van FC United of Manchester live mee te maken. En mocht je ooit in de gelegenheid zijn deze stad te bezoeken, zeker doen! Want naast hetgeen ik beschreven heb, is er uiteraard nog veel meer te doen en te zien.

NB: De foto van de streetart met de songtitel van the Smiths, een band uit Manchester) is gemaakt in het Northern Quarter. De andere foto is gemaakt bij FC United of Manchester, ‘supporters not customers’.

Gezien: Richard Ashcroft @ Castlefield Bowl (Arena) @ Manchester 30/06/2017

Afgelopen week verbleef ik een paar dagen in Manchester voor de ‘Assessment in Higher Education’ conferentie. Ik heb hierover uitgebreid geblogd op mijn andere blog, zie link.

Tijdens het plannen van deze werktrip, had ik al het idee om er een dagje aan vast te plakken want ik was nog nooit eerder in Manchester. Alhoewel, dat is niet helemaal waar want ik bezocht er ooit de Premier League wedstrijd ‘Manchester United – Charlton Athletic’ maar heb toen alleen het uitvak van Old Trafford van binnen gezien. Maar zeg je Engeland, dan zeg je ook muziek dus tot mijn grote blijdschap speelde Richard – vroeger zanger van The Verve – Ashcroft in Manchester op vrijdag 30 juni. Dus kocht ik maanden geleden al een kaartje en verheugde ik me enorm op zijn optreden na de goede kritieken op zijn Pinkpop optreden. Vooraf had ik me niet echt ingelezen over de zaal en het was dus even schrikken toen ik er een dag van te voren achter kwam dat de Castlefield Bowl geen zaal is maar een openlucht arena. Oeps! Gezien de weersvoorspelling van die vrijdagavond heb ik ook nog een trui moeten scoren bij de plaatselijke H&M :-)

Richard had gezorgd voor twee voorprogramma’s, de vrolijk klinkende jonge band The Sherlocks en een of andere oude reggae meneer Lee Scratch Perry. Helaas was laatstgenoemde vp 2 dus toen ik net rond 19.45 u. een fraai zitplekje in de Arena (net achter de staanplaatsen) had gevonden, moest Lee nog beginnen. Maar aan alles komt een eind, ook aan dit optreden :-) Klokslag 21.00 u. betrad Richard Ashcroft (gekleed in een wit shirt met I hartje MCR én een zilveren glitterjasje) het podium. De eerste twee nummers zetten meteen de toon. Eerst het uptempo ‘Out of My Body’ (opener van het solo album uit 2016) en daarna ‘Sonnet’ van The Verve. King Richard kwam, zag en overwon al na 10 minuten dus.

De set was een mooie afwisseling tussen werk van The Verve en zijn solowerk waarbij de nadruk wel lag op laatstgenoemde. En ja, die nummers van The Verve werden door de aanwezigen van voor tot achter meegezongen maar zijn solowerk bleek ook redelijk bekend. Of zoals Richard zelf opmerkte ‘you can buy my last solo album for the price of a caramel latte’. Ik kende zijn solowerk overigens niet maar had dit wel voor die spotprijs voor vertrek gekocht via iTunes. Heerlijke cd die sinds het optreden op ‘repeat’ staat.

Was je vroeger een liefhebber van The Verve, check dan zeker ook het solowerk van Richard Ashcroft, je zult er geen spijt van krijgen.

NB: Foto’s maken bleek niet handig ondanks de geweldige zitplaats (de mijne is een zoekplaatje) maar gelukkig hebben we de filmpjes nog, kies er hier maar een uit :-)