Gezien: Fish @ Essigfabrik Keulen 13/04/2016

fishIn juli 2015 zag ik Fish op Bospop met zijn ‘return to childhood tour’. Het magistrale album van Marillion integraal uitgevoerd bezorgde me destijds kippenvel. Ook nu toert Fish nog met dit album maar wordt het ‘farewell to childhood’ tour genoemd. Dat bracht hem afgelopen woensdag naar de Essigfabrik in Keulen. Ik heb even getwijfeld of ik zou gaan, omdat het niet veel beter zou kunnen worden als die warme zomerdag in Weert vorig jaar. Maar het was in een zaal die ik nog niet kende en Fish zien is altijd een belevenis dus kocht ik toch een kaartje.

Over de zaal kan ik kort zijn, niets bijzonders en er zijn echt mooiere en sfeervollere zalen dan deze oude azijnfabriek in de wijk Deutz. De aanloop naar Misplace Childhood was iets langer, 5 solo nummers waar Fish bijna een uur over deed voordat de klanken van ‘Pseudo Silk Kimono’ door de zaal schalden. Kippenvel again maar zoals ik na het concert op Facebook meldde: Zo sfeervol en fantastisch als op Bospop 2015 werd het geen moment maar live, een meesterwerkje als ‘Misplaced Childhood’ integraal horen, blijft bijzonder! En zo denk ik er, 4 dagen na het concert, nog steeds over.

Advertenties

Gezien: The Coral @ Luxor Keulen 9/4/2016

coralIn 2010 zag ik The Coral voor het laatst want daarna werd het stil rond deze, zwaar onderschatte, Engelse band die heerlijke psychedelische indierock/folk maakt. De bandleden gingen ieder hun weegs en brachten solo albums uit of vormen nieuwe bands. Jammer want The Coral is nou typisch zo’n band die nog nooit een slecht album heeft uitgebracht en die ik nog nooit een slecht optreden zag geven. Gelukkig kwam vorig jaar het nieuws dat er in 2016 een nieuw album (nummer 8 alweer) zou komen en dat er ook een tour zou volgen. Gisteravond was het dan eindelijk zover en het was genieten!

Ik had een redelijk goed plekje vooraan in de Luxor (die pijpenla in de Luxemburgerstrasse in Keulen) en na een gezellig ‘diner’ met vrienden in een mini pizzeria en een redelijk voorprogramma (Blossoms en die schijnen 1 hit te hebben) begon the Coral net iets voor 20.30 u. Met circa 21 liedjes op de setlist en een dwarsdoorsnede door hun repertoire was het een heerlijk weerzien. De nadruk van de setlist lag uiteraard op de laatste cd maar met pareltjes als ‘chasing the tail of a dream‘ (opname is van eerder deze week in Parijs) was dat zeker geen straf!

Hopelijk duurt het dit keer niet zo lang voordat ik ze weer een keer kan zien en horen. Pukkelpop?

Ps: Nagenieten kan dankzij deze compilatie van Marco waarvoor dank!

Gezien: Foals @ Live Music Hall – Keulen 20/03/2013

Eindelijk, ik heb tijd gevonden om een verslagje van Foals te schrijven. Afgelopen woensdag was het alweer mijn vijfde weerzien met deze Engelse band die ik in 2008 voor het eerst live zag. Volgens Wikipedia speelt Foals: indie rock, math rock en dance-punk. Nou, daar kan ik me wel in vinden zeker als je het allemaal bij elkaar gooit en dat doet Foals.

Nu mijn weblogarchief weer compleet is maak ik meteen gebruik van dat feit om wat citaten van eerdere concerten op te zoeken:
Polsslag april 2008: De heren van Foals wisten zich onder aanvoering van zanger Yannis Philippakis niet echt een houding te geven maar desondanks klonk hun hoekige indierock heel aardig met de vlotte singles als uitschieters naar boven.
Pukkelpop 2008: Geen beschrijving gevonden…
Pukkelpop augustus 2010: Mathrock op zijn best en oh, wat hebben ze veel bijgeleerd in de afgelopen twee jaar.
Botanique november 2010: Hetgeen gisteren de meeste indruk op me maakte is de schijnbare onverschilligheid waarmee deze nog jonge band (ik schat dat de gemiddelde leeftijd een jaartje of 25 is) deze muziek live weet te brengen. Men wisselt net zo makkelijk van ritmes als anderen van sokken en dat vind ik live altijd een geweldige belevenis.

Je ziet, ik ben best een beetje fan en na het beluisteren van hun derde cd ‘Holy Fire‘, was ik heel benieuwd wat Foals in de afgelopen jaren weer had bijgeleerd. De Live Music Hall was die woensdagavond in ieder geval stijf uitverkocht. Leuk voor het voorprogramma, Jagwar Ma, volgens de NME en Indindo the next big thing op muziekgebied maar dan toch niet voor mij. Arrogante vals zingende zanger, bliepjes uit een computer en matige songs op de twee singles na.

Nee, dan Foals! Zij trapte af met de opener van het laatste album ‘Prelude’ en prompt was ik geboeid. Hun gitaar geluid live is zo ontzettend mooi en zo karakteristiek voor Foals, echt genieten geblazen. De setlist was een mooie mix van oud en nieuw werk en van dat laatste vond ik vooral ‘My Number’ en ‘Providence’ erg gaaf. Het laatstgenoemde nummer heeft die typische tempowisselingen die mij al vanaf het moment dat ik de eerste keer kennis met ze maakte zo weten te raken. Zanger Yannis Philippakis bleek in 2008 nog een verlegen jochie maar daar is vijf jaar later niets meer van te merken. Hij zweepte de boel op het podium op, sjeesde met gitaar door de zaal en bij de laatste toegift, prijsnummer ‘Two Steps, Twice‘ leek het hem wel leuk om op de bar te gaan staan. Tot groot genoegen van het publiek dat over het algemeen iets jonger was dan ondergetekende * slik * en vooral midden voor het podium behoorlijk los ging op de wat snellere nummers. Foals maakt overigens ook best rustige nummers maar die wisten ze naadloos in de setlist te schuiven zonder dat het ook maar een moment inzakte.

Na dik anderhalf uur was het uit met de pret maar gelukkig hebben we de cd’s nog en jippie, ze staan in augustus voor de derde keer op Pukkelpop. Tot snel!

Gezien: Graham Coxon @ Luxor Keulen (16-09) en Melkweg Amsterdam (18-09)


Tja, twee keer in drie dagen een van je favoriete artiesten zien, is dat gek? Nee hoor, want Graham Coxon (voor wie hem niet kent, hij is de gitarist van Blur) stond al een paar jaar op mijn verlanglijstje aangezien het alweer zes jaar geleden was dat ik hem voor het laatst live zag optreden als solo artiest. Het reunië optreden van Blur in Hyde Park Londen in juli 2009 telt uiteraard niet mee.

Sinds dat laatste solo concert in 2006 zijn alweer solo album nummer 7 en 8 uitgebracht en het laatste (A+E) bracht deze Britse indie celebrity die solo een stuk steviger klinkt dan met Blur (denk: indie rock, punk rock) eindelijk weer eens naar het vasteland. Voor Graham’s begrippen een uitgebreide tournee want ik had afgelopen vrijdag ook nog naar Brussel kunnen afreizen. Hleaas kreeg ik niemand zo gek om mee te gaan.

Anyway, het bleef bij Keulen en Amsterdam en aan de hand van een aantal steekwoorden beschrijf ik hieronder de verschillen en de overeenkomsten:

De zaal: In de Luxor passen hooguit 300 man terwijl de Oude Zaal van de Melkweg drie keer zo groot is of in ieder geval lijkt. Het leek alsof er bij het concert in Amsterdam meer bezoekers waren maar voor iemand die met Blur voor 50.000 toeschouwers speelt was het aantal bij beide concerten ‘peanuts’.
Het geluid: In Keulen was het geluid loeihard en dacht ik voor de eerste keer: oordoppen NU! In Amsterdam was het ook hard maar net iets meer in balans.
Het publiek: De laatste concerten die ik in Nederland zag werden vaak overstemd door kletsend publiek. Tot mijn grote genoegen was dat in Amsterdam dit keer niet het geval. Het publiek in Amsterdam was zelfs veel uitbundiger dan dat in Keulen en dat kwam de algemene sfeer ten goede. Het verschil zat hem in aantal Engelsen, die waren in Amsterdam meer aanwezig.
De setlist: Die was, voor zover ik me dat kan herinneren nagenoeg gelijk al speelde Graham in Keulen onaangekondigd een nummer waarvan de band niet eens leek te weten dat het op het repertoire stond.
Graham zelf: Mister Coxon was tijdens beide concerten goed geluimd en murmelde zoals altijd zachtjes met de meisjes front row of wisselde inside jokes met zijn bandleden uit. Maar op Twitter maakte hij wel melding van het optreden in Amsterdam maar niet van dat in Keulen. Maar ja, in Amsterdam kreeg hij dan ook een paar gestreepte sokken kado :-)

En welk optreden ik nu beter vond… Moeilijk maar als ik echt moet kiezen dan toch Amsterdam en dat ligt puur aan de publieksreactie en de sfeer in de zaal. En nu maar hopen dat het niet weer zes jaar duurt voordat ik hem weer live zie!

Meer over het concert in Keulen lees je bij Headmusic.