Gezien: Emma / Toneelgroep Maastricht @ Emma schoenfabriek Treebeek

Emma van Toneelgroep Maastricht, gemaakt ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van het Fonds voor Sociale Instellingen, is een zogenaamde locatievoorstelling. Met andere woorden, dit toneelstuk vindt plaats op locatie Emma schoenenfabriek in Treebeek en dat is ook meteen de kracht van deze voorstelling. Emma vertelt het verhaal van deze bijzondere schoenenfabriek die ooit begonnen is als sociale werkvoorziening voor mijnwerkers die niet meer in de mijnen konden werken. Een bedrijf met een sociaal hart en inmiddels uitgegroeid tot de grootste producent van veiligheidsschoenen in de Benelux. Maar Emma vertelt ook het verhaal van deze streek, de mijnstreek, die ooit bloeide en groeide dankzij de steenkolenindustrie. Omdat Emma in de fabriek speelt, was het wel even wennen als publiek. De fabrieksvloer is het podium en is 100 bezoekers breed, met andere woorden, als je aan de zijkant zat, moest je af en toe eens wat draaien om alles, dat zich in het midden afspeelde, mee te krijgen.

In de voorstelling kijk je als het ware mee met een werkdag van de medewerkers, trotse medewerkers die allemaal een eigen verhaal hebben, de een wilde profvoetballer worden maar werd schoenmaker, de ander kan niet zo goed tegen verandering en dat is best lastig met een verhuizing van de fabriek naar Kerkrade op komst. En ook Judith, de directeur had niet zoveel met veiligheidsschoenen maar heeft zowel de fabriek als de medewerkers inmiddels in haar hart gesloten. Maar de mooiste en meest pakkende rol was voor Suzan (Suus) Seegers. Zij speelt Susan en wordt door haar vader min of meer gedwongen om te solliciteren bij Emma. Susan beloopt het hele podium (zoals gezegd 100 bezoekers breed), ondertussen druk gebarend en pratend in zowel Nederlands en Limburgs, waar ze mee worstelt, waarom ze niet wil verhuizen, waarom ze weg moeten uit Treebeek, dat ze eigenlijk een vrijstaand boerderijtje wil met beestjes om voor te zorgen. Susan is Emma en Emma is Susan, zij belichaamt voor mij dat waar de Emma schoenenfabriek voor staat (of in ieder geval wat de voorstelling ons wil meegeven): ‘ja, we zijn een commercieel bedrijf maar hebben ook hart voor onze mensen’.

Overigens was niet alleen de locatie bijzonder, ook de inbreng van het Emma koor (medewerkers van de fabriek), fanfare Harpe Davids uit Treebeek en dansgroep KV de Wachelere (uit België) was speciaal. Zeker als je het hele gezelschap achter de harmonie ziet aanlopen terwijl het mijnwerkerslied ‘Glück Auf’ door de oude fabriekshal galmt.

Mooie voorstelling en een prachtig eerbetoon aan de Emma schoenenfabriek!

NB: Deze blogpost verscheen ook op De Afgrond.

Advertenties

Gezien: Carmina Burana @ Cultura Nova 26/08/2018

Als meisje van 9 zong ik in een koortje. Daar kan ik me weinig van herinneren behalve dat we ooit uren en uren geoefend hebben op een stuk uit de Carmina Burana. We mochten destijds namelijk, alleen voor dat ene stukje, opdraven toen deze opera in Luik werd opgevoerd. En ja, dat stukje kan ik, dankzij al die uren oefenen, nu nog moeiteloos mee zingen. Extra bijzonder dus dat ik vandaag eindelijk de opera in zijn geheel heb gehoord tijdens Cultura Nova. In de Zilverzandgroeve in Heerlerheide bleek de Philharmonie Zuid en het Spaanse La Fura dels Baus een gouden combinatie. Muziek, zang, dans, een visueel spektakel in beeld en geluid!

Ps: en uiteraard heel zachtjes meegezongen met ‘Oh – oh, totus floreo, iam amore virginali totus ardeo, novus, novus amor est, quo pereo’.

Gewandeld: Heerlen gehoord echo’s van toen en nu (Cultura Nova / Bovengronds)

Cultura Nova is van start gegaan en de ochtend na de opening meldde ik me meteen bij het Mijnmuseum waar de start van de zogenaamde geluidswandeling ‘Heerlen gehoord : echo’s van toen en nu’ van start ging. Deze geluidswandeling is een samenwerking tussen stadshistoricus Michel Lemaire en klankkunstenaar Mike Kramer in het kader van de themaperiode Bovengronds. Tijdens deze wandeling stond de geschiedenis van Heerlen na de mijnsluitingen in woord en klank centraal. Ik was vooraf vooral getriggerd door het feit dat een van de locaties tijdens de wandeling de oude stationstunnel was. Als jonge brugpieper en latere HAVO scholier ben ik daar vanaf 1984 bijna dagelijks geweest en ik kan me die tunnel nog herinneren en ook het gespuis wat daar toen rondliep. Vooraf wist ik ook niet zo goed wat ik me bij een geluidswandeling moest voorstellen maar in het kort: de wandeling werd ‘uitgevoerd’ in groepjes van circa 10 personen en iedereen kreeg een koptelefoon. Mike liep ook mee en had een zender waardoor iedereen tijdens de wandeling dezelfde klanken hoorden. Dat werkte, na een technisch mankement aan het begin, overigens feilloos. Geen gekraak of gepiep in je oren van een storende zender maar feilloos geluid, ook als je je wat verder weg van de zender bevond.

De 1,5 uur durende wandeling ging van start bij de Mijnmuseum en eindigde op het Burgemeester van Grunsvenplein waarbij onderweg werd de geschiedenis van die plek of van Heerlen verteld doorspekt met klanken die een verband hielden met de locatie. Er was voldoende tijd om bij locaties zowel het beeld als het geluid in je op te nemen. En dat maakte het ook extra bijzonder want gaan die spoorbomen bij de Willemstraat nu echt dicht heeft of is dat het geluid dat je door je koptelefoon hoort? Of misschien is het wel beiden. Het was heel bijzonder om langs diverse plekken in Heerlen te komen waar ik eigenlijk dagelijks of wekelijks kom (alhoewel de locatie kerk nieuw voor me was…) maar waar ik normaal altijd (te) snel doorheen wandel. Nu werd ik in feite gedwongen om rust te nemen en te luisteren naar de geschiedenis en de klanken van mijn stad. Als ik voortaan na een dagje werken in Eindhoven aan kom met de trein, zal dat echt anders aanvoelen na deze wandeling. Verder viel me op dat ik me juist bewuster werd van de omgevingsgeluiden maar ook de bijzondere gewaarwording dat het leven van alledag gewoon doorgaat en je dat aan je voorbij ziet trekken (vooral bij locatie Schunck waar markt was, viel dat extra op) terwijl jij je met je koptelefoon in een andere wereld waant. Wat betreft die geluiden, soms kon ik ze wel thuisbrengen (de bliepende kassa’s van de Jumbo bij het Maankwartier of de spoorbomen bij de Willemstraat) maar soms ook helemaal niet maar dat maakte het ook extra mysterieus.

De bezochte locaties: Mijnmuseum, Maankwartier, stationstunnel, spoorwegovergang, Wilhelminaplein, crypte en Pancratiuskerk, Schunck, Tempsplein, tuin van de thermenmuseum en de oude tunnel onder het burgemeester van Grunsvenplein. De meest bijzondere locatie was toch de stationstunnel, zo vaak doorheen gewandeld en nu weer terug. Dat we daarbij ook nog getrakteerd werden op een stukje live muziek maakte het extra bijzonder. En de mooiste locatie vond ik de binnentuin van de pastorie, de tuin van meneer Pastoor dus, een lieflijk paradijs naast het Schelmenhofje. En bij het Thermenmuseum overviel me ook nog een gevoel van trots. Want bij die locatie stonden buiten de poort twee dames met een grote kaart in de hand, speurend naar streetart. Hoe cool is dat! En ik was al trots op deze stad maar deze wandeling heeft me nog een keer bewust gemaakt van de mooie ontwikkelingen die mijn stad heeft doorgemaakt na de mijnsluitingen.

NB: Dit bericht verscheen ook de Afgrond.

Bezocht: OnderwijsResearchDagen (ORD) @ Nijmegen 13/14/15 juni (deel 2)

Deel 2 van mijn verslag van de ORD 2018.

Danielle and the MLI...

Buiten mijn eigen prestaties op donderdag bezocht ik zowel woensdag als vrijdag uiteraard ook andere sessies en hoorde ik een aantal keynotesprekers. Om maar met die laatste categorie te beginnen, de openingskeynote was van Monique Volman, hoogleraar bij de UvA die een pleidooi hield voor een onderwijskundige visie op gepersonaliseerd leren. Ze maakte hiervoor uitstapjes naar de neurowetenschappen en de data science want deze twee disciplines kloppen hard aan de deur om oplossingen aan te dragen voor sommige problematieken die er spelen in het onderwijs. Maar wij zouden als onderwijskundigen ook wat harder kunnen kloppen aldus Monique. Maar als het onderwijskundig onderzoek dan te maken heeft met twee tegenstrijdige ‘vooroordelen’ (is het wel wetenschappelijk genoeg? tegenover waar is de praktijkrelevantie?) dan wordt het best ingewikkeld. Onderwijskundige onderzoekers zouden sowieso eens wat meer over de grenzen van de huidige methodologieën mogen kijken. Ga eens aan de slag met design based research…

View original post 816 woorden meer

Bezocht: OnderwijsResearchDagen (ORD) @ Nijmegen 13/14/15 juni (deel 1)

Deel 1 van mijn bezoek aan de OnderwijsResearchDagen 2018 in Nijmegen.

Danielle and the MLI...

Alweer 1,5 week geleden bezocht ik voor de tweede keer de OnderwijsResearchDagen, dit jaar in Nijmegen. Tijdens mijn debuut in 2015 was ik er als bezoeker, dit jaar mocht ik twee presentaties geven. In deze blogpost staan die presentaties centraal, in een andere blogpost de rest van de conferentie (en dan met name de sessies die ik bijgewoond heb).

Dit jaar mocht ik dus op donderdag twee presentaties verzorgen. Samen met collega’s Jos en Tons verzorgden ik een World Café-achtige interactieve sessie over onze experimenten met peer feedback ondersteund door digitale tools. Circa 30 collega’s hadden de weg naar ons lokaal gevonden en na een korte introductie mochten ze in dialoog met elkaar over de stellingen die we voor hun bedacht hadden. Wat betreft de introductie, we zitten op dit moment in de afrondende fase van een aantal experimenten met tools die peer feedback ondersteunen. De ervaringen van studenten en…

View original post 366 woorden meer

Bezocht: Meet at the Movies / Woman2Woman netwerk 08/03/2018

Een paar maanden geleden ging ik op zoek naar een netwerk in de Parkstad, speciaal voor werkende vrouwen, op aanraden van een oud-collega die dat wel iets voor mij vond. Sterke vrouwen waarmee ik kon sparren over werkgerelateerde zaken. Ik kwam destijds op de Facebookpagina van Woman to Woman terecht maar bij navraag bleek dat netwerk alleen voor vrouwen met een onderneming te zijn. Helaas, ik ben wel een ondernemende vrouw maar wel in loondienst. Maar wat fijn, een paar weken geleden kreeg ik wel een uitnodiging om op Internationale Vrouwendag naar de open netwerkbijeenkomst in de Quatro bioscoop te gaan. Ontvangst met een hapje en een drankje, een film (Dream, Girl), een interactieve workshop én netwerken, ik was verkocht. Het bleek wel een beetje lastig te zijn om mezelf te introduceren want op de vraag ‘en wat voor bedrijf heb jij?’ moest ik steeds ontkennend antwoorden. Gelukkig bleek de door mijzelf opgelegde beschrijving ‘ondernemende vrouw’ ook voer te zijn voor leuke gesprekken.

Na de hapjes was het tijd voor de Amerikaanse documentaire ‘Dream, Girl‘ over inspirerende en ambitieuze Amerikaanse vrouwen van diverse leeftijden (de oudste was ver in de 80!) die van hun droom (een eigen business) werkelijkheid hebben gemaakt. Wat maakt hen onzeker, wat zijn hun sterkte punten en wat geven ze andere vrouwen mee die hun eigen bedrijf willen starten, het kwam allemaal voorbij. In de interactieve workshop na afloop werd ons dan ook de vraag gesteld ‘wat neem je mee van deze film?’ Voor mij persoonlijk toch wel ‘Dream Big’ en ga voor zaken die je echt aan het hart gaan en waar je energie van krijgt. Maar is dat niet een universele boodschap? Niet alleen voor vrouwen maar ook voor mannen? Maar ja, die discussie kon ik niet aangaan want de enige mannen in ‘da house’ waren de twee Quatro heren die in de bediening zaten :-)

Voor vrouwen met een eigen onderneming kan ik dit netwerk van harte aanbevelen. Men komt maandelijks bij elkaar en er schijnt nog plaats te zijn voor zes vrouwen dus haast je! Naast deze maandelijks (min of meer besloten) bijeenkomsten organiseert men ook regelmatig ‘open’ bijeenkomsten, zoals deze ‘meet at the movies’ avond. Voor meer informatie kun je terecht op hun Facebookpagina.

De foto is overigens van Kimberley Wachelder, een studente van Arcuscollege, die bij navraag zo aardig was om wat foto’s beschikbaar te stellen, dankjewel nogmaals!

NB: Deze blogpost verscheen ook op De Afgrond.

Eerste feedbackgesprek en vervolgstappen

‘It’s oh so quiet…’ Een van de redenen waarom ik hier nog maar weinig blog is dat ik met andere dingen bezig ben. Daarover blog ik elders maar af en toe is het handig om het hier ook te plaatsen.

Danielle and the MLI...

En toen was er een maand voorbij sinds de laatste blogpost… In die blogpost schreef ik over een verhelderend gesprek en dat er een keuze gemaakt was in onderwerp. Ik zou eindelijk starten met schrijven (in het Engels) van een probleemstelling en deze zou direct na de Carnavalsvakantie besproken worden. Helaas zorgde de griep ervoor dat ik niet zoveel kon inleveren als ik vooraf had gehoopt maar het begin was er. Daarna was de griep bij Desirée de oorzaak dat ons eerste feedbackgesprek verplaatst werd. Naar vandaag!

Misschien maar goed ook want vorige week werd ik door een gesprek op mijn werk getriggerd om nog eens in mijn ‘promotie-schriftje’ terug te bladeren naar het gesprek dat ik in september had met Desirée en haar collega Kim. Daarin kwam ‘Constructive Allignment’ van Biggs ter sprake waarin ‘learning outcomes’ (wat moet de student kennen/kunnen?), ‘learning activities’ (wat wordt aan studenten aan…

View original post 338 woorden meer

Gezien: Ich bau dir ein Schloss / Bordenhal Maastricht 09/12/2017

Toen ik een aantal maanden geleden het programma van Cultura Nova bekeek zag ik ook de toneelvoorstelling ‘Ich bau dir ein Schloss’, een voorstelling van toneelgroep Maastricht. Eerlijk is eerlijk, ondanks dat het voor mijn tijd was (want zo oud ben ik nou ook weer niet) moest ik wel meteen denken aan dat gelijknamige liedje van Heintje om in tweede instantie te denken ‘die voorstelling kan ik dus overslaan’. Maar oh oh oh, wat had ik daar na Cultura Nova spijt van. De monoloog van Mieneke Bakker, geschreven door Mieneke en journalist Wiel Beijer bleek over mijn roots te gaan. De teloorgang van de door mij zo geliefde Oostelijke Mijnstreek, tegen de achtergrond van de sluiting van de mijnen waar mijn opa’s zo gebikkeld hebben. Maar gelukkig kreeg ik als kind van de Mijnstreek een herkansing in december toen de voorstelling een aantal weken gespeeld werd in de Bordenhal in Maastricht. Het voelde wel een beetje raar, dat je naar een voorstelling gaat over je mijnstreek roots en dat je daarvoor naar Maastricht moet rijden. Gelukkig bevond ik me in goed gezelschap want de gouverneur van de provincie was er ook.

Nou ben ik geen toneelkenner en een monoloog had ik ook nog nooit aanschouwd maar het spel van Mieneke Bakker die zowel Willemien (afkomstig uit Spekholzerheide die er als succesvol architecte terug keert om de wijk weer nieuw leven in te blazen) als Bettina (eigenaresse van buurtcafé ‘Dreivögel’ in Spekholzerheide) speelde, blies mij omver. Hoe knap is het dat je 80 minuten lang een zaal ademloos weet te boeien en alleen door het uittrekken van een jasje, het opsteken van je haar en oorbellen in te doen ineens een andere persoonlijkheid bent. Willemien die mijmert over haar jeugd in Spekholzerheide, hoe graag ze er destijds weg wilde en welke plannen ze heeft met de wijk. En Bettina die haar kroeg eigenlijk niet wil verkopen en al zeker niet aan de veranderaars die van Spekholzerheide iets met ‘leisure’ willen maken. Prachtige teksten, mooie oude uitspraken (‘kom me bloos niet met een Itak aan’) en ja, ook een aantal keren dat liedje van Heintje. Dat de ochtend na de voorstellingen zelfs nog door mijn hoofd schalde maar wat maakt het uit als de reden daarvan zo’n prachtvoorstelling is.

Hopelijk nog een keer op herhaling want een must-see voor iedereen uit de Mijnstreek!

‘Ich bau’ dir ein Schloß, so wie im Märchen
da wohn’ ich mit dir dan ganz allein.
Ich bau’ dir ein Schloß, wenn ich einst groß bin
da kannst Du dann froh und glücklich sein.’

NB: Deze post verscheen ook op de Afgrond.

Lijstjestijd 2017

Er was eens een tijd… Dat ik hier elk jaar zowel een single-, album als concertjaarlijst wist te produceren. Vorig jaar wilde ik al overslaan maar ik zag dat ik toch nog een lapje tekst had weten te produceren. Dit jaar wordt het nog korter vrees ik… Dit jaar heb ik welgeteld twee albums gekocht (ok, ik heb er meer gekocht maar die waren van 2016 of nog ouder) namelijk de solocd van Liam Gallagher en de nieuwe schijf van Temples. Ik zag ze trouwens ook allebei live dit jaar (Liam hier, Temples hier). Verder kocht ik vooral veel ouwe zut en vooral losse songs via iTunes.

Wat betreft concerten valt het nog best mee dit jaar. Naast de al genoemde Liam Gallagher en Temples zag ik ook nog toffe optredens van Interpol (alhoewel, minste concert ever, kun je nagaan), At The Drive In op Pukkelpop, Richard Ashcroft in Manchester (super gaaf!) en Whispering Sons als voorprogramma (erg leuk, moet ik zeker nog een keer gaan checken, in februari in Eindhoven bijvoorbeeld…).

En vergeet ik nog bijna te noemen dat een van de twee hobbybands van Maynard James Keenan dit jaar een nieuwe single uitbracht. The Doomed van A Perfect Circle heeft een aantal weken op repeat gestaan in iTunes en doet uitkijken naar een cd en hun optreden in Luxemburg in 2018 waar ik een kaartje voor heb. En laat ik dan maar dit muziekjaar afsluiten met de mededeling dat het in 2018 echt tijd wordt voor een nieuwe cd van TOOL…

Bezocht: MBO Onderzoeksdag @ RDM Campus Rotterdam 16/11/2017

Nog eens geblogd over werk op mijn andere weblog.

Danielle and the MLI...

Vorige week bezocht ik de tweede editie van de MBO Onderzoeksdag op de RDM Campus in Rotterdam. Een tweejaarlijks congres dat dit jaar voor de tweede keer werd georganiseerd en waar MBO docenten hun ‘best practices’ konden presenteren en het onderzoek dat ze gedaan hebben.

Vanuit het convenant MBO/HBO heeft Fontys Hogescholen een intensieve samenwerking met het Summa college en ik ben vanuit dienst O&O betrokken geraakt bij de experimenten met afstandsleren waar Summa op dit moment nog volop mee bezig is. Een project is onderzoeksmatig gezien al afgerond en dat heb ik heb samen met docent Martijn van der Linden mogen presenteren. Een weliswaar klein onderzoek waar 8 studenten bij betrokken waren maar die wel allemaal enthousiast waren over de ondersteuningslessen op afstand die door Martijn begeleid werden. En het leverde ook voldoende informatie voor Summa om bij het lopende experiment (topsporters die bij Summa studeren en door hun…

View original post 500 woorden meer

Bezocht: De Stem van de Ander / Theatercollege Petra Stienen @ PLT theater 30/10/2017

In de reeks theatercollege’s in het Parkstad Limburg Theater stond afgelopen maandag Petra Stienen op de planken van het Limburg theater. Helaas was de zaal maar matig gevuld en dat was extra jammer omdat haar verhaal echt een groter publiek verdiende die avond. Maar wie is Petra Stienen nu eigenlijk? Een echt ‘Limburgs maedje oet Remunj’, in 1965 geboren in de nogal beruchte wijk ‘Donderberg’ (in Roermond dus). Ze gaat na haar middelbare school in Leiden studeren, om precies te zijn Midden-Oosten studies. Ze leert daar ook de Arabisch taal en dat brengt haar onder andere als diplomaat in Egypte en Syrië.

Met dit theatercollege ‘De Stem van de Ander’, wil ze graag de andere kant van de het Midden-Oosten laten zien (en vanzelfsprekend is dat niet de ‘terroristenkant’). Ze doet dit aan de hand van een metafoor naar haar eigen jeugd want ja, als je in de Donderberg woonde, wilde je maar wat graag naar de andere kant van het spoor, naar het Wilhelminaplein. En dat doet ze, weliswaar onbewust, al als vierjarig meisje als ze op een middag stiekem in haar uppie er op uit gaat. En net zoals zij destijds door een bekende aan zijn hand, mee terug ging naar de Donderberg, zo neemt zo ons, op soms humoristische wijze en met Limburgse zinnen, mee naar de wereld van het Midden-Oosten, naar haar leven als studente maar ook als diplomaat. Welke levenslessen heeft ze daar geleerd en wat betekent dit voor de wijze waarop ze nu in het leven staat? Daarnaast trekt ze parallellen met (alweer) de Donderberg waar ze 30 jaar na haar vertrek weer terugkomt. Dan blijkt dat de wereld die ze introk, omdat ze zo graag daar weg wilde, ineens ook in haar wijk terecht is gekomen. En hoe gaan die bewoners om met de stem van de ander?

Zoals een mens meerdere lagen heeft (je bent niet alleen man of vrouw, een religie of een land), zo had haar verhaal ook meerdere lagen (taal, cultuur, identiteit) en dat zorgde ervoor dat het bleef boeien en nieuwsgierig maakte naar de boeken die ze zowel over haar tijd in het Midden-Oosten schreef alsmede haar boek over de terugkeer naar de Donderberg. En dat in correct Nederlands zonder maar een zweempje Limburgs accent. Maar ze kan nog steeds moeiteloos overschakelen naar ‘Remunjs dialect’ en op die momenten voelde je de verbondenheid met de voor het overgrote deel met Limburgers gevulde, zaal.

Na de pauze was er tijd voor vragen en gaf Petra ons nog een boodschap mee voor morgen (vandaag dus). Luister ook eens naar de stem van de ander naast je voordeur, ongeacht man, vrouw, religie of land van herkomst…

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Gezien: De Vader @ Parkstad Limburg Theater 08/09/2017

Om maar met de deur in huis te vallen, ik ben geen toneelkenner dus dit is puur een persoonlijke interpretatie van de toneelvoorstelling De Vader (van Florian Zeller) die op dit moment niet alleen door Nederland vertolkt wordt maar ook in meer dan 30 andere landen. Terecht? Ja zeker, De Vader is een prachtige tragikomedie over André (gespeeld door Hans Croiset), een man met beginnende dementie. Hij woont nog alleen, maar zijn dochter Anne (een mooie rol van Johanna ter Steege) ziet met lede ogen toe in de eerste scène, dat dit eigenlijk niet meer kan. André heeft namelijk ook al een aantal verzorgsters versleten die hij onder andere beticht van diefstal. En dan volgt al meteen het eerste verwarrende stuk in de voorstelling, in de volgende scène wordt Anne namelijk gespeeld door een andere actrice. Met andere woorden, je bent als bezoeker in dezelfde verwarring als André. Hé, hoe zit dit precies?’ Dit herhaalt zich nog een aantal malen tijdens de voorstelling zodat je als bezoeker meegezogen wordt in de verwarrende wereld waarin André leeft. En die verwarring wordt alleen maar groter want tussen elke scène wordt er iets (een stoel, een tafel, een glas etc.) van het toneel verwijderd. Je ziet André (een glansrol van Hans Croiset) steeds verder wegglijden. Is hij eerst nog een man van de klok, op een gegeven moment denkt hij dat hij vroeger tapdanser was en dan is het er het moment waarom hij zich afvraagt waarom hij midden op de dag nog in zijn pyjama rondloopt. Tegelijkertijd worstelt dochter Anne ook, ze wordt verscheurd tussen kiezen voor haar eigen leven en het verzorgen van haar vader. In de laatste scène zien we op het toneel een ziekenhuisbed staat met daarop een ontredderde André. Hij mist Anne, weet niet waar hij is en vraagt zich vertwijfeld af (nadat de verpleegster verteld heeft wie ze is): ‘En wie ben ik?’

Een ontroerende toneelvoorstelling die een groot aantal bezoekers tot tranen toe roerde op die regenachtige vrijdagavond en ook bij mij prikte de tranen… Extra mooi dus dat er samen gewerkt wordt met ‘Alzheimer Nederland’ die een informatiestandje hadden ingericht waar bezoekers zich voor en na de voorstellingen konden laten informeren over dementie maar ook over de bijeenkomsten in deze regio voor mantelzorgers. Meer informatie kun je vinden op de site van de regio Parkstad.

NB: Dit bericht verscheen ook op De Afgrond.