Bezocht: MBO Onderzoeksdag @ RDM Campus Rotterdam 16/11/2017

Nog eens geblogd over werk op mijn andere weblog.

Danielle and the MLI...

Vorige week bezocht ik de tweede editie van de MBO Onderzoeksdag op de RDM Campus in Rotterdam. Een tweejaarlijks congres dat dit jaar voor de tweede keer werd georganiseerd en waar MBO docenten hun ‘best practices’ konden presenteren en het onderzoek dat ze gedaan hebben.

Vanuit het convenant MBO/HBO heeft Fontys Hogescholen een intensieve samenwerking met het Summa college en ik ben vanuit dienst O&O betrokken geraakt bij de experimenten met afstandsleren waar Summa op dit moment nog volop mee bezig is. Een project is onderzoeksmatig gezien al afgerond en dat heb ik heb samen met docent Martijn van der Linden mogen presenteren. Een weliswaar klein onderzoek waar 8 studenten bij betrokken waren maar die wel allemaal enthousiast waren over de ondersteuningslessen op afstand die door Martijn begeleid werden. En het leverde ook voldoende informatie voor Summa om bij het lopende experiment (topsporters die bij Summa studeren en door hun…

View original post 500 woorden meer

Advertenties

Bezocht: De Stem van de Ander / Theatercollege Petra Stienen @ PLT theater 30/10/2017

In de reeks theatercollege’s in het Parkstad Limburg Theater stond afgelopen maandag Petra Stienen op de planken van het Limburg theater. Helaas was de zaal maar matig gevuld en dat was extra jammer omdat haar verhaal echt een groter publiek verdiende die avond. Maar wie is Petra Stienen nu eigenlijk? Een echt ‘Limburgs maedje oet Remunj’, in 1965 geboren in de nogal beruchte wijk ‘Donderberg’ (in Roermond dus). Ze gaat na haar middelbare school in Leiden studeren, om precies te zijn Midden-Oosten studies. Ze leert daar ook de Arabisch taal en dat brengt haar onder andere als diplomaat in Egypte en Syrië.

Met dit theatercollege ‘De Stem van de Ander’, wil ze graag de andere kant van de het Midden-Oosten laten zien (en vanzelfsprekend is dat niet de ‘terroristenkant’). Ze doet dit aan de hand van een metafoor naar haar eigen jeugd want ja, als je in de Donderberg woonde, wilde je maar wat graag naar de andere kant van het spoor, naar het Wilhelminaplein. En dat doet ze, weliswaar onbewust, al als vierjarig meisje als ze op een middag stiekem in haar uppie er op uit gaat. En net zoals zij destijds door een bekende aan zijn hand, mee terug ging naar de Donderberg, zo neemt zo ons, op soms humoristische wijze en met Limburgse zinnen, mee naar de wereld van het Midden-Oosten, naar haar leven als studente maar ook als diplomaat. Welke levenslessen heeft ze daar geleerd en wat betekent dit voor de wijze waarop ze nu in het leven staat? Daarnaast trekt ze parallellen met (alweer) de Donderberg waar ze 30 jaar na haar vertrek weer terugkomt. Dan blijkt dat de wereld die ze introk, omdat ze zo graag daar weg wilde, ineens ook in haar wijk terecht is gekomen. En hoe gaan die bewoners om met de stem van de ander?

Zoals een mens meerdere lagen heeft (je bent niet alleen man of vrouw, een religie of een land), zo had haar verhaal ook meerdere lagen (taal, cultuur, identiteit) en dat zorgde ervoor dat het bleef boeien en nieuwsgierig maakte naar de boeken die ze zowel over haar tijd in het Midden-Oosten schreef alsmede haar boek over de terugkeer naar de Donderberg. En dat in correct Nederlands zonder maar een zweempje Limburgs accent. Maar ze kan nog steeds moeiteloos overschakelen naar ‘Remunjs dialect’ en op die momenten voelde je de verbondenheid met de voor het overgrote deel met Limburgers gevulde, zaal.

Na de pauze was er tijd voor vragen en gaf Petra ons nog een boodschap mee voor morgen (vandaag dus). Luister ook eens naar de stem van de ander naast je voordeur, ongeacht man, vrouw, religie of land van herkomst…

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Gezien: De Vader @ Parkstad Limburg Theater 08/09/2017

Om maar met de deur in huis te vallen, ik ben geen toneelkenner dus dit is puur een persoonlijke interpretatie van de toneelvoorstelling De Vader (van Florian Zeller) die op dit moment niet alleen door Nederland vertolkt wordt maar ook in meer dan 30 andere landen. Terecht? Ja zeker, De Vader is een prachtige tragikomedie over André (gespeeld door Hans Croiset), een man met beginnende dementie. Hij woont nog alleen, maar zijn dochter Anne (een mooie rol van Johanna ter Steege) ziet met lede ogen toe in de eerste scène, dat dit eigenlijk niet meer kan. André heeft namelijk ook al een aantal verzorgsters versleten die hij onder andere beticht van diefstal. En dan volgt al meteen het eerste verwarrende stuk in de voorstelling, in de volgende scène wordt Anne namelijk gespeeld door een andere actrice. Met andere woorden, je bent als bezoeker in dezelfde verwarring als André. Hé, hoe zit dit precies?’ Dit herhaalt zich nog een aantal malen tijdens de voorstelling zodat je als bezoeker meegezogen wordt in de verwarrende wereld waarin André leeft. En die verwarring wordt alleen maar groter want tussen elke scène wordt er iets (een stoel, een tafel, een glas etc.) van het toneel verwijderd. Je ziet André (een glansrol van Hans Croiset) steeds verder wegglijden. Is hij eerst nog een man van de klok, op een gegeven moment denkt hij dat hij vroeger tapdanser was en dan is het er het moment waarom hij zich afvraagt waarom hij midden op de dag nog in zijn pyjama rondloopt. Tegelijkertijd worstelt dochter Anne ook, ze wordt verscheurd tussen kiezen voor haar eigen leven en het verzorgen van haar vader. In de laatste scène zien we op het toneel een ziekenhuisbed staat met daarop een ontredderde André. Hij mist Anne, weet niet waar hij is en vraagt zich vertwijfeld af (nadat de verpleegster verteld heeft wie ze is): ‘En wie ben ik?’

Een ontroerende toneelvoorstelling die een groot aantal bezoekers tot tranen toe roerde op die regenachtige vrijdagavond en ook bij mij prikte de tranen… Extra mooi dus dat er samen gewerkt wordt met ‘Alzheimer Nederland’ die een informatiestandje hadden ingericht waar bezoekers zich voor en na de voorstellingen konden laten informeren over dementie maar ook over de bijeenkomsten in deze regio voor mantelzorgers. Meer informatie kun je vinden op de site van de regio Parkstad.

NB: Dit bericht verscheen ook op De Afgrond.

Bezocht: Aliunde (Cultura Nova) 24/08/2017

In het kader van Cultura Nova bezocht ik afgelopen donderdag ‘Aliunde : beleef de futuristische wereld van de romeinen’. Dit visuele experiment vond uiteraard plaats in het Thermenmuseum, daar waar je al jaren een echt Romeins bad kunt bezoeken. Ik was er de afgelopen jaren twee keer en vond de aankondiging van Cultura Nova dat je tijdens de voorstelling met dank aan ‘augmented reality’ (AR, waarover later meer) nu echt in de wereld van Romeinen kon stappen, de moeite waard om nog eens te gaan.

Maar ja, als je met AR werkt, kan het wel eens voorkomen dat je technische problemen hebt, zeker als er gewerkt wordt met AR brillen die net op de markt zijn en nu voor de eerste keer gebruikt gaan worden (of dat verstandig is tijdens een grootschalig evenement zoals Cultura Nova, is een ander verhaal…). Helaas hadden wij (ik had mijn vriend meegenomen) last van die technische storingen waardoor de voorstelling van donderdagavond 22,15 u. dik 35 minuten later begon. Dat kan gebeuren maar dat je dan daarna niet voldoende wordt voorgelicht en maar een AR bril per koppel krijgt vond ik al wat minder. En dat je dan tijdens het rondlopen de filmpjes niet allebei kunt bekijken maar dat je een keuze moet maken, daar baalde ik van. Gelukkig kregen wij en de andere acht deelnemers na afloop het aanbod om nog een keer terug te komen zodat we beiden alles nog eens konden zien maar door logistieke omstandigheden hebben we daar geen gebruik van kunnen maken. Ok, tot zover maar wat hebben we dan wel gezien?

Het Thermenmuseum in het donker bezoeken is echt een belevenis, zeker als er alleen verlichting is door middel van ‘black light’ is en er een onheilspellend muziekje uit de boxen klinkt, best spooky eigenlijk. We kregen eerst een ultrakorte uitleg van AR (met behulp van de computer worden extra elementen toegevoegd aan de werkelijkheid) en zagen daarna in de filmzaal een introductie ‘filmpje’. Nou ja, het was niet echt een filmpje maar een soort ‘beam me up’ voorstelling waarbij het badhuis werd geïntroduceerd. Daarna volgde de uitleg van hoe de AR bril te gebruiken en mochten we een wit ‘ontdekkersjasje’ aantrekken. Dat zorgde in het museum zelf voor een leuk sfeertje, al die mensen met een witte bril plus een wit jasje in het donker met black light. Rondom het bad stonden zes zuilen die ieder een eigen thema hadden waarmee de wereld van de Romeinen uitgebeeld werd. Zoals eerder gezegd konden we door de technische problemen niet alle filmpjes gezien dus ik heb er drie van de vijf gezien. Het is een bijzondere ervaring als je zo’n bril opzet, de koptelefoon op je oren doet en je ineens een Romein voor je ogen ziet die in een bad gaat zitten. Of een Romeins echtpaar waarbij je hun levensverhaal door de koptelefoon hoort. Maar dat het die avond voor mij echt ging leven in het Thermenmuseum, nee helaas niet. Daar waren de (ik noem het maar even) animaties te simplistisch voor en de verhaaltjes te kort. Waarschijnlijk (ik weet het wel zeker) had ik vooraf ook te hoge verwachtingen. Overigens complimenten voor de medewerkers van het Thermenmuseum en Cultura Nova (en na de voorstelling ook de medewerkers van Akatak) hoe ze omgingen met de storing en er voor de wachtenden het beste van probeerden te maken!

Een voorstelling met potentie, dankzij de AR techniek die vast nog voor veel mooie dingen gaat zorgen in de nabije toekomst, daar ben ik van overtuigd. Dus ik kom graag over een jaartje (of twee) nog eens terug voor een Romeins onderonsje in een donker Thermenmuseum.

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Bezocht: Cirque Berserk 20/08/2017

Het is weer Cultura Nova tijd dus tijd voor bezoekjes aan leuke, spannende en interessante voorstellingen. De eerste was voor mij een bezoek aan Cirque Berserk. Na het lezen van ‘een circus in theatervorm’ was ik meteen enthousiast. Ik denk dat ik de laatste keer als kind van 8 (dat is dus 36 jaar geleden…) een circus bezocht maar gelukkig kende dit moderne circus nog wat oude vertrouwde elementen. Nee, geen dieren (en dat is maar goed ook!) maar wel clowns, acrobatiek in de lucht, lenige dames en heren maar ook een ballet act, messenwerper (inclusief dame op ronddraaiende schijf) en motorrijders. Via een speciale mededeling vooraf werd trouwens melding gemaakt van het feit dat je je telefoon aan kon laten staan tijdens de voorstelling en foto’s, filmpjes etc mocht delen via sociale media. Dat is mij helaas niet gelukt vanaf rij 12 maar gezien de hoeveelheid berichten op Instagram met de tag ‘cirqueberserk‘ wordt aan deze oproep massaal gehoor gegeven.

De voorstelling zelf was een constante stroom van artiesten op de bühne van het Parkstad Limburg Theater. Het ene optreden was nog niet afgelopen of het andere optreden begon al, veelal begeleid door opzwepende harde muziek en lichteffecten. Tijdens het kijken bekroop me dan ook meermalen het gevoel hoe dit eruit had gezien zonder die ‘special effects’, een stuk minder spectaculair, dat is zeker. Uit de recensie van The Sun haalde ik trouwens: ‘great for kids and even better for adults’. Eens behalve dan wat betreft de ‘clowns act’. Achter mij gierden de kinderen van het lachen en lagen ze zowat onder hun stoeltje, ik kon amper een glimlach produceren. Kwestie van smaak…

Persoonlijk vond ik het gedeelte na de pauze een stuk interessanter dan voor de pauze met meer actie en een act waarbij een dame, liggend op haar rug, allerlei attributen op haar voetjes liet balanceren en bewegen, geweldig om te zien. Ook spectaculair, motorrijders in een grote bal op het podium. Voor de pauze waren dat er twee tegelijk, na de pauze vier. Ik denk dat er een aantal mensen hun ogen dicht hebben gehouden van de spanning.

Conclusie, ondanks de vrij hoge toegangsprijs biedt Cirque Berserk bijna twee uur lang vermaak op hoog niveau met voor mij hier en daar een uitschieter naar beneden maar zeker ook naar boven. Want ja, ooit als ik veel tijd heb heb, wil ik ook leren hoe ik attributen kan laten balanceren op mijn voeten.

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Derde prijs bij de conferentie 10x beter (en een doorstart voor dit blog)

Yoooohoooooo! Een derde prijs die maakt dat ik me een winnaar voel :-)

Danielle and the MLI...

lefSuper trots! Ik heb, met mijn onderzoek naar Flipping the Classroom, de 3e prijs gewonnen bij de MLI/MLE/SEN onderzoeksprijs 2017. Nu twee dikke bossen bloemen, € 200 euro en eeuwige roem rijker! En mede dankzij dit onderzoek ligt er al een nieuwe uitdaging klaar, voor na de zomervakantie. Met hetzelfde lef waarmee ik de MLI ben begonnen, ga ik ook maar eens kijken of het schrijven van een onderzoeksvoorstel voor een promotie mij ligt.

Dit was het berichtje dat ik gisteren op Facebook plaatste. Op LinkedIn staat een aangepaste versie omdat ik daar ook nog graag de 1e en 2e prijs winnaars wilden feliciteren. Maar mijn gevoel is na een dag nog steeds hetzelfde, trots en blij!

En wat betreft die nieuwe uitdaging in alinea 1… Dit lijkt me een perfect moment om met dit blog weer een doorstart te maken. Dus heb ik iets toegevoegd in de titel en…

View original post 53 woorden meer

Gezien: KISS @ Ahoy Rotterdam 24/05/2017

IMG_5193Oeps, twee weken geleden al, zag ik voor de tweede keer KISS live. Na Verona was het nu tijd voor Ahoy Rotterdam. Inclusief verscherpte toegangscontrole wegens de tragische gebeurtenissen in Manchester een paar dagen ervoor. Daar werd door de heren op respectvolle wijze aandacht aan besteed inclusief een indrukwekkende minuut stilte. Maar daarnaast was het gewoon tijd voor een vette rockshow want dat doen de heren toch altijd erg goed.

Ik vind niet alle liedjes even leuk maar mede dankzij de grote videoschermen, de visuals, het vuurwerkspektakel en een paar pakkende nummers, was het toch weer erg leuk om mee te maken. Wel jammer dat zanger Paul Stanley tegen het einde van het concert steeds slechter ging zingen (iets minder kletsen tussen de nummers door, zal vast helpen) maar het enthousiasme maakte veel goed.

Ook leuk maar vooral schattig, het jongetje van een jaar of 6 achter mij (in een KISS shirt!) die samen met papa en mama naar zijn favoriete band kwam kijken. Of bij mama in de armen of bij papa op de schouders, hij headbangde er vrolijk op los. Het moet de mannen van KISS plezier doen dat ze nog steeds zo geliefd zijn in alle leeftijdscategorieën.

Benieuwd of ik ze ook nog een derde keer live ga zien of dat de leeftijd ze parten gaat spelen. Aan de energie op het podium was in ieder geval niet te zien dat ze binnenkort met pensioen gaan.

Genomineerd voor 10x Beter!

Nog eens berichtje over mijn onderzoek dat ik tijdens mijn masterstudie heb gedaan.

Danielle and the MLI...

3238920732_b7160d05c9_z

Hé, nog eens een berichtje op dit MLI blog! Maar als je onderzoek, samen met 9 andere onderzoeken, genomineerd wordt voor de onderzoeksprijs 2017 van de drie masteropleidingen MLI, MLE (Leadership in Education) en SEN (Special Educational Needs, inmiddels omgedoopt naar Educational Needs), dan is dat wel een berichtje waard.

Inmiddels heb ik voor deze onderzoeksprijs alweer een artikel mogen schrijven, is projectleider Paul Dirckx, van het project waar ik mijn onderzoek heb uitgevoerd al bevraagd en ben ik bezig met de voorbereidingen voor een workshop. Het artikel verschijnt binnenkort, samen met de andere schrijfsels van mijn mede-genomineerden, in een digitale glossy genaamd ’10x Beter’.  En wat mijn onderzoek heeft bijgedragen aan de Fontyspraktijk (ingebracht door Paul) wordt daar dan aan toegevoegd.

Op 7 juni is er dan nog een conferentie ‘Passend Onderwijs : 10 perspectieven voor de praktijk’ en daar mogen alle genomineerden een workshop verzorgen die betrekking heeft…

View original post 74 woorden meer

Gelopen: halve marathon @ Praag 01/04/2017

jan palach square

Start en finish waren op het Jan Palach plein.

Jahaaaa, ik kan eindelijk die 10e halve marathon wegstrepen. Voor veel lopers een aantal waar ze hun hand niet voor omdraaien maar voor mij toch echt wel een mijlpaal. Na 6x Eindhoven, 2x Arnhem (Derde Kerstdagloop) en 1x Eupen (als onderdeel van een estafette triathlon) had ik nummer 10 al graag in augustus 2015 willen lopen, maar een hardnekkige voetblessure zorgde ervoor dat ik in Reykjavik de 10 km moest lopen. Na een geschiedenis van veel huisartsenbezoekjes, podotherapeuten en steunzolen, leek het in oktober 2016 weer de goede kant op te gaan dus durfde ik het ook weer aan om een weekend Praag te boeken inclusief inschrijving voor de halve marathon daar. Tot mijn grote schrik kreeg ik in december last van mijn rechtervoet, zucht. Maar zie daar, een bevriende looptrainer, die ik nog kende uit mijn begintijd van het hardlopen, bracht uitkomst en zorgde voor een uitgekiend loop-, fiets- en krachtschema van drie maanden. Maar dat zorgde er wel voor dat ik maar met een maximum gelopen afstand van iets meer dan 15 km naar Praag afreisde. Dat vond ik spannend want hoe zou  het me daarna vergaan? Ach ja, het antwoord heb ik al in de eerste zin weggegeven, ik ben over de finish gegaan in 2:17:41, met grote afstand mijn allerlangzaamste halve marathon ooit (ooit deed ik er 1:49:03 over…) maar hé, wie had, na al dat blessureleed, kunnen denken dat het me ooit nog eens zou lukken.

uitzicht met fietsen

Op zondag lekker fietsen, heuvel op en heuvel af.

Dus heb ik 21,1 kilometer lang genoten, ondanks de hitte (gemiddelde temperatuur in Praag is 10 graden rond deze periode, het was nu 4 dagen zonnig en zaterdag was het zelfs 22 graden) en ik wist bij 11 dat ik het zou gaan halen (ook omdat de limiet 3 uur was). Neemt niet weg dat het zwaar was en dat mijn voeten het, mede dankzij de vele ‘kinderkopjes’, ook niet zo heel fijn vonden.

En oh ja, dat je bij 18 km denkt ‘hm, voel ik nou kramp in mijn rechterkuit of is het een zweepslag? ‘ en dat je meteen daarna denkt ‘gewoon doorhobbelen want als ik nu ga wandelen, ben ik klaar voor vandaag en kom ik niet meer op gang’.  Overigens liep mijn vriendje ook mee, hij finishte in 1:49:46, echt een super tijd met die warmte.

En nu doe ik het dus echt nooit meer hè mensen :-)

Het allerleukste van het lopen in een andere stad is dat je voor en na de wedstrijd nog lekker kunt genieten van de stad. Op vrijdag verkenden we te voet het mooie oude centrum van Praag, op zondag fietsten we naar de overkant van het water om onder andere Strahov Monastery en Prague Castle te bezichtigen. Vanwege mijn pijnlijke kuit, ‘mocht’ ik op een e-bike, dat was ook nog wel een belevenis, maar wel een weldaad voor pijnlijke spieren en gewrichten. Op maandag bezocht ik op de valreep nog de Jewish Museum, indrukwekkend en om heel stil van te worden.

Wat blijft zijn de fraaie herinneringen, van alles wat we weer gezien en beleefd hebben en dat je weet dat je lichaam tot veel in staat is, ook al heb je een druk sociaal leven, lange reistijden en een bijna fulltime job. Toch vind ik het nu ook wel weer fijn om schemaloos de zomermaanden door te brengen, daarna zie ik wel weer verder…

Bezocht: Pinkpop Persconferentie @ Paradiso Amsterdam 08/03/2017

Of er iemand voor de Afgrond naar de persconferentie in Paradiso (Amsterdam) van Pinkpop wilde? Ja hoor, ondanks dat ik een haat-liefde verhouding met het festival heb, leek me dit toch wel heel stoer. En dat was het afgelopen woensdag ook!

Bij binnenkomst in Paradiso werd er afgeteld naar 12 uur en voelde je de spanning bij de aanwezigen. Welke bands zouden er op de 48e editie van Pinkpop staan tijdens de Pinksterdagen? Een aantal grotere namen waren reeds uitgelekt en/of bevestigd maar er moest nog heel veel bij. En dat kwam er ook! Of dat allemaal mijn smaak is, nou nee niet echt. Maar dat kan natuurlijk ook aan mijn muzieksmaak liggen die niet meer matcht met de doelgroep die Mojo en Jan Smeets voor ogen hebben. En dan met name de jongere doelgroep want tijdens de persconferentie was ik omringd door jongens en meisjes die mijn kinderen hadden kunnen zijn… En die reageerden eigenlijk vrij enthousiast bij het horen en zien van de bands. Behalve dan bij Guus M, de enige artiest waarbij zelfs boegeroep te horen was in de zaal. Of dat terecht is, mag je zelf gaan bepalen op de Pinkpop maandag. Want dan gaat het donderen en bliksemen, vast en zeker :-) Er komen overigens nog namen bij dus wie weet zie je mij toch nog op de festivalweide.

Een compliment trouwens voor de winnaar van Nu of Nooit The Ten Bells. Een paar weken geleden, tijdens de finale, was ik nog niet zo onder de indruk maar de twee nummers die ze gisteren in Paradiso mochten spelen, klonken toch wel erg vet. Zo vet dat een aantal ‘Hollanders’ achter mij riepen: ‘oh, dat bandje is best wel goed’. Ja zeker dus dat gaat dat zien op Pinkpop.

Het laatste woord in Paradiso kwam uiteraard van ome Jan zelf want hij sloot af met de mededeling dat er ook dit jaar weer gratis water is. Enne, hij had ook nog een verzoek, of we toch alsjeblieft allemaal wilden gaan stemmen komende woensdag want dat was ons recht en daar moesten we gebruik van maken. Maar of de gemiddelde Justin B fan al de kiesgerechtigde leeftijd heeft bereikt en zijn oproep dus effect heeft, betwijfel ik :-)

NB: Dit verslag verscheen ook op de Afgrond met foto’s van Kevin Cordewener.

#onderwegnaarpraag (4,5 t/m 10)

Nog maar 3 wekenIMG_4218 tot Praag, oh jee… En het leek nog zo ver weg bij het schrijven van de laatste hardloopupdate. Het betekent ook dat ik nog een week flink aan de bak mag / moet voordat ik de laatste twee weken mag gaan taperen. De afgelopen weken waren gevuld met combitrainingen (fietsen en daarna meteen hardlopen) of alleen hardlopen. Daarnaast doe ik nog steeds trouw een keer per week een krachttraining inclusief oefeningen voor de buik. En in de Carnavalsvakantie ging ik zelfs een keertje extra een uurtje fietsen in de sportschool, het moet niet gekker worden.

Maar het voelt goed, ondanks dat ik nu ‘pas’ op 90 minuten hardlopen zit (normaal had ik er nu al een 2 uurs loopje op zitten). Ik heb er nog steeds plezier in en mijn voeten willen ook nog steeds meewerken. Dat laatste is echt het allerbelangrijkste want als mijn eerdere klachten weer gaan opspelen, wordt het lastig. Gelukkig zijn de trainingen zo opgebouwd dat ik altijd minimaal een of soms zelf meerdere rustdagen er tussen heb zitten. Gisteren mocht ik overigens 30 minuten fietsen en 60 minuten hardlopen, easy als je de rest van mijn schema bekijkt :-) Vandaag deed ik ook nog krachttraining.

En ach, als je niet kunt slapen is zo’n schema ook heel handig. Afgelopen maandag (nacht van maandag op dinsdag dus) lag ik al 1,5 uur te woelen in mijn bed en ben ik om 3.30 u. opgestaan om naar de sportschool te gaan. Zo zat ik om 4 uur op de fiets om er om 5.10 u. vanaf te stappen en daarna deed ik nog een intervaltraining op de loopband. Nu weet je waarom sommige sportscholen 24/7 open zijn…

Uiteraard loop ik ook nog buiten en tijdens een duurloopje van twee weken geleden, spotte ik weer mooie nieuwe streetart, zie foto.

 

Gezien: Ground Nero en Doganov @ Oefenbunker Landgraaf4/03/2017

Na een paar dagen kleurrijk Carnaval vieren was het afgelopen zaterdag tijd voor een avondje Dark Wave in de Oefenbunker in Landgraaf. Twee Belgische bands, Ground Nero en Doganov, mochten daar aantreden in het kader van Seven Deadly Sins.

Ground Nero, drie man sterk, trapte af met een depressieve set wave die zo uit de jaren 80 kwam. De band heeft overigens net haar eerste EP uit maar die heeft uw verslaggevever toch maar niet aangeschaft wegens ‘teveel van hetzelfde’. Het laatste nummer van de circa 45 minuten durende set had eindelijk wat meer pit maar toen was het al te laat en was ik inmiddels in de band van de nootjes en de zoutjes die her en der door de Oefenbunker opgesteld stonden.

Doganov begon daarentegen meteen flitsend, inclusief lekkere wave beat (u kent ze wel, met van die electronische drum- en orgelpartijtjes en anders gewoon even op YouTube zoeken). Mijn voeten gingen meteen in de meetap-modus en de sfeer in de zaal werd meteen een stuk uitbundiger. Dat kan ook liggen aan het feit dat de band nog wat landgenoten naar Landgraaf had getrokken of aan het feit dat de band het aandurfde om de Front 242 klassieker ‘headhunter’ te spelen. Met vlagen werd de wave vervangen door industrial metal en een vleugje EBM en dat zorgde voor een afwisselende set.

Wat betreft muziek dus een avond van wisselende kwaliteit waarbij Doganov zeker de moeite van het luisteren is voor de oude bezoekers van Inpoet en Femina. En dan moet je de zoutjes en de nootjes er even zelf bij denken :-)

NB: Dit verslag verscheen ook op de Afgrond met uiteraard weer mooie foto’s van René.