Zomervakantie 2018 (Westen en het Noorden van IJsland)

Bijna vier jaar geleden al leek het me een leuk idee om mijn tiende halve marathon in een stad te lopen waar mijn vriend en ik nog nooit waren geweest. Omdat ik een slecht weer loper ben, viel de keuze op Reykjavik in IJsland. Helaas heb ik daar in verband met een blessure de 10 km gelopen ipv de halve maar we hebben daarna nog een paar dagen door het Zuiden van dit prachtige land gereisd met een huurauto (we deden destijds deze trip). Sindsdien ben ik verliefd op het land! Dus we wilden snel weer eens terug en drie jaar later was het zo ver.

Omdat IJsland best duur is en het nogal wat centjes scheelde, vertrokken we pas op 1 september ipv juli of augustus. Dat was gelukkig mogelijk met mijn werk dus na drie weken zomervakantie en 1,5 week werken had ik daarna eindelijk samen vakantie met mijn vriend. Dit jaar hebben we wederom keuzes moeten maken en hebben we het Westen, inclusief de Westfjorden, en het Noorden van IJsland verkend (deze trip met een aantal aanpassingen en in omgekeerde volgorde). We missen nog het Oosten en het hele binnenland maar een kniesoor die daar op let :-) We hadden overigens vooraf tegen elkaar gezegd dat we hierna niet meer zouden gaan. Maar wat was het weer genieten van de uitzichten, de bergen, het water, de prachtige Westfjorden waar je toiletten met een uitzicht hebt en drie tegenliggers per uur tegenkomt. Had ik de watervallen al genoemd? Dus ja, we hebben wel weer wat dingetjes op onze verlanglijstje gezet voor een volgende keer…

Wat hebben we dan tussen 1 en 11 september allemaal gedaan en gezien? Hieronder een day to day verslagje inclusief wat foto’s. Heb je geen zin om het verslag te lezen, een selectie van foto’s is hier te vinden.

Dag 1 was uiteraard een reisdag en vlogen we van Amsterdam naar Keflavik met Iceland air. Na een upgrade van Nordic Visitor (onze reisorganisatie) mochten we onze 4WD huurauto al ophalen op het vliegveld zonder extra kosten. Dat betekende voor mij als bijrijder al meteen dat ik mocht genieten van het landschap tussen Keflavik en Reykjavik.

Op dag 2 reden we van Reykjavik naar de Snæfellsnes Peninsula. Omdat onze GPS blijkbaar was ingesteld op ‘geen tolwegen’ maakten we een fraaie detour waarbij we onderweg wat regen hadden en veel bewolking (soms wat jammer vanwege de uitzichten die er dan ietsje minder zijn), matige wind maar ook zon en gemiddeld 8 graden. Die dag al veel moois gezien, alleen al rondrijden met aan de ene kant de zee en aan de andere kant de bergen (waarvan een aantal met sneeuw!) is magnifiek! Zeker als bijrijder :-) Ik mocht als bijrijder routes checken, kaart lezen (zo’n old skool routekaart als aanvulling op een gps is ideaal, zeker als Nordic Visitor daarop de highlights, interessante plaatsen en je hotels heeft aangegeven), Lonely Planet uitpluizen, DJ spelen en de zonnebril aangeven of aannemen (al naar gelang het weer van het moment). Highlight of the day: de hike naar de Eldborg krater.

Op dag drie reisden we van de Snæfellsnes Peninsula en het nationale park naar de Westfjorden (Patreksfjörður) met auto en boot. Het leek iets kouder dan de dag ervoor en er was wederom regen en zon. Het landschap werd gekenmerkt door zee en bergen maar vooral door wegen die door een soort van maandlandschap slingerden. De boottrip (van 2,5 uur van Stykkishólmur naar Brjánslækur) was een beetje saai maar het landschap, na de boottocht, van de Westfjorden des te indrukwekkender. Slingerende wegen heuvel op en af en ontelbare watervallen die tegen de bergen, in de verte, aangeplakt leken. Highlight of the day: baden in de Pollurin hot pool in the middle of nowhere (op ongeveer 20 km rijden van ons hotel) met uitzicht op kliffen en een baai. En dat baden in een hot pool kan dus ook als het een beetje regent!

We reden vanuit Patreksfjörður op dag 4 via een bergachtige weg, euh zeg maar gravelroad met (kiezel)stenen naar de Látrabjarg cliff waar we geen puffins spotten maar wel onderweg naar boven oog in oog stonden met een ‘arctic fox’, super cool! Na een bezoekje aan de fraaie kliffen werd het tijd voor een ‘roadtrip’ door de Westfjorden, op weg naar ons hotel in Ísafjörðiur. Complimenten voor mijn vriend want die leidde onze 4WD feilloos over de gravelpaden, door en over kuilen en grote waterplassen heen. En dat allemaal omringd door prachtige weidse landschappen die niet in een iPhone foto te vatten zijn (en waar je nauwelijks andere auto’s tegenkomt). Onderweg hadden we veel mist, regen en bewolking maar toen we bij de magnifieke Dynjandi waterval naar boven waren gewandeld, brak de zon door en werd de lucht blauw. Onze auto kleurde van blauw/grijs dankzij de fraaie wegen afwisselend naar zwart en bruin op deze dag :-) Highlight of the day: ik kan niet kiezen tussen de ontmoeting met de arctic fox en de Dynjandi waterval inclusief de route ernaar toe.

Op dag 5 reden we van Isafjörður naar Drangsnes. Het weer: nauwelijks regen, wel bewolking maar ook veel blauwe lucht en zon! Door bergen, maanlandschappen, langs fjorden, mini gehuchtjes (met één boerderij of huis) en ook nog een stukje gravel road richting Bjarnarfjörður. We bezochten het Arctic Fox centre in Súdavik en een lieflijk koffiehuisje, Litlibær genaamd, op een van de verlaten wegen, waar we koffie dronken, een wafel aten en een geel-zwart gebreide muts (hoi winter, ik ben al klaar voor je) en gebreide pannenlappen (!) scoorden (uiteraard gebreid door onze gastvrouw). Daarna op zoek naar de tovenaar in Bjarnarfjörður maar die was niet thuis. Gelukkig wel een fraai zicht op het eiland Grimsey (niet verwarren met deze Grímsey trouwens) op de terugweg. Ook childen we in de hot tubs van Drangsnes, dé trekpleister van dit euh (vissers) gehuchtje. Highlight of the day: pfeh, dit is echt niet te doen want de route an sich was al een hoogtepunt maar om midden in een dorpje in badkleding te wandelen bij circa 10 graden op weg naar de hot tub is ook bijzonder.

Dag 6 van onze roadtrip door IJsland gaat de boeken in als de dag dat de ruitenwissers van de auto rust kregen. We hebben zowat de hele dag zon en blauwe lucht gezien (alleen de eerste uren was het soms bewolkt) en het was circa 13 graden. Perfect weer voor de tocht van de Westfjorden naar het Noorden (Skagafjörður, deze regio is bekend vanwege de vele IJslandse paarden die hier in de weilanden grazen). Dat de omgeving prachtig is, hoef ik niet meer te zeggen hè? Het werd naar het Noorden toe wel wat drukker, van circa 3 auto’ per uur naar circa 10 en af en toe een vrachtwagen, wow. Onderweg stopten we bij een magnifieke ‘verborgen’ canyon genaamd Kolugljúfur (je moet er even voor van de ‘grote’ weg af en over een gravel road met wat kuilen naar toe). Met een grote krachtige waterval en een paar kleintjes in een mooie weidse omgeving. Daarna door naar hot spring nummer drie van deze reis, Grettislaug genaamd. Gelegen aan een baai met aan de ene kant uitzicht op de bergen (vanuit de hot spring) en achter de twee ‘springs’ zicht op de bergen en het eiland Drangey. Tot dusver wel de topper onder de hot springs, ook vanwege de faciliteiten (waar je wel een kleine bijdrage, circa € 8 pp, voor moet neertellen). Circa 35 km verderop lag onze ‘cottage’ voor de nacht. Tussen de bergen en de zee, zo mooi. Highlight of the day: zowel de canyon als de hot pool, kiezen is niet mogelijk in deze!

Op dag 7 van onze IJsland trip hebben we de hele dag een strakblauwe lucht en de zon gezien en het werd max 16 graden. Heel fijn weer dus om naar Akureyri te rijden waar we rond het middaguur aan kwamen. Maar niet voordat we pittoreske kleine vissersdorpjes zoals Siglufjörður en Dalvík gepasseerd waren. En uiteraard wat ingelaste fotostops want na elke bocht was er weer een nieuw uitzicht.
Vandaag heb ik me verbaasd over twee dingen. Allereerst de tunnels door de bergen. Want ze houden in IJsland van ‘eenbaans’ tunnels, met andere woorden, al naar gelang je rijrichting mag je doorrijden ofwel moet je bij een tegenligger in een inhammetje even blijven wachten. Erg handig maar ook best eng maar het is al drie tunnels goed gegaan… En twee, de etiquette bij hot springs en zwembaden. Akureyri is maar een kleine stad (maar wel de tweede stad van IJsland en er is streetart) dus na een rondje stad en een wandeling door de prachtige botanische tuin (dichter bij de Poolcirkel vind je ze niet) besloten we om het mooie buitenzwembad te bezoeken. Want ja, zon en 16 graden, prima weer om wat baantjes te trekken. Maar alles gaat daar zo ordelijk, schoenen uit voor de kleedkamer, eerst douchen zonder badkleren, niet met natte zwemkleding naar de kleedkamer maar eerst afdrogen. Perfect want bij ons sta je altijd in natte kleedhokken dus invoeren die regels en snel. Ook perfect, de kleine droogmachine speciaal voor je zwemkleding, dat heb ik bij ons nog nooit gezien. Oh ja, met water variërend van 27 tot 42 graden, voor ieder wat wils. Highlight of the day: bij 16 graden (en afkoelend naar 13 graden) baantjes trekken in een buitenzwembad.

Dag 8 van onze IJsland trip startte met regen en grijs weer. Maar vanaf 10.00 u. werd het droog en dat bleef het ook met max circa 10 graden. ‘s Middags scheen zelfs heel even de zon en kon de fleecetrui uit. Vanuit Akureyri toerden we naar het geo-thermale landschap rondom Lake Mývatn dus kokende modderpotten, stoom uit de grond, rotte eieren lucht, kraters en rotsformaties van lava maar ook een aantal fabuleuze watervallen (Dettifoss, Sellfoss en de machtige Godafoss). En een kleine correctie tov de eerdere updates, vandaag reden we pas echt door een maanlandschap (oa door gebied dat in de film Prometheus figureert). Highlight of the day: Goðafoss waterval, majesteus!

Op dag 9 van je roadtrip door IJsland drie liftende exchange students uit Australia, Zwitserland en Frankrijk meenemen (vanaf de tunnel voor Reykjavik) tot Reykjavik centrum en ze tijdens de rit vragen naar exchange (Erasmus) beurzen en het onderwijssysteem hier en in hun thuisland, ik doe dat. Op deze reisdag reden we met grotendeels blauwe lucht, een zonnetje en max 13 graden van Akureyri naar Reykjavik. En het was onderweg weer genieten want we zijn een aantal keren gestopt vanwege de geweldige omgeving. Ook zagen we nog twee watervallen en deden we een easy hike naar een vulkaan krater. Highlight of the day: de vergezichten vanuit de auto en de prachtige Grábrók krater.

Dag 10 in IJsland was een chill dagje in Reykjavik. Wandelen door zonnig Reykjavik in circa 10 graden maar niet voordat we even kennis hadden gemaakt met onze travel consultant Klara van Nordic Visitor, die deze ‘customized trip’ voor ons geregeld had. Daarna tijd voor een wandeling door het park, de toren van de Hallgrimskirkja bezocht (mooi uitzicht dankzij het weer), drankje in het eerste kattencafé (!) van Reykjavik en daarna een terrasje want ja, de zon bleef schijnen. Oh ja, ook nog even naar Harpa geweest en de haven.

IJsland, wat ben je een gewéldig fantastisch mooi land. Ik was al verliefd maar nu nog meer ❤️

Foto’s zien? Check deze link. Er is een aparte link voor de IJslandse streetart, zie deze link (combi van de reis van 2015 en 2018).

Filmpjes? Die zijn er ook. Een video van de Goðafoss waterval is hier te bekijken, check deze link voor de geothermal area Hverir. Ook heel gebruikelijk, schaapjes op de weg en via deze link zie je daar een voorbeeld van. OVerigens is rijden in de Westjorden, sowieso over de vele gravelroads daar een belevenis :-) Let wel: filmpjes zijn niet in hoge resolutie op YouTube gezet dus kwaliteit kan wat tegenvallen, het is dan ook meer bedoeld om een kleine indruk te krijgen.

NB: De foto boven deze blogpost is een van de vele foto’s die ik als bijrijder vanuit de auto gemaakt heb van de weidse uitzichten. Meer vind je via de eerder genoemde fotolink.

Advertenties

Zomervakantie 2017 (Leipzig / Dresden en meer)

Dit jaar bezochten we in de zomervakantie de voormalige Oost-Duitse steden Leipzig en Dresden. Vooraf had ik me niet zo goed ingelezen in de ‘to do’ en ‘to visit’ dingetjes van de steden maar gelukkig maakte de Lonely Planet ‘Germany’ editie veel goed. Over beide steden was voldoende informatie terug te vinden.

We begonnen in Leipzig waar we een ruim appartement tegenover het centraal station hadden, op loopafstand van het centrum dat veel aparte winkeltjes kent maar uiteraard ook de grote namen. Er hangt een leuke sfeer en je kunt er goed eten. We bezochten in het kader van ‘groundhopping’ het stadion van de ooit roemruchte club FC Lokomotiv Leipzig. Het stadion oogde oud en vervallen maar ademde nog een ouderwetse voetbalsfeer uit. Ook konden we door een openstaand hek nog even de staantribune op lopen. Andere koek dan het stadion van Red Bull Leipzig, een ‘gekochte’ (inmiddels Bundesliga) club. Dat je in 28 graden in de brandende zon rond het stadion loopt en nog geen grassprietje ziet, bleh! Verder bezochten we het ‘Völkerschlachtdenkmal‘, een imposant oorlogsmonument met heel veel trappen en wandelden we heel veel door de buitenwijken van Leipzig. Oh ja, we bezochten op een warme dag ook nog de dierentuin van Leipzig. Die was zo groot en mooi dat we er zo lang rondgewandeld hebben dat we niet eens meer tijd hadden voor een bezoek aan een museum. Aanrader dus, die Leipzig Zoo, alleen al vanwege de koala (die nog wacht op een vrouwtje) en de luiaarden.

Daarna hadden we een nachtje geboekt in ‘Kurort Rathen‘, aan de voet van de machtige rotsformatie Bastei en in het hart van het nationale park Sächsische Schweiz. De GPS kon het kuuroord niet vinden maar dankzij de ouderwetse bordjes langs de weg, kwamen we uiteindelijk aan in Rathen dat de sfeer ademde van een toeristendorpje met heel veel wandelaars. Ook wij wandelden bergop (dat is relatief) in amper 40 minuten vanaf ons hotel naar de top van de Bastei. Prachtige vergezichten, mooie rotsformaties maar wel heel druk. Via een rondwandeling waren we na twee uur weer terug bij ons hotel. Ook deze dag was het stralend weer met maxima van 28 graden.

De ochtend erna was het mistig. Heel jammer want op weg naar Dresden hebben we een tussenstop gemaakt bij ‘Festung Königstein‘ dat hoog op een heuvel ligt. Uitzichten waren er door de mist niet en we hadden zelfs een beetje regen. Maar je kunt er wel uren slenteren en het slot zelf, de bijgebouwen en diverse tentoonstellingen bezoeken.

En dan Dresden… Een stad die in februari 1945 vrijwel volledig in de as werd gelegd maar waarvan de ‘altstad’ weer langzaam wordt hersteld in de oude glorie. Dus veel barok, goud en kunst. Iets teveel voor mij dus ik was heel blij dat we op een gegeven moment, na diverse musea, de oversteek maakte naar de ‘Neustadt‘ met wat meer authentieke sfeer. Streetart, parkjes met locals, heerlijk! In Dresden bezochten we uiteraard ook nog het stadion van de oude Oost-Duitse voetbalkampioen Dynamo Dresden. We hadden gekozen voor de historische rondleiding en kregen naast de standaard dingen (kleedkamer, veld, tribune, vip ruimtes) ook veel informatie over de geschiedenis van de club.

Op de terugweg naar huis hadden we nog een overnachting in Kassel. Deze stad is ‘Documenta‘ stad en dat houdt in dat het een keer in de vijf jaar, precies 100 dagen, in het teken staat van kunst. Ondanks dat 2017 Documenta jaar is, besloten wij vanaf ons hotel (aan de voet van Bergpark Wilhelmshöhe) te klauteren naar het kasteel en het Hercules monument om daarna via diverse watervalletjes terug ‘ins’ dal te wandelen. Práchtige omgeving met een hotelkamer ‘view’ naar de stad Kassel onder ons.

Mooie afwisselende vakantie met kunst, cultuur, voetbal, natuur, wandelen en heel veel slenteren.

NB: Mijn streetart foto’s van Dresden kun je vinden in een apart Flickr album.

Bezocht: Manchester 27/06/2017 – 01/07/2017

Het is alweer twee weken geleden dat ik Manchester bezocht. De hoofdreden was een bezoek aan het AHE congres waarover ik uitgebreid blogde op mijn MLI blog. Maar omdat ik Manchester eigenlijk niet kende (behalve van een voetbalwedstrijd) besloot ik al een aantal maanden geleden om er een privé nachtje aan vast te knopen. Dus na het congres had ik de hele vrijdag en de zaterdagochtend voor mezelf, voordat ik weer naar het vliegveld moest. Over het concert van Richard Ashcroft op vrijdagavond blogde ik laatst al maar wat heb ik nog meer gezien?

Op donderdagmiddag, na het congres, was er nog tijd voor een paar uurtjes shoppen met de collega met wie ik ook het congres bezocht. We bezochten vooral het grote winkelcentrum Arndale op circa 10 minuten lopen van station Manchester Piccadilly met teveel winkels om op te noemen. Diverse grote warenhuizen (Primark, H&M) zijn sowieso vertegenwoordigd in het centrum maar ik bezocht alleen H&M omdat ik nog een goedkope trui zocht voor het concert van vrijdagavond (erg handig als je er de avond van te voren achter komt dat het in de buitenlucht is…). Verder herinner ik me nog een Vans winkel plus een Superdry store. Oh ja, aan de buitenkant van het winkelcentrum ligt ook nog een Dr. Martens winkel en daar word ik altijd heel hebberig van. Maar sinds mijn voetklachten zijn deze schoenen eigenlijk een no go dus besloot ik het geld te spenderen aan een paar schoenen in een andere winkel (die bij terugkomst in Nederland eigenlijk ook een no go bleken te zijn, oeps) plus een Swatch horloge. Je bent vrouw of niet dus het geld moet rollen :-) Maar voor wat alternatievere winkels moet je, vermoed ik, buiten het echte centrum zijn.

Voor vrijdagochtend had ik een Streetart tour geboekt in het Northern Quarter. Helaas mailde de gids op donderdag dat de tour verplaatst werd naar zondag omdat ze last had van een blessure en geen twee uur kon wandelen. Helaas vloog ik al op zaterdag naar huis dus heb ik op vrijdag zelf 1,5 uur door dit gedeelte van Manchester gestruind. En ook zonder gids spotte ik prachtige street- én stickerart (zie ook deze blogpost van een andere bezoeker). 

Daarna bracht ik een bezoekje aan het (gratis toegankelijke) National Football Museum (voor voetballiefhebbers een must do) om na het voetbal’geweld’ meteen door te sjezen naar de oudste ‘public library in the English speaking world’, Chetham’s Library. Dit na een tip van een congresbezoekster en zeer de moeite waard. Je kunt je vooraf niet aanmelden voor een rondleiding maar je moet je ergens rond het hele uur melden bij de ingang. Het is gratis al is een vrije gift altijd mogelijk. Na een korte introductie mochten we zelf door de bieb dwalen. Daar was je eigenlijk zo doorheen omdat de collectie verdeeld was over twee lange gangen plus een leeszaal. Maar wel de moeite waard van het bezoeken!


Toen was het tijd voor de tram naar Newton Heath & Moston, een ritje van circa 20 minuten vanaf Manchester Victoria (station naast Chetham’s Library). Want op circa 25 minuten wandelen van mijn halte ligt Broadhurst Park, thuishaven van FC United of Manchester. Nee, niet Manchester United en ook geen Manchester City maar FC United of Manchester dus. Een club die in 2005 door fans is opgericht (mede door onvrede met het beleid van het grote United) en sindsdien door de fans wordt gerund. Het leek een onneembare vesting maar bij de hoofdingang bleken de woorden ‘I came all the way from the Netherlands’ alle deuren te openen. Met als ‘gevolg’ een uur durende privé rondleiding, van bestuurskamer tot kleedkamers en hoppa door met een rondje langs het veld en onder de tribune. De meneer die me rondleidde had alle tijd, wist alles over de geschiedenis, was verantwoordelijk voor de merchandise (die ik na afloop uiteraard kocht) en was zo trots op deze club, echt mooi om te zien en te horen! Hoogtepunt, de bar onder een van tribunes, door fans zelf ingericht. Of toch de lekkere cider ‘right from the terraces’? Echt een geweldige belevenis dus daarna op wolkjes terug naar de tramhalte. Interesse in het verhaal van deze bijzondere club? Check de Wikipedia link maar kijk vooral naar deze documentaire en als je meer tijd hebt, deze docu. Ik heb ze in ieder geval in mijn hart gesloten!

Op zaterdag scheen de zon (na vier grijze dagen met af en toe regen), een goede dag om een korte ‘library walk’ (once a librarian, always a librarian) te doen met bezoekjes aan de Central Library (een fraaie combi van oud en nieuw) en de John Rylands Library. De laatste heeft een prachtige reading room van twee etages mét een aparte werkplek voor de librarian. De bibliotheek is dan ook uit een tijd dat het woord flexwerken nog niet uitgevonden was. Het was vooral mooi om te zien hoe het oude gebouw (neogotische stijl) naadloos overgaat in de nieuwbouw. Oh ja, ik zag ook de Town Hall nog van binnen.

Met een koffer vol souvenirs en een hoofd vol indrukken reisde ik terug naar Heerlen met de wens om ooit nog eens een wedstrijd van FC United of Manchester live mee te maken. En mocht je ooit in de gelegenheid zijn deze stad te bezoeken, zeker doen! Want naast hetgeen ik beschreven heb, is er uiteraard nog veel meer te doen en te zien.

NB: De foto van de streetart met de songtitel van the Smiths, een band uit Manchester) is gemaakt in het Northern Quarter. De andere foto is gemaakt bij FC United of Manchester, ‘supporters not customers’.

De 10 van Reykjavik (32 t/m 36)

20999564440_95e3a4b77a_bOp 3 augustus, dik een maand geleden, blogde ik het laatst over mijn hardloopactiviteiten. Hoog tijd om een update te geven en dan vooral natuurlijk van die 10 km wedstrijd in Reykjavik. Na alle twijfel over ‘een halve marathon daar lopen of toch maar niet’ bleek het gewoon een goede beslissing te zijn geweest om nummer 10 nog (heel) even uit te stellen. Het was warm in augustus en ik heb denk ik, nog nooit zo slecht voorbereid, aan de start van een wedstrijd gestaan. Mijn langst gelopen afstand voor Reykjavik was amper 9,5 kilometer. Maar ach, daar zou ik het ook wel mee redden en dat bleek ook te kloppen :-)

Op vrijdagmiddag bezochten we de hardloopbeurs en konden we ons startnummer ophalen. Je kreeg er meteen een hardloopshirt bij maar de kekke tasjes waren helaas alleen gratis voor halve en hele marathon lopers. Toen al bleek dat IJsland een hartstikke duur land was. Maar daarentegen was de wedstrijd op zaterdag de enige wedstrijd ooit waar ik NIET (ik herhaal NIET) in de file voor de wc heb gestaan. Dat was tiptop geregeld, net als het opbergen van je bagage, de diverse startvakken en de pacers. En ach, dat er 700 meter na de start al mensen gingen wandelen en er wel erg veel kinderen meeliepen moesten we maar voor lief nemen. De sfeer onderweg was top, veel mensen in de wijken met zelfgemaakte muziekinstrumenten, kinderen die muziek maakten, een bandje langs de kant. En ongelooflijk, geen regen (en dat in een land waar het 265 dagen per jaar regent).

Bij 8 km ging mijn vriendje er vandoor om een dikke minuut voor me te eindigen. Ik haalde de finish in 1 uur en 49 seconden en daar was ik dik tevreden mee. Misschien had ik ook nog wel onder het uur kunnen lopen maar wie ligt daar nou wakker van?
21177414332_b32a3639c3_b
Het was een super gave belevenis al had ik daar natuurlijk gewoon een halve moeten lopen. Maar die 10e komt echt nog wel een keer. Na de wedstrijd hebben we nog vijf dagen in een huurauto de Zuidkust van IJsland verkend. Wat een prachtig land, superlatieven schieten te kort maar wellicht dat de foto’s nog iets van de schoonheid laten zien. Het is zeker een land waar we nog eens naar terug willen want we hebben nu maar een heel klein stukje gezien.

Na Reykjavik heb ik nog lekker genoten van de vakantie en na een drukke eerste werkweek stelt het hardlopen nog maar weinig voor. Vanaf morgen maar weer wat structuur gaan aanbrengen al heb ik voorlopig nog geen nieuw doel gesteld. Eerst maar weer eens wennen aan de combinatie van werk en studie…

NB: De foto’s bij deze blogpost zijn maar kleine voorbeelden van wat we gezien hebben tijdens onze vakantie. De rest (mét beschrijving) kun je hier vinden. Ook niet uitputtend trouwens, ik had namelijk wel 100 foto’s per dan kunnen plaatsen :-)

Impressie van drie dagen Londen in een blogpost

10325714_10203398534100268_917892968528103943_nHet afgelopen weekend bracht ik door in Londen, de stad waar ik al zo vaak ben geweest om te shoppen, concerten te zoeken, voetbalwedstrijden te bekijken of om er een marathon te lopen. Ik vermoed dat dit bezoekje nummer 27 of 28 was. Londen blijft fascineren en zelfs bij dit bezoek heb ik weer wijken bezocht waar ik nog nooit eerder was.

De aanleiding voor het bezoek was overigens het British Summer Time Festival in Hyde Park op zaterdag 5 juli. Mijn grote held Graham Coxon trad daar op samen met een handjevol andere leuke Engelse bandjes als één groot voorprogramma van The Libertines.

De meeste bands die op mijn ‘to see’ lijstje stonden voor die zaterdag had ik overigens al een of meerdere keren gezien maar de hoofdact nog nooit. Die zou ik dan mooi kunnen meepikken. Met de nadruk op ‘zou’ want de twijfel sloeg al toe nadat ik in het tijdschema gezien dat ze 20.45 u. Engelse tijd zouden starten. Inderdaad, een kwartier voordat het Nederlands elftal moest aantreden tegen Costa Rica. Aangezien Graham daarvoor zou optreden, lukte het me nooit om op tijd in een pub te zijn.
10471504_10203398534420276_3630663472570235546_n
What to do what to do? Uiteindelijk hoefde ik niet te kiezen want 1,5 uur voordat Graham het podium van een theatertje in Hyde Park zou betreden bleek dat alle optredens aldaar afgelast waren in verband met een technisch defect aan de vloer die daardoor niet meer veilig zou zijn. Nou ja zeg, reis je helemaal vanuit Nederland naar Londen om je held te zien, krijg je zoiets voor je kiezen. Aangezien de sfeer op het festival ook al niet zo mijn ding was, mede omdat Engelse festivalbezoekers voornamelijk aanwezig lijken te zijn om flink dronken te worden, besloot ik niet meer op The Libertines te wachten maar richting hotel te gaan om aldaar in de buurt een pub te zoeken. En zo bevond ik me krap 10 minuten voor de wedstrijd in een vrijwel lege pub in Whitechapel vergezeld van een pint cider en mijn twee gelukshamstertjes. De rest is geschiedenis :-)
1512470_10203387869313655_5972692755592572958_n

Maar wat heb ik voor de rest nog gezien en gedaan in Londen?

Op vrijdagmiddag bezocht ik voor het eerst sinds jaren weer eens The British Library. Deze nationale bibliotheek is vrij toegankelijk en je kunt er een blik werpen op The Kings Library, een hapje eten en een tentoonstelling bezoeken. Je kunt helaas geen gebruik maken van een ‘reading room’ maar als je een speciaal pasje aanvraagt krijg je zelfs dat als ‘gewone’ bezoeker voor elkaar. Ik deed het een aantal jaren geleden, puur om een keer zo’n ‘reading room’ van binnen te zien. Leuk voor bibliofielen, zeker als je met de Eurostar reist want de bibliotheek ligt pal naast aankomststation King’s Cross St Pancras.
10351962_10203398532780235_6767046990012163132_n
Op zaterdagochtend nam ik de metro vanaf Whitechapel om een halte later uit te stappen bij Aldgate East. Vanaf daar bezocht ik Brick Lane en de bekende Old Spitalfields Market. Bijzondere wijk met, naast die grote markt, ook veel kleine winkeltjes waaronder een Dr. Martens winkel. Altijd leuk maar slecht voor mijn bankrekening :-)

Daarna door naar The London Eye, het grote hoge reuzenrad waarin je over heel Londen en omgeving kunt kijken. Tip: stap uit bij metrostation Embankment en loop even binnen bij Victora Embankment Gardens voordat je over de voetgangersbrug naar het reuzenrad loopt. Een oase van rust in dit drukke gedeelte van Londen. Aan de kant van de London Eye is er daarna weer voldoende te beleven inclusief straatmuzikanten en levende standbeelden.

Het kaartje voor The London Eye kocht ik overigens in de voorverkoop inclusief ‘fast track’ garantie. Je staat dan maar maximaal 15 minuten in de rij voordat je in een cabine plaats mag nemen. Het kost wat extra maar toen ik de reguliere rij zag was ik alleen maar blij. Het ritje zelf duurt ongeveer een half uur en ondanks dat het bewolkt weer was, vond ik het de moeite waard. Het is een imposant gevaarte en de doorzichtige capsules zijn al een mooi object op zich.
1909756_10203398537900363_6164164135032406043_n
Op de derde en laatste dag nam ik een rechtstreekse metro van Whitechapel naar Kew Gardens. Een bezoek aan deze botanische tuinen stonden al lang op mijn verlanglijstje en eindelijk had ik er de tijd voor. Voor de tip van Ingeborg, ‘Bezoek dan meteen Richmond, had ik helaas geen tijd maar dat komt vast nog wel een keer. Sowieso moet ik nog een keer terug naar Kew Gardens want na 3,5 uur slenteren heb ik pas de helft van de tuinen gezien. Kew Gardens is groot, heel groot en trekt veel bezoekers en toch kun je er met gemak rustige plekjes vinden, heel fijn. Ik beklom de 253 treden naar de top van de Pagoda (ook het ticket hiervoor kun je in de voorverkoop via internet al kopen net als het reguliere ticket voor de tuinen), bezocht Kew Palace en The Royal Kitchens, bevond me op 18 meter hoogte tussen de bomen dankzij de Treetop Walkway en genoot van prachtige waterlelie vijvers, hoge bomen, tropische regenwouden en rozentuinen en wat al niet meer. Aanrader!

Een kleine foto impressie vind je in de blogpost. Het was weer genieten na een afwezigheid van dik drie jaar, dank je Londen!

Bezocht: Exposed @ Tate Modern Londen

Een aantal weken geleden werd ik door Edwin attent gemaakt op de expositie 'Exposed' in de Tate Modern in Londen. En zo stond ik op een warme lome zaterdagavond (want ja, de Tate is daar gewoon tot 22.00 u. open op vrijdag en zaterdag, love it!) ineens in het betaalde gedeelte van dit magnifieke museum. Bij eerdere bezoekjes (ik ben de tel inmiddels kwijt) hield ik het na het gratis gedeelte voor gezien maar deze expositie leek me interessant genoeg om er 10 pond voor neer te tellen. In de expositieruimtes was het heerlijk koel en omdat je vooraf moest aangeven hoe laat je de expositie wilde bekijken was het niet te druk en had je ruimte genoeg om alles te bekijken. Wel zo relaí om niet te hoeven dringen…

Exposed

Exposed : Voyeurism, Surveillance & The Camera liet een grote diversiteit aan foto's zien die vrijwel allemaal een ding gemeen hadden. Ze waren bijna allemaal gemaakt zonder specifieke toestemming van de gefotografeerde. Denk aan foto's gemaakt met een verborgen camera of met een beveiligingscamera. De expositie was verdeeld in vijf thema's: The Unseen Photographer, Celebrity & The Public Gaze, Voyeurism & Desire, Witnessing Violence and Surveillance. De grote verbindende factor tussen al deze secties was het voyeurisme en of er een privacy grens was overschreden bij het maken van de foto's. Denk bijvoorbeeld aan bekende mensen die weliswaar niet altijd op de foto gezet willen worden maar er wel veelvuldig gebruik van maken als er weer eens iets gepromoot moet worden. En wat is er nu zo interessant aan foto's van geweldsuitbarstingen? Al kunnen die dan ook weer voor verslaggeving van het nieuws gebruikt worden. En uiteraard lenen seksueel getinte foto's zich ook uitermate voor voyeurisme.

Ik was vooral benieuwd naar Surveillance omdat dit grotendeels over CCTV zou gaan en daar is in Engeland niet aan te ontkomen. Het was een lichte teleurstelling toen ik merkte dat het vooral ging om vooraf gexc3xabnsceneerde foto's door kunstenaars. Denk bijvoorbeeld aan een kunstenaar die elke dag op hetzelfde tijdstip bij een fontein gaat staan en daarna de opnames van de CCTV camera gericht op die fontein bekijkt. Dat was toch net andere koek dan dat ik me had voorgesteld. Ik had me op iets meer voyeuristische beelden ingesteld… Ja ja :-)

Dat neemt niet weg dat de expositie de moeite waard was. Het was een bijzonder kijkje in de geschiedenis van de fotografie en de manier waarop foto's en beelden vroeger en nu gebruikt werden met een licht maar soms ook zwaar voyeuristisch trekje. De expositie is nog tot en met 3 oktober te zien en alleen al voor het gebouw moet je via de 'wobbly bridge' de oversteek maken naar 'Bankside'.

NB: Lees ook eens het artikel The Web Means the End of Forgetting uit The New York Times. Vervang foto's door WEB 2.0 applicaties en je hebt een moderne versie van Exposed, niet in de vorm van foto's maar blogs en tweets. In het kader daarvan is het ook wel typisch dat de fotografe van bovenstaande foto ook te zien is via het glas terwijl ze de foto maakt :-)

Stiekem offline (32/33)

Ha die ha, heb ik nog lezers? Ik ben er stiekem een weekje tussenuit geweest en heb onder andere gewandeld in de Oostenrijkse Alpen. Na het zien van de Tour de France beelden begon het te kriebelen bij Marco en ondergetekende dus het werd onverwachts een weekje onderduiken in de bergen. Niet verkeerd met het oog op de Drachenlauf in oktober waarover later meer.

Na de super leuke ervaring in Eupen viel het tegen om de hardloop- en fietsdraad weer op te pakken. Maar twee dagen na mijn halve marathon sleepte ik me voor een fiets- en fitness training naar de sportschool waar ik ook nog eens extra oefeningen voor de hamstring heb gedaan. Ik heb overigens geen last meer gehad van die fibula kop maar omdat het een irritante blessure is (ik krijg er pas last van na een training en dan is het al te laat) heb ik het die week nog rustig aan gedaan.
Nou ja, op vrijdagochtend stond er in de hitte een training van 15 km met Wendy op het programma. Ik had beter moeten weten en die training moeten overslaan want het bleek te zwaar voor mij om vijf dagen na een 21 kilometer alweer 15 te moeten lopen. Het was warm, er werd te snel gestart, het parcours was te heuvelachtig en ik was blij toen ik na 1:32:58 (inclusief 5 minuten wandelen) mocht uitrusten. De route was fraai en is uit te breiden naar een rondje van 20/21 kilometer maar voorlopig heb ik even genoeg van dit rondje!

In Oostenrijk hebben Marco en ik twee dagen flink gewandeld. Op maandag een route van 18 kilometer die vooral in de 1e vijf kilometer een groot hoogteverschil kende en een dag later liepen we probleemloos 13 kilometer in de bergen.
Ik had de routes graag via Garmin Connect met jullie gedeeld maar de laatste weken heb ik veel problemen met de verbinding van de ANT Stick, mijn vriendje Garmin en de iMac. Balen want het is een duur speeltje en als de connectie met de Appel dan niet goed verloopt heb ik daar geen prettig gevoel bij. Via de site van Garmin heb ik reeds twee keer contact gezocht met de helpdesk en zij erkennen dat er problemen zijn maar na een update van de ‘firmware’ van de 405 zou het moeten werken. Dat ga ik straks dan nog maar eens testen al had ik doorgegeven dat ik dat al geprobeerd had… Gaap gaap.

Op woensdag hebben we de hardloopschoenen aangetrokken en liepen we een rondje van 5 kilometer in het dorp. En zelfs voor iemand die gewend is om af en toe een heuvel op te lopen blijft het pittig daar. Elk weggetje lijkt er omhoog te lopen en ik moest even slikken toen ik dacht aan de inschrijving voor de Drachenlauf in oktober. Die is sinds vorige week definitief en in het pittoreske Duitse plaatsje Kxc3xb6ningswinter is het de bedoeling dat ik 26 kilometer ga hardlopen waarbij ik *slik* 1000 hoogtemeters moet overbruggen. Ik zie trouwens in een blogpost uit oktober 2005 dat Joost destijds ook al het idee had om deze wedstrijd in zijn agenda te zetten maar naar mijn weten is dat er nog niet van gekomen :-)

Oh ja, telt zwemmen ook mee? De rest van de vakantie heb ik namelijk geluierd en ben ik twee keer gaan zwemmen maar een naam mocht het niet hebben. Gezien de wedstrijdplanning zal ik de komende weken wat meer in actie moeten komen al moet ik natuurlijk wel voldoende energie overhouden om vanaf donderdag drie dagen op Pukkelpop rond te rennen van ’s ochtends vroeg tot euh, midden in de nacht!

Maar om mijn goede wil te tonen zal ik vanavond nog een kort rondje gaan lopen… Als ik zin heb…

NB: De foto is gemaakt bij de Anton Renk hut tijdens een van onze wandelingen.

Rust!!!

Hm, het is een beetje stilletjes hier. Alsof ik alleen nog maar aan het hardlopen ben of iets dergelijks. Dat is natuurlijk niet zo maar de inspiratie om te bloggen ontbreekt een beetje. Sowieso waren de voorbij weken op het werk hectisch gezien de sluiting van de Pabo en alles wat daar bij kwam kijken. Maar nu is de mailbox leeg, alle persoonlijke documenten zijn overgeheveld naar mijn persoonlijke Sharepoint site, het bureaublad is leeg, mijn metertje plank is opgeruimd, de laatste bestellingen zijn de deur uit en de ‘to do’ lijst is af, het is vakantie!

Tijd om uit te slapen, te lezen, dvd’tjes te kijken, te sporten (en dan niet tussen tig andere afspraken door), te shoppen en wat al niet meer. Maar bovenal tijd om lekker tot rust te komen!

Tot later…

Heimwee naar een land

Mijn trip naar Nieuw-Zeeland, nu precies 4 jaar geleden heeft veel indruk op me gemaakt. Zo veel indruk dat het na thuiskomst een aantal weken heeft geduurd voordat ik weer een beetje bij de les was. In het kader van ‘ik heb weer eens geen bloginspiratie’ daarom maar een fraai reclamefilmpje om de week mee af te sluiten. Het is overigens erg leuk om mijn e-mail verslagjes (ik had toen nog geen weblog) van destijds nog eens na te lezen. Samen met de foto’s vormt het een prachtige herinnering die eigenlijk steeds mooier wordt. Ik denk er ook nog erg vaak aan terug.

Heimwee hebben naar een land? Het kan echt.

Leuk weekend!

56

De vaste lezers weten het al, voor mij kan december niet snel genoeg voorbij gaan. Het lijkt wel of dat gevoel elk jaar een beetje sterker wordt. Ik heb echt helemaal niets met Kerstmis, met dat het gevoel dat het ineens gezellig MOET zijn. De vakantie, waarin ik kan doen en laten wat ik wil, vind ik daarentegen heerijk. De hele dag in pyjama op de bank hangen, beetje lezen, beetje tv kijken, beetje muziek luisteren, prima! Gelukkig heb ik weinig verplichtingen deze dagen en zijn mijn ouders en de Headmusic familie niet al te veeleisend.

Maar wat doet die foto dan boven mijn blog? Vanwege het feit dat de beeldengroep heel speciaal voor me is en me doet terugdenken aan mijn jeugd. Mijn vader kocht deze beeldjes toen hij 15 jaar oud was (ja, destijds kochten jongens van 15 blijkbaar nog beeldengroepen en kerststalletjes) en inmiddels hebben ze allen de respectabele leeftijd van 56 bereikt.
Ik kan me nog van vroeger herinneren dat onze Kerstboom pas echt compleet was als mijn vader de beeldjes had neergezet. Dat was een heel secuur werkje (dat trekje heb ik van hem, inderdaad) dat veel tijd vergde. Maar als het dan eenmaal stond, vond ik het helemaal geweldig. Dan kon Kerst echt beginnen!

Ik woon al vijftien jaar elders maar elke Kerst ben ik blij als ik zie dat de beeldjes weer een jaar op zolder overleefd hebben. Dit jaar zijn ze extra mooi, mijn moeder heeft ze allemaal laten opknappen als verrassing voor mijn vader. Het is met recht een fraai erfstuk geworden :-)

Zo, en nu allemaal lief zijn voor elkaar!