Blogmoe?

Tien berichten vanaf 27 februari… Blogmoe? Think so!

Advertenties

The week after… (15)

Raar idee, precies een week geleden liep ik in zonnig Rotterdam mijn eerste marathon! En nu, een week later, moet ik concluderen dat het een geweldige belevenis was en dat ik zeker weet dat ik er ooit nog eens ga lopen ondanks al mijn ‘gemiemel’ vooraf :-) En wat was het heerlijk nagenieten van alle verslagen, foto’s en filmpjes!

The week after viel trouwens tegen, ik had behoorlijk last van spierpijn en het lopen ging moeizaam tot woensdagochtend. Mooi, dan kon ik dus gewoon een beetje gaan uitlopen op woensdagavond tijdens het wekelijkse rondje Schelsberg maar wat viel dat tegen!!! Het plan was om 7 km te lopen maar na een rondje van 3.5 km hield ik het al voor gezien. Alsof er lood in mijn benen zat, echt verschrikkelijk. Op vrijdag wilde ik gaan fietsen en fitnessen maar vanwege trieste verplichtingen (ik heb cavia Jack die middag laten inslapen bij de dierenarts) moest ik die training overslaan. Het bleef dus bij 3.5 kilometer!

En nu? Ik ben iemand die altijd een nieuwe uitdaging zoekt, dat traint een stuk prettiger omdat ik dan naar iets kan toeleven. Vorig jaar was dat een nieuw PR op de 5 kilometer, dit jaar een marathon. Maar het is nog veel te druk geweest om erover na te denken dus als iemand suggesties heeft, ik hoor ze graag. Natuurlijk staat de 12 uurs estafette op het programma maar verder ben ik nog geheel blanco wat betreft mijn 2009 hardloopdoelen. Misschien dan toch maar die Midwintermarathon in Apeldoorn in februari 2010? Om eerlijk te zijn had ik die al in mijn hoofd voor 2009 maar de limiet van 5 uur en het zware parcours hielden me tegen. Nu ik er eenmaal eentje gelopen heb en veel getraind heb op de hei ben ik er iets anders tegenaan gaan kijken zeker als slecht weer loper.

Oh ja, waar ik ook even aan moet wennen is het feit dat ik niet meer zoveel hoef te eten. In de weken voorafgaand aan de marathon heb ik alles gegeten wat los en vast zat en daar voelde ik me niet eens schuldig over omdat ik het er toch wel weer af zou trainen. Nu ligt dat iets gevoeliger…

Zo, ik neem nog een chocolade Paaseitje :-)

Foto via

Appeltje is Appel geworden

Na bijna 6 jaar heb ik net afscheid genomen van mijn ouwe trouwe iMac, ook wel appeltje genaamd. Voor het grafische werk van Headmusic voldeed hij, eerlijk is eerlijk, nog prima maar de laatste maanden had hij ontzettend veel moeite met internetten. Hij pikte zowel Safari als Firefox niet meer en op sommige dagen moest hij wel 6x opnieuw opgestart worden omdat er anders een kans in zat dat hij onder het surfen ‘knalde’, dat werkte niet echt prettig.

Maar nu is er Appel, de nieuwste aanwinst in huize Blogparty. Wow, binnen 35 minuten online! En wat een luxe, zo’n 24" scherm, nog groter dan de tv in de woonkamer. Even wennen is het dunne toetsenbord maar gelukkig heb ik laatst bij Dappere Bas al kunnen oefenen. Heel fraai is dat ik thuis nu eindelijk ook de beschikking over een ‘gewone’ rechtermuistoets xc3xa9n een scrollwieltje dus geen ctrl c en v meer voor mij. Maar euh, waar is het Appeltoetsje gebleven? Daar staat nu ineens ‘cmd’? Jammer hoor, na jaren Appeltje Q te hebben gebruikt. Verder heb ik de Appel nog niet zo verkend, komt nog wel de komende dagen. Persoonlijke instellingen, mapjes aanmaken (ik ben en blijf een informatiespecialist), naast Safari en Firefox misschien weer eens Flock gaan testen, daar krijg ik nog wel wat uurtjes mee om.

Ik vraag me af of ik de komende maanden nog toe kom aan die marathon trainingen, het lezen van een boek of het kijken van een dvd ;-)

56

De vaste lezers weten het al, voor mij kan december niet snel genoeg voorbij gaan. Het lijkt wel of dat gevoel elk jaar een beetje sterker wordt. Ik heb echt helemaal niets met Kerstmis, met dat het gevoel dat het ineens gezellig MOET zijn. De vakantie, waarin ik kan doen en laten wat ik wil, vind ik daarentegen heerijk. De hele dag in pyjama op de bank hangen, beetje lezen, beetje tv kijken, beetje muziek luisteren, prima! Gelukkig heb ik weinig verplichtingen deze dagen en zijn mijn ouders en de Headmusic familie niet al te veeleisend.

Maar wat doet die foto dan boven mijn blog? Vanwege het feit dat de beeldengroep heel speciaal voor me is en me doet terugdenken aan mijn jeugd. Mijn vader kocht deze beeldjes toen hij 15 jaar oud was (ja, destijds kochten jongens van 15 blijkbaar nog beeldengroepen en kerststalletjes) en inmiddels hebben ze allen de respectabele leeftijd van 56 bereikt.
Ik kan me nog van vroeger herinneren dat onze Kerstboom pas echt compleet was als mijn vader de beeldjes had neergezet. Dat was een heel secuur werkje (dat trekje heb ik van hem, inderdaad) dat veel tijd vergde. Maar als het dan eenmaal stond, vond ik het helemaal geweldig. Dan kon Kerst echt beginnen!

Ik woon al vijftien jaar elders maar elke Kerst ben ik blij als ik zie dat de beeldjes weer een jaar op zolder overleefd hebben. Dit jaar zijn ze extra mooi, mijn moeder heeft ze allemaal laten opknappen als verrassing voor mijn vader. Het is met recht een fraai erfstuk geworden :-)

Zo, en nu allemaal lief zijn voor elkaar!

Onbegrepen en raar?

Vandaag volop in het nieuws: ‘kinderlozen voelen zich onbegrepen door ouders’, zie bijvoorbeeld het DAG artikel of de Volkskrant. In het kort gaat het erom dat uit een onderzoek (van maandblad J/M voor ouders) onder 529 bewust kinderlozen van 29 tot 55 jaar is gebleken dat een groot gedeelte zich ergert aan van alles en nog wat bij ouders en hun kroost. Gebrek aan opvoeding bijvoorbeeld of het feit dat collega’s met kinderen eerder naar huis gaan of vrij nemen als zoon of dochter ziek is. Enfin, check zelf het persbericht op J/M.

In een aantal dingen kan ik me vinden (gekrijs in de supermarkt is verschrikkelijk en een financixc3xable bijdrage leveren aan kinderopvang vind ik ook niet zo fraai) maar een aantal mogelijke oplossingen zijn wel erg overdreven. Kindvrije uren invoeren in de supermarkt of kindvrije zones in de parken gaat me echt te ver. Wat is het volgende? Hondvrije of bejaardenvrije zones?
Ach ja, met die kloof zal het in ieder geval voorlopig niet goed komen zeker zolang ouders een tegemoetkoming kunnen aanvragen voor de opvang van hun kinderen als ze een keer samen op vakantie willen en de kids in die periode naar de opvang sturen. Lekker handig…

Nu ben ik zelf kinderloos en waarschijnlijk blijft dat ook zo (bewust inderdaad) maar ik heb vrienden, familie en collega’s met kinderen en dan komt het weleens voor dat je een discussie voert over het een of ander. Ik vind dat altijd erg vermakelijk, zeker als de meningen flink uit elkaar liggen.
Maar waar ik dus absoluut niet tegen kan is als mensen, meestal vrouwen, me vragen waarom ik geen kinderen heb of wil? Ik vraag toch ook niet waarom iemand ze wel heeft? Uit het onderzoek blijkt dat ik dit gemeen heb met veel andere kinderloze vrouwen. En ja hoor, ook ik krijg dan vaak te horen dat de biologische klok nog wel gaat tikken, dat ik niet weet wat ik mis of dat ik later vast eenzaam zal zijn. Maar het minst leuke dat ik ooit te horen kreeg was dat ik heel erg raar ben want alle vrouwen willen toch kinderen…

Ik kies bewust voor geen kinderen en heb daar ontzettend goed over nagedacht. Misschien meer dan mensen die kinderen willen of reeds hebben. En nog steeds denk ik er veel over na en word ik er vaak mee geconfronteerd, juist door al die mensen die vragen of ik al kinderen heb. Maar verantwoording afleggen of over het hoe en waarom doe ik niet meer. Case closed!

Een beetje vanne dit, een beetje vanne dat

Wat is vakantie toch heerlijk als je niets hoeft!

Na gisteren is ook vandaag een echte tuttendag geworden. Beetje hardlopen, wasje draaien, heel klein beetje poetsen, op het gemak mijn rss feeds doornemen, eindelijk mijn to do mapje op het bureaublad opgeruimd (lees: de linkjes die ik al een jaar aan het doornemen ben en waarvan nooit iets komt heb ik eindelijk naar de prullenbak gesleept…), mijn werkgerelateerde boeken uitgezocht (lees: alle boeken die er al een jaar lagen en waarin ik nog geen letter gelezen heb, gaan volgende week mee terug naar mijn werk, ooit ga ik ze lezen maar niet binnen nu en een half jaar…) en last but not least, mijn privxc3xa9 leeslijst opgeschoond. Dat laatste puur vanwege het feit dat ik vanmiddag, na maanden, eindelijk weer eens mijn openbare bibliotheek van binnen heb gezien. Op mijn fietsje, waar ik ook al weken niet meer op had gezeten, tufte ik ernaar toe en ik kwam na een spoedsessie via de vernieuwde catalogus* met drie boeken thuis en wacht daarnaast nog op vier andere gereserveerde boeken.

En ja hoor, deze week was er ook eindelijk tijd om De Vliegeraar van Khaled Hosseini te lezen. Waarschijnlijk was ik de laatste op de aardbol die het boek nog niet had gelezen maar mocht ik het mis hebben, schaf het aan of leen het via de bibliotheek en ga lezen, het is prachtig. Nu kan ik tenminste ook de film gaan kijken want het boek gaat bij mij altijd voor.
Nieuwe muziek ontdekte ik ook nog, met dank aan Tom luister ik sinds gisteren naar ASHES dIVIDE. Is er nog een plekje over op Pukkelpop? Want mijn hoop op die ene band is reeds lang vervlogen..

Zo, tijd om naar een film te gaan kijken. Ik blogde in november reeds over Ben X maar ik zag de film nog steeds niet. Daar gaat nu verandering in komen.

Geniet van het zonnetje allemaal!

* Van die catalogus wil ik nog wel iets meer te weten komen want verder dan zelf boeken reserveren kwam ik vandaag niet. Het oogt in ieder geval al een stuk prettiger dan de oude versie. Eens zien of dat bij een tweede sessie nog steeds opgaat.

Discover ASHES dIVIDE!

Weer thuis!

Weer thuis! Na een aantal leuke, warme (zeg maar hete) dagen in bruisend Londen lijkt het straatje waar ik woon altijd weer een oase van rust. Het feit dat het nu snikheet is en ik nog een weekje vakantie voor de boeg heb, helpt ook niet mee om actiever te worden. Ok, de cavia’s zijn opgehaald van hun vakantieadres, mijn rss feeds staan op gelezen, de vakantiewas ligt klaar om gestreken te worden maar verder ontbreekt het me aan puf om ook maar iets te doen. Hardlopen? Nee bedankt, dat stel ik liever uit tot morgen. Een trainingsupdate zal derhalve in het weekend verschijnen.

Gelukkig zaten er voldoende boeken en dvd’s in het vakantiekoffer om me thuis niet te vervelen. En dankzij de gunstige stand van de Britse pond zaten er in datzelfde koffer ook nog kleren, cd’s, vinyl singles en uiteraard schoenen. Het plan was om een paar zwarte hoge Dr. Martens te kopen maar het paar waar ik spontaan verliefd op werd bleek een speciaal ontwerp te zijn en moest xc2xa3 230 320 pond (= circa xe2x82xac 288 400) kosten. Helaas, zo ver reikte mijn vakantiebudget niet.

Omdat de andere modellen uiteindelijk te gewoontjes bleken (dat lag waarschijnlijk aan het feit dat ik die speciale uitvoering zo mooi vond), viel ik voor een paar leren Converse All Star, ook zwart, ook hoog maar anders dan andere en net iets goedkoper :-)

Nog wat opvallende feitjes… De Eurostar trein doet er nog maar twee uurtjes over om van Brussel naar Londen te rijden… Bij aankomst op St. Pancras International zie je de British Library al liggen, blijft leuk voor een informatiespecialist…  Ik bezocht voor de eerste keer een Starbucks vestiging en moet toegeven dat de Caffxc3xa8 Latte inderdaad erg fraai smaakt… Voor de eerste keer in jaren liet ik de internet cafxc3xa9’s links liggen… Een hotelkamer met airco is een genot als je de hele dag in de brandende zon hebt gelopen… Een onverwachts concert van The Butthole Surfers in Kentish Town Forum bezoeken is leuk ook al ken je geen enkel nummer van deze Amerikaanse band… De vele gratis musea blijven tof om te bezoeken… Work No. 850 van Martin Creed in de Tate Britain was raar maar gaaf… De London Zoo heeft dan wel geen capybara’s, de aanwezige pinguxc3xafns maakten veel goed net als de schattige cavia’s op de kinderboerderij… Maar wat ben ik altijd blij als ik weer thuis ben…

Check ook Headmusic voor een eerste muziekgerelateerde post. De foto reportage werd dit keer samengesteld door Gregory, hij reisde mee naar London, dronk er zijn eerste biertje, maakte twee boottochtjes, ging op de foto met een Alpaca

Ach, kijk zelf maar :-)

Update 01/08: De Dr. Martens schoenen waren nog veel duurder, ik had de 2 en de 3 verkeerd omgezet vandaar de aangepaste getallen in bovenstaand stukkie. 

Blog over je vader dag 2008: Het delen van karaktereigenschappen

Aan vader- en moederdag wordt in het ouderlijk huis van Blogparty niets gedaan. Vooral mijn vader is wars van al dat gedoe en zelfs zijn eigen verjaardag zou hij het liefste overslaan. Heel anders dan mijn moeder (waarover ik blogde op moederdag) die altijd in is voor een feestje.
Maar op wie lijk ik nu het meeste? Op mijn vader dus! We hebben heel veel karaktereigenschappen gemeen en eerlijk gezegd is dat soms best confronterend en het zorgde in het verleden (maar ook nu nog weleens) voor fikse botsingen tussen mijn vader en mij.

Van vroeger herinner ik me vooral dat mijn vader heel veel aan het werk was. Hij heeft jaren in 3- en 5 ploegendienst gewerkt en als kind leek het net alsof hij nooit thuis was. Maar gelukkig was er af en toe tijd om samen naar het voetballen te gaan. Jaja, daar gaan we weer met dat eeuwige voetbal, het kwam ook al ter sprake in het postje over mijn moeder met het verschil dat het toch echt mijn vader was die me als 5-jarig meisje voor het eerst mee nam naar het voetbal. Nu verschillen we vooral van mening als het over Roda JC gaat en daar zou ik zelfs een aparte post aan kunnen wijden :-)

Een bijzondere band had ik ook met de vader van mijn vader, opa Pie. Regelmatig zochten mijn zus en ik hem op in het verzorgingstehuis en ook al leek het alsof hij het niet leuk vond als we langskwamen, stiekem vond hij het vast geweldig. Wat dat betreft lijkt mijn vader heel erg op zijn vader… Toen opa Pie in 1987 stierf was dat een enorme schok en het was ontzettend lief dat ik als aandenken zijn trouwring kreeg. Mijn eerste salaris is derhalve terechtgekomen bij een goudsmid die van de ring een hanger maakte. Tot op de dag van vandaag is dat een van mijn meest dierbare bezittingen en je zult me dan ook nooit zonder dat kettinkje zien. Papa, ook al zijn we allebei hartstikke ‘miemelig’ (aan dat woord hebben wij saampjes een geheel eigen invulling gegeven!) en ben je soms knorrig, je bent lief en ik weet dat je trots op me bent!

Dikke kus x

Blog over je moeder dag 2008: Het delen van een passie

Tof is dat, dingen delen met je moeder! Op deze Moederdag licht ik er eentje uit, de liefde voor voetbal.

Toen ik een jaar of 5 was ging ik voor de eerste keer met mijn vader mee naar het amateurvoetbal. Ik weet niet meer precies wat ik er zo leuk vond, het zal de sfeer wel zijn geweest. Een paar jaar later bezocht het hele gezin voor het eerst een voetbalwedstrijd, Roda JC – Ajax waarover ik ooit al eens een bekentenis heb gedaan… Mijn moeder was toen al vrij fanatiek maar echt leuk werd het pas toen ik op mijn 16e zelf ging voetballen. Ze stond iedere wedstrijd, uit en thuis, langs de kant en liet me na elke wedstrijd weten hoe ik gespeeld had. Dat heeft ze tot voor kort ook trouw gedaan bij haar kleinzoon. Die is nu 16 en die heeft geen zin meer om elke wedstrijd commentaar van oma te krijgen. Zijn speelschema heeft ze dan ook al maanden niet meer gehad :-)

Sinds eind jaren 90 gaat ze ook naar Roda JC kijken. In het beginsel alleen de topwedstrijden en af en toe een uitwedstrijd maar sinds een paar jaar heeft ze een seizoenskaart. Ze tuft elke twee weken met mijn pa naar Kerkrade en als laatstgenoemde eens geen zin heeft vindt ze het helemaal niet erg om in haar uppie op de tribune te zitten. Na afloop kletsen we altijd bij, uiteraard over de wedstrijd maar zware onderwerpen schuwen we ook niet. Heerlijk vind ik dat. Tijdens bekerwedstrijden zit ze altijd bij mij en dat doet mijn pa weleens verzuchten: "Zien jullie eigenlijk wel iets van de wedstrijd, ik hoor jullie alleen maar kletsen". Heerlijk toch?

Samen met de ‘meisjes’ Q naar het Nederlands elftal kijken is ook een belevenis. Nee, we hebben dan geen ruzie maar zijn nogal luidruchtig en schreeuwen behoorlijk. Mijn moeder schaamt zich er ook absoluut niet voor om met een oranje hoedje voor de buis te zitten :-) Maar ze verzucht ook weleens dat het superfrustrerend is om voetbalfan te zijn, zeker als ze terugdenkt aan een bepaalde uitwedstrijd in Amsterdam… Gelukkig overheersen de leuke herinneringen. De leukste voetbaltrip die we samen maakten was in 2000, samen met mijn zus en Marco naar de halve finale voor de KNVB beker in Arnhem tegen Vitesse. Vooraf ‘dineren’ bij McDonalds, lekker vroeg in het uitvak (toen nog met een wijntje!) gevolgd door een superspannende wedstrijd die uiteindelijk in ons voordeel beslist werd door een Golden Goal van Davy Zafarin (wie kent hem nog?). De vreugde explosie in ons vak, het feest na afloop, de terugreis naar Limburg. Mooi!

Lieve mama, ik hoop dat we nog lang samen van dat ‘stomme’ spelletje mogen genieten en dat we nog heel vaak kletsend op de tribune mogen staan!

NB: De foto is twee weken geleden gemaakt voorafgaand aan de bekerfinale, de ‘meisjes’ Q geloofden toen nog in een goede afloop.

Blogidee (om te verspreiden!)

Als je net als ik een beetje inspiratieloos bent kun je wellicht iets met het idee dat Marina laatst opperde. Blog op Moederdag (komende zondag al!) over je moeder en op Vaderdag (15 juni) over je vader. Dat gaat vast een hoop nostalgie opleveren net zoals het uploaden van een foto van pa of ma op Flickr met een toepasselijke tag. Leuk, ik ga alvast op zoek naar oude kiekjes!
En ach, wat is inspiratieloos? Diezelfde Marina besmette mij laatst ook al met een tag virus waarbij ik drie vragen moet beantwoorden over mezelf. Iets met boeken en titels, lees het hier zelf maar. Ik hik er tegenaan en vooralsnog wil het niet echt lukken. Die houden jullie dus nog tegoed van me want wie a zegt moet ook b zeggen.

Daarnaast, het is veel te mooi weer om achter de computer te zitten, nietwaar? Doet u mij maar een xc3xbcberzonnig plaatje.

free music

Flickr video test starring Jack en Meg

Sinds vorige week is het mogelijk om via Flickr niet alleen foto’s te plaatsen maar ook video’s. De limiet is vooralsnog beperkt tot filmpjes van maximaal 90 seconden en de optie is alleen beschikbaar voor Pro gebruikers. Op de blog lees je meer over het hoe en waarom.
Ik vind het een leuke toevoeging al is er in de Flickr community ook enige tegenstand ontstaan. Als kleine test heb ik net bovenstaand filmpje geplaatst. Sorry, daar zijn Jack en Meg weer maar ik had even geen ander levend vee voorhanden thuis ;-)

De eerste keer ging het uploaden mis, de tweede keer lukte het prima al duurde het erg lang voordat het filmpje eindelijk zichtbaar was. Je kunt direct zelf de grootte van het beeldschermpje aanpassen net als het wel of niet toevoegen van de video titel als het filmje wil ‘embedden’ in je blog. Geinig en leuk om mee te spelen!