Gezien: Whispering Sons @ Geleen Calling (14/04/2018)

In 2016 zag ik ze voor het eerst, het Belgische post-punk/new wave bandje Whispering Sons. Ik schreef destijds in mijn Pukkelpop verslag ‘Niet origineel maar wel leuk genoeg om volgende maand wellicht in Sittard te gaan zien’. Naar dat concert in Sittard ben ik uiteindelijk niet gegaan maar ik zag ze wel een paar maanden later in het voorprogramma van DIVE in de Nieuwe Nor. Daarna was ik verkocht! Wat nou niet origineel (welke band is dat wel nog), deze donkere new wave klanken die je doen weg zweven, waren geweldig. Ik kocht na afloop de EP en de download via iTunes en inmiddels is zo ongeveer de meest gedraaide muziek tijdens mijn vele OV reizen. Er is overigens nog geen volwaardig album maar dat zit er wel aan te komen. Het eerste voorproefje daarvan hoorde ik tijdens hun optreden in het Stroomhuis in Eindhoven een paar weken geleden.

Afgelopen zaterdag stonden ze in Geleen tijdens de 10e editie van het new-wave festivalletje ‘Geleen Calling‘. Net als in Eindhoven ging ik in mijn uppie dus ik heb de eerste twee bands van de affiche geskipt, geen zin om uren in mijn uppie in een zaal te staan. Een bijzondere zaal trouwens, behorend bij café de Reünie, midden in een woonwijk in Geleen. In het café werd oude wave muziek gedraaid en dat zorgde voor een gezellige drukte tussen de optredens door. Bij binnenkomst was bandje drie aan het spelen, The Luka State uit Engeland. Leuk, jong, enthousiast en ze deden me een beetje denken aan The Enemy (wie kent ze nog?). Aan airco deden ze niet in de zaal dus ik was blij dat ik daarna met bekenden (je treft altijd wel mensen die je kent blijkbaar) even bij mocht komen in het café. Klokslag 23.00 u. betrad Whispering Sons het podium en dit keer met een vrijwel nieuwe set. Hetzelfde recept, donkere klanken, de fraaie stem van Fenne, tempowisselingen en dat alles overgoten met een New-Wave sausje, heerlijk. Wanneer mag ik weer?

Advertenties

Gezien: Mt. Atlas en Kadaver @ Nieuwe Nor Heerlen (08/04/2018)

Bij de concerten die ik bezoek vind ik het voorprogramma meestal niet zo interessant. Ik skip de bands helemaal (sorry) of kom gedurende het optreden binnen. Zo niet afgelopen zondag in de Nieuwe Nor want de nieuwe ‘supergroep’ uit de Parkstad, Mt. Atlas, stond in het voorprogramma van Kadaver.

Mt. Atlas heeft bandleden van Recession Youth, The Ten Bells en Sugar Plum Fairy in de gelederen en zorgde voor een mooie zondagavond verrassing. Gooi vuige rock, punk, stoner en een vleugje psychedelica in de mixer en dan komt daar Mt. Atlas uit. Het moet voor de band een lekker gevoel zijn geweest om voor een bijna volle Nieuwe Nor het podiumdebuut te maken en dat debuut smaakte, wat mij betreft, naar veel en veel meer. Dus heren, snel weer wat nieuwe liedjes schrijven!

Oh ja, er was ook nog een hoofdact, de driekoppige rockband Kadaver uit Berlijn. Rock met een Black Sabbath tintje, hard, strak maar ook veel van hetzelfde. Inclusief een drummer waar de naam ‘Animal’ zeker op van toepassing was… Ik kon na amper drie kwartier het ene nummer niet meer van het andere onderscheiden. Met andere woorden, uw verslaggever heeft haar sociale media kanalen bijgewerkt tijdens het optreden (dat ook nog eens dik 90 minuten duurde) en de toegift geskipt. Leuk voor een paar nummers en om thuis nog eens af en toe een half uurtje te luisteren. Want de merchandise van de heren was dik in orde met diverse singles en lp’s in prachtige mooie uitvoeringen en kleding inclusief kek jasje waarvan ik blij was dat ik het niet voor het optreden al had gekocht.

Heerlijk trouwens om de Nieuwe Nor op deze zondagavond zo goed gevuld te zien, complimenten aan de programmeurs, zeer zeker voor de keuze van het voorprogramma, Mt. Atlas heeft er sinds zondagavond een fan bij!

NB: deze blogpost verscheen ook op de Afgrond inclusief fraaie foto’s van René. De foto van Kadaver bij deze blogpost is gemaakt door Marco.

Gezien: Brutus @ Muziekodroom Hasselt (29/03/2018)

Een paar maanden geleden schalde de cd van Brutus hier door de kamer. Vriendje bleek deze driekoppige Belgische metal/rockband in de zomer van 2017 op een festival te hebben gezien en was zo onder de indruk dat de cd aangeschaft werd. Dat triggerde mij ook eens te gaan luisteren want zeg nou zelf, hoeveel (metal)bands ken jij waarvan de zangeres ook de drumster en het gezicht van de band is? Ok, ik heb ooit Meg White bij The White Stripes gezien en Savages (die uit alleen maar vrouwen bestaat) live gezien maar verder kom ik niet.

Brutus maakt opzwepende metal met veel tempowisselingen (math/progressive rock) en kent in frontvrouw Stefanie Mannaerts een energieke zangeres die dus ook de drumstokjes in handen heeft. En ondanks dat de cd na een paar nummers van hetzelfde een beetje begon te vervelen besloot ik toch om afgelopen donderdag met vriendjelief mee te gaan naar Hasselt waar Brutus een concert gaf in de Muziekodroom. Deze zaal kende ik nog niet maar ondanks een leuke entrée (waar je na afloop nog gezellig een pintje kunt pakken) was ik niet zo onder de indruk van deze wat kaal aandoende rechthoekige zaal waar ik (1.63 groot/klein) achteraan nauwelijks iets kon zien. Gelukkig was het volume wel op Belgisch niveau maar net als op de plaat kon Brutus me ook live niet een heel concert boeien. Op een gegeven moment kan ik die zang (af en toe leek het meer op geschreeuw) gewoon niet meer aan, ook live dus. Maar alle respect voor frontvouw Stefanie, wat een energie en zelfvertrouwen straalt deze dame uit op een podium! En uiteraard ook leuk om deze zaal, op een steenworp afstand van huize Blogparty, eens van binnen gezien te hebben. Zeker voor herhaling vatbaar (mede vanwege het kroeg-element) maar dan wel iets maar van voren :-)

Gezien: Triptides en No Man’s Valley @ Oefenbunker Landgraaf 22/03/2018

Zomaar op een doordeweekse avond in de Oefenbunker staan, in Parkstad Popstad kan dat. Afgelopen donderdag stond daar namelijk de Amerikaanse band Triptides op het podium, amper 24 uur eerder nog te zien en te horen in wereldstad Berlijn. De Horster band No Man’s Valley mocht openen voor het viertal uit Los Angeles en zij mochten hun psychedelische liedjes, inclusief fijn orgelgeluid, 45 minuten lang ten gehore brengen. Dat vind ik altijd wat lang voor een voorprogramma maar de set bleek wel fraai aan te sluiten bij de hoofdact. Denk The Doors maar dan op provinciaal niveau en dat bedoel ik helemaal niet vervelend. Beetje jammer voor zowel openings- als hoofdact was wel dat het Oefenbunker maar zeer matig gevuld was maar dat is vast inherent aan het feit dat Triptides nog niet heel zo bekend is en het een doordeweekse avond was.

Triptides dan! Zij trokken de psychedelische sfeer van die avond heerlijk door met fijne melodieuze liedjes, die heerlijk retro klonken maar toch bij de tijd. Zo’n band die je normaal gesproken als openingsact ziet op een lome warme voormiddag in de zomer op een festivalwei, die jou dan helemaal verrast en waarbij je dan wegdroomt naar verre oorden en stranden. Voor dat laatste was het helaas nog ietsjes te fris maar voor de bezoekers die na afloop de merchandise stand bezochten, brak toch de zomer al een beetje door dankzij de kleurige en fleurige albums en vinylwerk dat de band had meegenomen. En een tip voor een volgende Triptides tour, een setje vloeistofdia’s om de psychedelische trip compleet te maken. Laat die Parkstad popzomer maar komen!

NB: Dit bericht verscheen ook op De Afgrond.

Gezien: Roxeanne Hazes (en LAKSHMI) @ Nieuwe Nor Heerlen 16/03/2018

Verbazing alom bij de Afgrond crew toen ik een verzoekje indiende om naar het concert van Roxeanne (spreek uit als Roksèn!) Hazes te gaan. Maar ik was getriggerd door een stukje van twee minuten bij DWDD maar ook, ik beken, door haar achternaam. Dus mocht ik vrijdagavond, samen met René (de fotograaf), de Afgrond vertegenwoordigen in de Nieuwe Nor.

Roxeanne tourt dit voorjaar vooral met LAKSHMI in het voorprogramma, singer-songwriter van dezelfde leeftijd (beiden opgegroeid in de jaren 90 waarover later meer…) als de hoofdact. Tot mijn verbazing maar ook tot mijn geluk had ook deze dame een volledige band bij zich om haar ‘dark electronic pop’ ten gehore te brengen. Na een sterk begin met twee up tempo nummers zakte het in en dwaalde ik met mijn gedachten al snel naar… euh de schoenen van LAKSHMI die ontwapend vertelde dat ze deze kindersneakers met lampjes in de zolen die dag in Heerlen had gekocht, hoe schattig. Maar toen was ze me helaas alweer kwijt met haar dromerige nummers. Bij het laatste up tempo nummer was ik weer bij de les en bedacht ik me dat ik graag meer van dat soort poppy liedjes had willen horen. Een volgende keer wellicht!

Gelukkig doet Roxeanne ook aan popliedjes maar dan Nederlandstalig en met een vleugje rock, levenslied (oh jee), R&B en dance. Zelf noemt ze haar stijl ‘levenspop’, liedjes uit het leven met een popdeuntje. Na 10 jaar liedjes van haar vader André te hebben gezongen vond ze het op een gegeven moment overigens tijd voor iets van haarzelf en begon toen met schrijven van nummers voor haar debuutalbum ‘In mijn bloed’, dat centraal staat tijdens deze tour. Een tour die ze zelf de #hashtag #zwangeresontour heeft meegegeven want Roxeanne is zwanger en gaat zich na deze tour voorbereiden op de komst van een baby boy. Haar stem was niet top want ze was grieperig maar ‘ze wilde de mensen in Heerlen niet teleurstellen’ dus klokslag 22.00 u. betrad haar vijfkoppige jonge (eveneens opgegroeid in de jaren 90 of nog later…) band het podium waarna miss Hazes een paar minuten later haar opwachting maakte in een goed gevulde Nieuwe Nor met publiek dat grotendeels uit jonge vrouwen bestond die de teksten ook nog eens van a tot z konden meezingen. Uiteraard kwam er veel van haar debuutalbum voorbij maar dus ook de al eerder genoemde jaren 90. In het midden van de set zat namelijk een ‘jaren 90 medley’, drie dance songs (waarvan ik alleen ‘we come one’ van Faithless herkende) met teksten in het Nederlands. Eerlijk gezegd vond ik het nogal verrassend dat deze deuntjes naadloos in de set pasten, op die happy hardcore toegift na dan, die had ze wat mij betreft achterwege mogen laten.

En laat ik er dan ook maar gewoon eerlijk voor uit komen, met de muziek was niks mis, Roxeanne heeft een goede stem, komt zeer authentiek over maar ik moest toch echt even wennen aan die Nederlandse teksten. En dan vooral bij ‘terug’, een nummer dat ook op het album staat en dat geïnspireerd is door haar vader, dat had voor mij een iets te hoog ‘hazes’ gehalte. Maar voor de rest, prima concert (beetje kort met 45 minuten maar daar zal de griep schuldig aan zijn geweest), lekkere sfeer en ik heb zelfs een heel kleine beetje gedanst…

Overigens kan ik die teksten de volgende keer ook meezingen want ik heb een dag na het optreden het album gekocht :-)

NB: Deze blogpost verscheen op De Afgrond.

Gezien: Vreemde Kostgangers @ PLT 10/03/2018

Een kleine anekdote als aftrap van een heerlijk avondje met de Vreemde Kostgangers in het PLT. Het is vrijdagavond rond half 6 als drie oudere mannen mij tegemoet lopen in de Honigmannstraat. Eentje vraagt of ik weet waar restaurant Cucina del Mondo ligt en ik antwoord vriendelijk terug dat ze dan naar de Laanderstraat moeten ‘naar dat gebouw met die muurschildering’. Uit de conversatie tussen de drie lijkt het erop dat ze dit huis al gezien hebben op hun route dus wordt er koers gezet naar het diner. Maar niet voordat ik nog geadviseerd heb om met de auto te gaan omdat deze niet in de Honigmannstraat mag staan. Waarop ik als antwoord krijg dat ze lopend zijn. Ik wens ze alvast smakelijk eten en sjees door naar huis. Daar aangekomen realiseer ik me ineens hun accent en vraag ik me af of ik nou net George Kooymans de weg gewezen heb naar het enige sterrenrestaurant dat Heerlen rijk is? Maar helaas zal ik nooit weten of die andere twee nou Henny en Boudewijn waren maar ik hoop van harte dat ze net zo lekker gegeten hebben als ik me geamuseerd heb amper 2,5 uur later na deze ontmoeting.

Want ja, de de leden van deze ‘supergroep’ (Boudewijn de Groot, Henny Vrienten én George Kooymans) hebben weliswaar allemaal een eigen stijl (zowel wat betreft gitaar spelen als het gaat om Boudewijn en George maar ook om zang, Boudewijn warm, George rauw en Henny is gewoon Henny van Doe Maar, de jeugdheld van veel van mijn vriendinnen uit de jaren 80) maar het past allemaal zo mooi bij elkaar. Ze spelen Nederlandstalige liedjes en de tweede cd is inmiddels uit met teksten van Boudewijn en muziek van die andere twee. Van die andere twee is Henny trouwens degene die de show aan elkaar praat en een/tweetjes met Boudewijn heeft. En George? Die houdt zijn mond behalve als hij moet zingen, doet zijn ding en ziet dat het goed is. De professionaliteit spat er vanaf (ook bij de twee andere heren uit de begeleidingsband) maar ook het plezier. Ze doen dit omdat ze het zelf zo leuk vinden en daar nemen ze de bezoekers in mee.

Op een gegeven moment ‘gaan we headbangen’ volgens Henny maar ach, met 73 en 2x 69 jaar op het podium valt dat uiteraard wel mee al rockt het af en toe flink, mede dankzij de gitaarsolo’s van George. Na de pauze krijgt Henny, die een Maastrichtse opa heeft, de zaal nog mee in een sing a long met ‘loeiende klokke’. Met andere woorden, deze krasse knarren zijn van alle markten thuis. Op het einde komen er nog wat hits voorbij van de heren, Boudewijn – ik doe geen hits meer – verrast ons met ‘Jimmy’ en ‘Als de rook om je hoofd is verdwenen’. Henny is nog steeds ’32 jaar’ en vraagt nog steeds ‘Is dit alles’ en George zingt het enige Engelstalige liedje van de setlist ‘Just a little bit of piece in my heart’.

Het was weer een heerlijk bijzonder muzikaal avondje in Heerlen en ik ben euh helemaal klaar voor de volgende Nederlandstalige uitdaging volgende week in de Nieuwe Nor…

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.
NB: Mijn favoriete nummer staat bovenaan deze blogpost. Opname van een week eerder in Amsterdam.

Gezien: Pestilence @ Oefenbunker Landgraaf 02/02/2018

Soms, heel soms, vraag ik me af waar de tijd blijft. Jaja, ik word oud! Want toen de Oefenbunker een aantal maanden geleden bekend maakte dat Pestilence langs zou komen, realiseerde ik me helemaal niet dat het alweer 25 (!) jaar geleden was dat ik deze metalband in Brunssum zag. In Brunssum hoor ik je denken? Ja, daar lag in 1993 een zaal genaamd Unitas waar metalbands met regelmaat van de klok het bloemetjesbehang van de muren kwamen spelen. Dat bloemetjesbehang was dan ook zowat het enige dat ik me nog kon herinneren van die avond. En oh ja, dat ze toen een album hadden genaamd ‘Spheres’ dat zijn tijd in 1993 ver vooruit was vanwege de voor tijd vernieuwende invloeden op de death metal waar Pestilence destijds bekend voor stond.

In de uitverkochte (!) Oefenbunker stonden vrijdagavond meer mensen om me heen voor wie de tijd sinds ‘Spheres’ omgevlogen was. Maar het waren niet alleen maar ‘oude metalrotten’ die de weg naar Landgraaf hadden gevonden. Ook de jonge garde, wiens moeder ik had kunnen zijn, liet zich zien want er werd flink ‘gemosht’ vooraan. Omdat ik zelf ook redelijk vooraan stond (toch enigszins solidair met de dienstdoende fotograaf – René – van de Afgrond die avond) moest ik dus regelmatig naar rechts kijken of er niet ook een beuk mijn kant op kwam. Het leidde soms wat af van hetgeen zich op het podium afspeelde dat met recht ‘a trip down memory lane’, genoemd kon worden, héérlijk. Ook al ben ik rond het eerde genoemde jaartal geswitcht naar andere favoriete muziek (mede door de opkomst van de Britpop) en luister ik nog maar sporadisch naar metal, ik heb genoten van de vele tempowisselingen, de uitstekende gitaarpartijen en de afwisseling in de zang. Daarnaast zorgde het uitverkochte huis voor een broeierige gezellige drukte en een heerlijk sfeer. Ik kan dus alleen maar concluderen dat deze streek ook warm loopt voor metal. ‘More to follow’programmeurs in de Parkstad…?

Het clipje boven dit bericht is van het concert van afgelopen vrijdag, enjoy!

NB: Dit bericht verscheen ook op De Afgrond met foto’s van René Bradwolff.

Gezien: Whispering Sons @ Stroomhuis Eindhoven 03/02/2018

Twee concerten in een week, dat was lang geleden. Het ene (Pestilence) staat klaar voor publicatie maar wacht nog even op de Afgrond redactie. Dus komt Whispering Sons als eerste aan de beurt. Deze jonge Belgische post-punk/new wave band (in april 2016 winnaar van Humo’s Rocky Rally) zag ik al twee keer eerder. Op Pukkelpop 2016 en vorig jaar in het voorprogramma van DIVE @ Nieuwe Nor. Hun EP en lossse singles staan sinds dat laatstgenoemde optreden op repeat dus toen ik zag dat ze in Eindhoven wederom in een voorprogramma stonden, was de keuze snel gemaakt om op een zaterdagavond naar het Stroomhuis in Eindhoven af te reizen.

Het Stroomhuis is een soort van afbraakpand en wat betreft ‘inrichting’ en sfeer te vergelijken met Gebäude 9 in Keulen (kenners weten dan genoeg), alleen een stuk kleiner. De toiletten zijn aftands, de drank wordt in flesjes of blikjes geleverd, de muren (zowel binnen als buiten) zitten vol graffiti en links van het podium staat een soort van tribune. Ideaal voor kleine mensen om tijdens het concert op te staan (gratis tip!). Al met al een ideale zaal voor een klein uurtje donkere muziek dus. Nou ja, de zaal kent wel twee minpunten volgens mijn bescheiden mening… Roken is echt ‘not done’ in 2018, snel kappen daarmee (of je nu alternatief bent of tegendraads, het is gewoon niet fijn!) en er was te veel licht aan wat de sfeer niet ten goede kwam. Over naar de muziek…

Whispering Sons heeft net haar nog titelloze debuutalbum opgenomen (releasedatum nog onbekend) en speelde ten opzichte van de vorige twee concerten dus ook wat nieuwe nummers. En die passen naadloos bij de rest, donker, onheilspellend en bij vlagen hypnotiserend en dat alles bij elkaar gehouden door de donkere stem van Fenne Kuppens. Ik was fan en ben nu nog meer fan en hoop dat het album heel snel te koop is. Gelukkig staan ze op 14 april aanstaande op een steenworp afstand van mijn huis, namelijk op Geleen Calling. Ticket is inmiddels gekocht dus tot snel fluisterende zonen!

NB: Oh ja, er was gisteravond ook nog een hoofdact maar die heb ik geskipt, sorry Radar Men from the Moon.

Gezien: The Toasters @ Café Bluff Heerlen 11/12/2017

Ja, ik was vroeger een Ska meisje. Ik ging met mijn moeder met de bus naar Aken om dr. Martens schoenen te kopen en de eerste keer Londen zochten we samen naar een winkel waar je Fred Perry kleren kon kopen. Eigenlijk is er helemaal niet zoveel veranderd in 30 jaar tijd, ik heb nog steeds heel veel docjes thuis staan en heb ook nog ergens wel een Fred Perry sjaal liggen.

Anyway, twee jaar geleden moest ik The Toasters (all the way from New York) missen in de Oefenbunker maar op een druilerige maandagavond in december stonden ze gewoon in café Bluff in de Dautzenbergstraat. Bluff is het hardcore- en punkcentrum van Heerlen maar voor een avondje ska staan ze daar ook op de banken euh, op de bar want tijdens het voorprogramma (Skaambeien bracht ska covers in diverse soorten, maten en tempo’s) werd de bar van het café reeds gebruikt als springplank voor een crowdsurf. Dat ging ook makkelijk want het was zo druk dat je altijd wel op iemand landde. Heerlijk sfeertje dus en ach, dat The Toasters na een tijdje een beetje gingen vervelen, valt dan ook niet zo op net als het feit dat je eigenlijk maar heel weinig liedjes van ze kent. Uitsmijter van de avond was uiteraard ‘Don’t Let The Bastard’s Grind You Down‘. En het bleef nog heel lang onrustig in Heerlen…

Gezien: Interpol @ 013 Tilburg (29/08/2017)

In 2002, 15 jaar geleden dus, bracht Interpol het debuutalbum Turn on the Bright Lights uit. Een meeslepend hypnotiserend album vol met postpunk melodieën en gitaren. Ik had het geluk om de band in 2003 op Metropolis te zien waar ze uiteraard een groot aantal nummers van dit album ten gehore brachten en ik was meteen verkocht. Daarna zag ik ze nog een aantal keren waaronder in Londen maar ook twee jaar geleden nog in Keulen en op Pukkelpop. Afgelopen dinsdag stonden ze in 013 in Tilburg waar ze het bovengenoemde debuutalbum integraal ten gehore brachten aangevuld met het best uit de rest van hun collectie.

Tja, 013, daar was ik al een tijdje niet meer geweest en wat ik me er nog van kon herinneren was de fraaie verhoging in de zaal zodat je overal goed zicht hebt maar ook de tappunten aan beide kanten van de zaal die voor veel geloop zorgen van bezoekers die bier halen… Afgelopen dinsdag stond ik daar gelukkig ver vanaf aangezien ik redelijk ver vooraan stond. Maar ach, dan heb je nog altijd de kletsende bezoeker die je zelfs op twee meter afstand nog hoort schreeuwen tegen de buurvrouw/man tijdens het concert. En oh ja, onze ‘met een smartphone kan ik best een concert filmen en dan zien de mensen achter mij zanger Paul Banks gewoon twee keer’ medemens was ook veelvuldig aanwezig helaas. Of dat ervoor zorgde dat het me mij niet lukte om me mee te laten zweven met Interpol weet ik niet (het geluid was namelijk ook niet zo denderend) maar dat mijn verwachtingen te hoog gespannen waren, was wel meteen duidelijk. Mijn minste Interpol concert, that’s for sure. Of ik ben gewoon verwend of het was echt niet hun avond, wie het weet mag het zeggen. Dan zet ik nog eens even TOTBL op vol volume thuis op!

Bezocht: Pukkelpop 19/08/2017

Vaste prik aan het einde van de zomervakantie, een bezoek aan Pukkelpop. Mijn eerste editie was vermoedelijk 1999 mede omdat Suede destijds op de affiche stond. De laatste jaren wordt het muzikaal gezien wel wat minder (of ik behoor steeds minder tot de doelgroep…) met als gevolg dat ik dit jaar alleen op zaterdag naar Hasselt-Kiewit afreisde. Must see die dag was At The Drive In, geweldig optreden en ik moet echt dringend hun hele back catalogue gaan luisteren. verder pikte ik nog behoorlijk wat andere optredens mee en zag ik dus weinig van het randgebeuren dit jaar. Hieronder een opsomming voor mijn archief :-)

Steak Number Eight: het mindere Belgische broertje van ISIS (die niet meer bestaan helaas), dat post-metal ten gehore brengt.
The Van Jets: Belgische rockband die wat vlakjes overkwam op de main stage.
Billy Talent: Soort van punk rock die aan mij niet is besteed maar mijn vriendje wilde ze graag zien.
Rise Against: Zie Billy Talent.
Gruppo di Pawlowski: Belgische band, geformeerd rond Mauro Pawlowski (ex-Deus) die allerlei muziekstijlen (die mij niet allemaal kunnen bekoren, oh help jazz) combineren en op het podium ook nog allerlei randfiguren laten opdraven. Afsluitend optreden van mijn Pukkelpop editie en ik herinner me vooral een dwerg in een zilveren broekje… :-)
Preoccupations: toen ze nog Viet Cong heette, zag ik ze in Keulen. Ik wilde graag op herkansing maar de stem van de (inmiddels irritante) stem zanger maakte dat helaas onmogelijk.
HO99O9: Experimentele hele harde hiphop. Bijzonder voor een half uur, daarna ben ik afgehaakt.
Moon Duo: Op het podium een trio (!) dat zweverige psychedelische rock maakt. Aardig maar niet meer dan dat.

Op naar 2018!

NB: Bovenaan de blogpost een oudje van At The Drive In maar wel in een 2017 uitvoering. Dit nummer was ook de afsluiting van hun Pukkelpop setlist.

Gezien: Liam Gallagher @ Les Ardentes – Luik 09/07/2017

Wat is een weblog toch leuk! Zo zie ik in mijn archief dat het alweer 10 jaar geleden is, dat ik Les Ardentes, een festival in Luik bezocht. Ondanks goede ervaringen verloor ik het festival daarna uit het oog al speelde mijn favoriete band Suede er vorig jaar nog (maar daar kon ik wegens logistieke problemen toen niet bij zijn). Dit jaar hadden ze Liam Gallagher, voorheen zanger van Oasis, op de affiche van zondag staan dus besloten we een paar maanden geleden een weekendkaart te kopen. Want Les Ardentes is dan wel een vierdaags festival, ook dagkaarten en weekendkaarten zijn beschikbaar. Het festival is vooral hiphop en R&B georiënteerd (niet zo mijn genre ahum) maar wist op zaterdag wel Placebo te strikken als headliner. Leuke nummers, goede band maar het deed me niks dus na een paar nummers besloot ik lekker achteraan in de luwte te gaan staan. Nee, dan vond ik de Franse krautrockband La Femme, die eerder op de dag speelde, toch echt leuker. 

Maar goed, Liam Gallagher dus! Het enfant terrible van de Britse popmuziek, leadzanger van Oasis, bekend van de vetes met oudere broer Noel en sinds kort solo onder zijn eigen naam (zijn eerste project na Oasis deed hij nog onder de naam Beady Eye). De cd komt in oktober uit en de eerste twee downloadbare singles (Wall of Glass en Chinatown) klinken veelbelovend. Die stonden ook beiden op de setlist van zondag. Chinatown klonk toen wel wat mat maar dat is hem vergeven want door het openen met Oasis klassiekers ‘Rock ’n Roll star’ en ‘Morning Glory’ had Liam het pleit al gewonnen voordat zijn eigen nummers aan bod kwamen. Er stonden meer Oasis songs op de setlist maar de nadruk lag toch echt op zijn solowerk, en terecht! Maar ja, als je dan eindigt met een akoestische versie van ‘Wonderwall‘… Super mooie uitvoering.

Ok, aan Oasis kunnen zowel Noel als Liam solo niet tippen (samen zijn ze sterker) maar het was goed om Liam eindelijk weer eens goedgeluimd (en goed bij stem) op een podium te zien staan. Wat dat betreft is die split toch ergens goed voor geweest…