Gezien: Interpol @ 013 Tilburg (29/08/2017)

In 2002, 15 jaar geleden dus, bracht Interpol het debuutalbum Turn on the Bright Lights uit. Een meeslepend hypnotiserend album vol met postpunk melodieën en gitaren. Ik had het geluk om de band in 2003 op Metropolis te zien waar ze uiteraard een groot aantal nummers van dit album ten gehore brachten en ik was meteen verkocht. Daarna zag ik ze nog een aantal keren waaronder in Londen maar ook twee jaar geleden nog in Keulen en op Pukkelpop. Afgelopen dinsdag stonden ze in 013 in Tilburg waar ze het bovengenoemde debuutalbum integraal ten gehore brachten aangevuld met het best uit de rest van hun collectie.

Tja, 013, daar was ik al een tijdje niet meer geweest en wat ik me er nog van kon herinneren was de fraaie verhoging in de zaal zodat je overal goed zicht hebt maar ook de tappunten aan beide kanten van de zaal die voor veel geloop zorgen van bezoekers die bier halen… Afgelopen dinsdag stond ik daar gelukkig ver vanaf aangezien ik redelijk ver vooraan stond. Maar ach, dan heb je nog altijd de kletsende bezoeker die je zelfs op twee meter afstand nog hoort schreeuwen tegen de buurvrouw/man tijdens het concert. En oh ja, onze ‘met een smartphone kan ik best een concert filmen en dan zien de mensen achter mij zanger Paul Banks gewoon twee keer’ medemens was ook veelvuldig aanwezig helaas. Of dat ervoor zorgde dat het me mij niet lukte om me mee te laten zweven met Interpol weet ik niet (het geluid was namelijk ook niet zo denderend) maar dat mijn verwachtingen te hoog gespannen waren, was wel meteen duidelijk. Mijn minste Interpol concert, that’s for sure. Of ik ben gewoon verwend of het was echt niet hun avond, wie het weet mag het zeggen. Dan zet ik nog eens even TOTBL op vol volume thuis op!

Advertenties

Bezocht: Pukkelpop 19/08/2017

Vaste prik aan het einde van de zomervakantie, een bezoek aan Pukkelpop. Mijn eerste editie was vermoedelijk 1999 mede omdat Suede destijds op de affiche stond. De laatste jaren wordt het muzikaal gezien wel wat minder (of ik behoor steeds minder tot de doelgroep…) met als gevolg dat ik dit jaar alleen op zaterdag naar Hasselt-Kiewit afreisde. Must see die dag was At The Drive In, geweldig optreden en ik moet echt dringend hun hele back catalogue gaan luisteren. verder pikte ik nog behoorlijk wat andere optredens mee en zag ik dus weinig van het randgebeuren dit jaar. Hieronder een opsomming voor mijn archief :-)

Steak Number Eight: het mindere Belgische broertje van ISIS (die niet meer bestaan helaas), dat post-metal ten gehore brengt.
The Van Jets: Belgische rockband die wat vlakjes overkwam op de main stage.
Billy Talent: Soort van punk rock die aan mij niet is besteed maar mijn vriendje wilde ze graag zien.
Rise Against: Zie Billy Talent.
Gruppo di Pawlowski: Belgische band, geformeerd rond Mauro Pawlowski (ex-Deus) die allerlei muziekstijlen (die mij niet allemaal kunnen bekoren, oh help jazz) combineren en op het podium ook nog allerlei randfiguren laten opdraven. Afsluitend optreden van mijn Pukkelpop editie en ik herinner me vooral een dwerg in een zilveren broekje… :-)
Preoccupations: toen ze nog Viet Cong heette, zag ik ze in Keulen. Ik wilde graag op herkansing maar de stem van de (inmiddels irritante) stem zanger maakte dat helaas onmogelijk.
HO99O9: Experimentele hele harde hiphop. Bijzonder voor een half uur, daarna ben ik afgehaakt.
Moon Duo: Op het podium een trio (!) dat zweverige psychedelische rock maakt. Aardig maar niet meer dan dat.

Op naar 2018!

NB: Bovenaan de blogpost een oudje van At The Drive In maar wel in een 2017 uitvoering. Dit nummer was ook de afsluiting van hun Pukkelpop setlist.

Gezien: Liam Gallagher @ Les Ardentes – Luik 09/07/2017

Wat is een weblog toch leuk! Zo zie ik in mijn archief dat het alweer 10 jaar geleden is, dat ik Les Ardentes, een festival in Luik bezocht. Ondanks goede ervaringen verloor ik het festival daarna uit het oog al speelde mijn favoriete band Suede er vorig jaar nog (maar daar kon ik wegens logistieke problemen toen niet bij zijn). Dit jaar hadden ze Liam Gallagher, voorheen zanger van Oasis, op de affiche van zondag staan dus besloten we een paar maanden geleden een weekendkaart te kopen. Want Les Ardentes is dan wel een vierdaags festival, ook dagkaarten en weekendkaarten zijn beschikbaar. Het festival is vooral hiphop en R&B georiënteerd (niet zo mijn genre ahum) maar wist op zaterdag wel Placebo te strikken als headliner. Leuke nummers, goede band maar het deed me niks dus na een paar nummers besloot ik lekker achteraan in de luwte te gaan staan. Nee, dan vond ik de Franse krautrockband La Femme, die eerder op de dag speelde, toch echt leuker. 

Maar goed, Liam Gallagher dus! Het enfant terrible van de Britse popmuziek, leadzanger van Oasis, bekend van de vetes met oudere broer Noel en sinds kort solo onder zijn eigen naam (zijn eerste project na Oasis deed hij nog onder de naam Beady Eye). De cd komt in oktober uit en de eerste twee downloadbare singles (Wall of Glass en Chinatown) klinken veelbelovend. Die stonden ook beiden op de setlist van zondag. Chinatown klonk toen wel wat mat maar dat is hem vergeven want door het openen met Oasis klassiekers ‘Rock ’n Roll star’ en ‘Morning Glory’ had Liam het pleit al gewonnen voordat zijn eigen nummers aan bod kwamen. Er stonden meer Oasis songs op de setlist maar de nadruk lag toch echt op zijn solowerk, en terecht! Maar ja, als je dan eindigt met een akoestische versie van ‘Wonderwall‘… Super mooie uitvoering.

Ok, aan Oasis kunnen zowel Noel als Liam solo niet tippen (samen zijn ze sterker) maar het was goed om Liam eindelijk weer eens goedgeluimd (en goed bij stem) op een podium te zien staan. Wat dat betreft is die split toch ergens goed voor geweest…

Bezocht: Manchester 27/06/2017 – 01/07/2017

Het is alweer twee weken geleden dat ik Manchester bezocht. De hoofdreden was een bezoek aan het AHE congres waarover ik uitgebreid blogde op mijn MLI blog. Maar omdat ik Manchester eigenlijk niet kende (behalve van een voetbalwedstrijd) besloot ik al een aantal maanden geleden om er een privé nachtje aan vast te knopen. Dus na het congres had ik de hele vrijdag en de zaterdagochtend voor mezelf, voordat ik weer naar het vliegveld moest. Over het concert van Richard Ashcroft op vrijdagavond blogde ik laatst al maar wat heb ik nog meer gezien?

Op donderdagmiddag, na het congres, was er nog tijd voor een paar uurtjes shoppen met de collega met wie ik ook het congres bezocht. We bezochten vooral het grote winkelcentrum Arndale op circa 10 minuten lopen van station Manchester Piccadilly met teveel winkels om op te noemen. Diverse grote warenhuizen (Primark, H&M) zijn sowieso vertegenwoordigd in het centrum maar ik bezocht alleen H&M omdat ik nog een goedkope trui zocht voor het concert van vrijdagavond (erg handig als je er de avond van te voren achter komt dat het in de buitenlucht is…). Verder herinner ik me nog een Vans winkel plus een Superdry store. Oh ja, aan de buitenkant van het winkelcentrum ligt ook nog een Dr. Martens winkel en daar word ik altijd heel hebberig van. Maar sinds mijn voetklachten zijn deze schoenen eigenlijk een no go dus besloot ik het geld te spenderen aan een paar schoenen in een andere winkel (die bij terugkomst in Nederland eigenlijk ook een no go bleken te zijn, oeps) plus een Swatch horloge. Je bent vrouw of niet dus het geld moet rollen :-) Maar voor wat alternatievere winkels moet je, vermoed ik, buiten het echte centrum zijn.

Voor vrijdagochtend had ik een Streetart tour geboekt in het Northern Quarter. Helaas mailde de gids op donderdag dat de tour verplaatst werd naar zondag omdat ze last had van een blessure en geen twee uur kon wandelen. Helaas vloog ik al op zaterdag naar huis dus heb ik op vrijdag zelf 1,5 uur door dit gedeelte van Manchester gestruind. En ook zonder gids spotte ik prachtige street- én stickerart (zie ook deze blogpost van een andere bezoeker). 

Daarna bracht ik een bezoekje aan het (gratis toegankelijke) National Football Museum (voor voetballiefhebbers een must do) om na het voetbal’geweld’ meteen door te sjezen naar de oudste ‘public library in the English speaking world’, Chetham’s Library. Dit na een tip van een congresbezoekster en zeer de moeite waard. Je kunt je vooraf niet aanmelden voor een rondleiding maar je moet je ergens rond het hele uur melden bij de ingang. Het is gratis al is een vrije gift altijd mogelijk. Na een korte introductie mochten we zelf door de bieb dwalen. Daar was je eigenlijk zo doorheen omdat de collectie verdeeld was over twee lange gangen plus een leeszaal. Maar wel de moeite waard van het bezoeken!


Toen was het tijd voor de tram naar Newton Heath & Moston, een ritje van circa 20 minuten vanaf Manchester Victoria (station naast Chetham’s Library). Want op circa 25 minuten wandelen van mijn halte ligt Broadhurst Park, thuishaven van FC United of Manchester. Nee, niet Manchester United en ook geen Manchester City maar FC United of Manchester dus. Een club die in 2005 door fans is opgericht (mede door onvrede met het beleid van het grote United) en sindsdien door de fans wordt gerund. Het leek een onneembare vesting maar bij de hoofdingang bleken de woorden ‘I came all the way from the Netherlands’ alle deuren te openen. Met als ‘gevolg’ een uur durende privé rondleiding, van bestuurskamer tot kleedkamers en hoppa door met een rondje langs het veld en onder de tribune. De meneer die me rondleidde had alle tijd, wist alles over de geschiedenis, was verantwoordelijk voor de merchandise (die ik na afloop uiteraard kocht) en was zo trots op deze club, echt mooi om te zien en te horen! Hoogtepunt, de bar onder een van tribunes, door fans zelf ingericht. Of toch de lekkere cider ‘right from the terraces’? Echt een geweldige belevenis dus daarna op wolkjes terug naar de tramhalte. Interesse in het verhaal van deze bijzondere club? Check de Wikipedia link maar kijk vooral naar deze documentaire en als je meer tijd hebt, deze docu. Ik heb ze in ieder geval in mijn hart gesloten!

Op zaterdag scheen de zon (na vier grijze dagen met af en toe regen), een goede dag om een korte ‘library walk’ (once a librarian, always a librarian) te doen met bezoekjes aan de Central Library (een fraaie combi van oud en nieuw) en de John Rylands Library. De laatste heeft een prachtige reading room van twee etages mét een aparte werkplek voor de librarian. De bibliotheek is dan ook uit een tijd dat het woord flexwerken nog niet uitgevonden was. Het was vooral mooi om te zien hoe het oude gebouw (neogotische stijl) naadloos overgaat in de nieuwbouw. Oh ja, ik zag ook de Town Hall nog van binnen.

Met een koffer vol souvenirs en een hoofd vol indrukken reisde ik terug naar Heerlen met de wens om ooit nog eens een wedstrijd van FC United of Manchester live mee te maken. En mocht je ooit in de gelegenheid zijn deze stad te bezoeken, zeker doen! Want naast hetgeen ik beschreven heb, is er uiteraard nog veel meer te doen en te zien.

NB: De foto van de streetart met de songtitel van the Smiths, een band uit Manchester) is gemaakt in het Northern Quarter. De andere foto is gemaakt bij FC United of Manchester, ‘supporters not customers’.

Gezien: Richard Ashcroft @ Castlefield Bowl (Arena) @ Manchester 30/06/2017

Afgelopen week verbleef ik een paar dagen in Manchester voor de ‘Assessment in Higher Education’ conferentie. Ik heb hierover uitgebreid geblogd op mijn andere blog, zie link.

Tijdens het plannen van deze werktrip, had ik al het idee om er een dagje aan vast te plakken want ik was nog nooit eerder in Manchester. Alhoewel, dat is niet helemaal waar want ik bezocht er ooit de Premier League wedstrijd ‘Manchester United – Charlton Athletic’ maar heb toen alleen het uitvak van Old Trafford van binnen gezien. Maar zeg je Engeland, dan zeg je ook muziek dus tot mijn grote blijdschap speelde Richard – vroeger zanger van The Verve – Ashcroft in Manchester op vrijdag 30 juni. Dus kocht ik maanden geleden al een kaartje en verheugde ik me enorm op zijn optreden na de goede kritieken op zijn Pinkpop optreden. Vooraf had ik me niet echt ingelezen over de zaal en het was dus even schrikken toen ik er een dag van te voren achter kwam dat de Castlefield Bowl geen zaal is maar een openlucht arena. Oeps! Gezien de weersvoorspelling van die vrijdagavond heb ik ook nog een trui moeten scoren bij de plaatselijke H&M :-)

Richard had gezorgd voor twee voorprogramma’s, de vrolijk klinkende jonge band The Sherlocks en een of andere oude reggae meneer Lee Scratch Perry. Helaas was laatstgenoemde vp 2 dus toen ik net rond 19.45 u. een fraai zitplekje in de Arena (net achter de staanplaatsen) had gevonden, moest Lee nog beginnen. Maar aan alles komt een eind, ook aan dit optreden :-) Klokslag 21.00 u. betrad Richard Ashcroft (gekleed in een wit shirt met I hartje MCR én een zilveren glitterjasje) het podium. De eerste twee nummers zetten meteen de toon. Eerst het uptempo ‘Out of My Body’ (opener van het solo album uit 2016) en daarna ‘Sonnet’ van The Verve. King Richard kwam, zag en overwon al na 10 minuten dus.

De set was een mooie afwisseling tussen werk van The Verve en zijn solowerk waarbij de nadruk wel lag op laatstgenoemde. En ja, die nummers van The Verve werden door de aanwezigen van voor tot achter meegezongen maar zijn solowerk bleek ook redelijk bekend. Of zoals Richard zelf opmerkte ‘you can buy my last solo album for the price of a caramel latte’. Ik kende zijn solowerk overigens niet maar had dit wel voor die spotprijs voor vertrek gekocht via iTunes. Heerlijke cd die sinds het optreden op ‘repeat’ staat.

Was je vroeger een liefhebber van The Verve, check dan zeker ook het solowerk van Richard Ashcroft, je zult er geen spijt van krijgen.

NB: Foto’s maken bleek niet handig ondanks de geweldige zitplaats (de mijne is een zoekplaatje) maar gelukkig hebben we de filmpjes nog, kies er hier maar een uit :-)

Gezien: Whispering Sons en DIVE @ Nieuwe Nor (21/04/2017)

Poppodium Nieuwe Nor programmeert regelmatig oude new wave bands maar afgelopen vrijdag stond ineens een jong new wave bandje op het podium. In het voorprogramma van Dive (waarover later meer) stond Whispering Sons, een Belgische band die ik vorig jaar reeds op Pukkelpop zag. Ondanks de jonge leeftijd van de bandleden, kent hun muziek donkere jaren 80 invloeden met veel gevoel voor sfeer en intimiteit. En nee, vernieuwend is het niet maar wat boeit dat als je 45 minuten lang geobsedeerd kunt luisteren naar muzikanten die liedjes hebben met een kop en een staart en een zangeres die je met haar donkere zware stem laat wegdromen naar de tijd dat je 2 HAVO-scholier was en een geluidscassette van een klasgenoot kreeg die je liet kennismaken met muziek die je eerder nog niet kende? Heerlijk voorprogramma!

Even terug naar dat cassettebandje. We schrijven 1985 en mijn favoriete band was (ja, ik beken!) Spandau Ballet. Maar daar was ineens klasgenoot Michel, hij hield van electronic body music (EBM) en overhandigde mij op een dag een geluidscassette waarop bands als The Klinik (mét Dirk Ivens), Front 242 en Nitzer Ebb stonden. Bam! De stap naar uitgaan in Femina was gezet. Het is overigens nooit helemaal mijn genre geworden maar als ik met uitgaansavonden deze muziek hoor, dwaal ik weer af naar die goede oude HAVO tijd en de allereerste ‘mixtape’ die ik ooit van iemand kreeg.

Dive is de artiestennaam van Dirk Ivens (in een ver verleden lid van the Klinik) en loopt al heel wat jaartjes mee in de muziekwereld. Het is een grote naam in de EBM wereld en hij had Heerlen uitgekozen voor de release van nieuwe cd ‘Underneath’ wat op zich al heel speciaal is natuurlijk. Helaas was het niet al te druk in de Nieuwe Nor met circa 75 belangstellenden en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het einde van Dive niet gered heb. Ik vind het heel bewonderenswaardig wat deze meneer doet, in zijn eentje op een podium staan en ‘performen’ terwijl de EBM beats uit een laptop komen maar mijn ding bleek het niet te zijn, ondanks alle sentimenten. Die beats waren overigens niet al te verkeerd maar voor mij te eentonig zeker in combinatie met de nogal karakteristieke stem van Dirk. Maar super om te zien dat andere bezoekers het helemaal te gek vonden en wel helemaal los gingen!

Toch hou ik het nog even bij de herinneringen aan dat cassettebandje. Want dat heeft er wel mede voor gezorgd dat ik het genre ben gaan waarderen en heeft ook veel invloed gehad op mijn huidige muziekliefdes. Voor de geïnteresseerden, Spandau Ballet ben ik na 1985 definitief uit het oog verloren en daar heb ik nooit spijt van gehad.

NB: Mijn favoriete Whispering Sons nummer is ‘Wall’, zie het YouTube fillmpje boven deze blogpost.

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Gezien: Temples @ Gebäude 9 Keulen (07/04/2017)

templesZo, dat werd tijd, eindelijk weer eens concert gezien in de allerleukste zaal in Keulen, Gebäude 9 genaamd. En wat voor een band! Temples kwam hier al een aantal keren voorbij en zag ik een keer eerder, op Pukkelpop 2014. Toen hadden ze net een paar maanden hun debuut album ‘Sun Structures‘ uit, dat ik pas vorig jaar via iTunes aanschafte. Heerlijke psychedelische rock met een vet rock randje. Een aantal weken geleden kwam opvolger ‘Volcano‘ uit en dat was in het begin toch wel een tegenvaller. Leuke nummers maar het klonk allemaal wat iel en mager. Gelukkig was daar live niets van te merken. Maar voordat Temples tegen 21.30 u. het podium betrad, was daar eerst nog een voorprogramma genaamd Creatures. Tja, euh, zoals ik al op Facebook meldde… ‘Dat de muziek begint en dat je denkt ‘oh best leuk’ tot de zanger zijn mond opendoet… Maar ja, die had dan weer andere kwaliteiten right Darling? Refererend aan het feit dat meneer tijdens het optreden van Temples achter me langs liep en me tegen de (nog pijnlijke – zie bericht over de halve marathon van Praag) kuit schopte en daarna tegen Marco ‘sorry darling’ riep. Enfin, zoek ze even op YouTube maar mijn ding was het niet.

Nee, dan Temples! Bloempottenkapsels, een glitter pullover én colbert, gouden dr. Martens schoenen en broeken alsof ze zo uit de jaren 70 naar Keulen waren gereisd. Vette gitaren, lekkere toetsenpartijen, een goede zanger en nieuwe nummers die toch wel heel mooi pasten tussen het ‘oude’ werk. En voor een Engels bandje met amper twee cd’s speelden ze dik 1,5 uur, dat heb ik ook al eens anders gezien.

Hou je van psychedelische rock en ben je nieuwsgierig geworden? Check dan ‘Shelter Song‘ van het eerste album en ‘Certainty‘ een van de nieuwe werkjes.

Bezocht: David Bowie Tribute @ Oefenbunker Landgraaf 21/01/2017

Een jaar geleden overleed David Bowie. Ondanks dat ik niet echt een die hard fan ben, was de shock destijds groot. Want ja, ook ik heb een ‘best of’ cd van dit muziekicoon in de kast staan. Ook zag ik hem een keer live, 20 jaar voor zijn dood in de Jaarbeurs in Utrecht. Ik heb vooral veel respect voor het feit dat hij al zo lang meedraaide en door alle muziekgenres heen, zijn eigen(zinnige) ding bleef doen. Redenen genoeg om op een koude vrijdagavond af te reizen naar de Oefenbunker in Landgraaf waar (jonge) artiesten uit Parkstad Popstad een eerbetoon brachten aan mr. Bowie. De zaal werd overigens opgewarmd door DJ Headmusic die er vooral na de optredens voor zorgden dat het ‘Let’s Dance’ gehalte van hoog niveau bleef. Opvallend was trouwens het grote aantal jonge zangeresjes dat vrijdagavond de weg naar de Oefenbunker had gevonden en zo zie je maar David Bowie diverse generaties aanspreekt, een mooi gegeven.

Als eerste trapte Zoë Kroezen met band af met twee mooie uitvoeringen van ‘Rebel Rebel’ en ‘Fame’ waarna Franka een ‘singer songwriter’-achtige versie van ‘Space Oddity’ ten gehore mocht brengen. Zoals ik al eerder schreef, veel jonge zangeressen waaronder ook de 19-jarige Lotte Walda die bekende dat ze David Bowie vroeger eigenlijk helemaal niet zo leuk vond. Dus vroeg ze al snel aan haar vader of hij dan in ieder geval ‘Oh! You Pretty Things’ wilde opzetten. En na een ontwapende bekentenis ‘eigenlijk moet je David Bowie niet coveren maar zing dan in ieder geval mee met het volgende nummer’ zong de goedgevulde Oefenbunker zowaar een beetje mee met ‘Starman’.

Joan-Ann Lukas en band had ‘Ashes to Ashes’ er al bijna opzitten toen ze zich verontschuldigde voor de slechte versie en maar weer opnieuw begon om daarna nog ‘Young Americans’ te spelen. Ah, en toen kwam eindelijk ‘Heroes’, toch wel een van mijn persoonlijke favorieten. Ten gehore gebracht door een meisje/jongen duo ‘Season on the Line’. Bijzonder om deze nummers in duet te horen. Het laatste meisje met gitaar op het podium was ‘Aicha Cherif’. Ze durfde het aan om de zwanenzang van David Bowie, ‘Lazarus’ ten gehore te brengen plus een voor mij onbekend nummer ‘Boss of Me’.

Bijzondere uitvoeringen, zeer divers ook. Eigenlijk net als de foto’s van David Bowie die achter op de podium geprojecteerd werden. Maar ik was toch wel blij dat Sugar Plum Fairy als laatste band eindelijk een beetje herrie in de tent bracht. Eindelijk een harde gitaar, een zanger én een sound die zorgden dat ook ik in de ‘dansstand’ kwam. En bleef want DJ Headmusic nam daarna het stokje over wat erin resulteerde dat het ook na de optredens nog lang onrustig bleef in de Oefenbunker.

Een fraai eerbetoon van artiesten uit de regio in een van de leukste zalen in diezelfde regio. Voor herhaling vatbaar (al is het nu wel even klaar met artiesten die het loodje leggen)!

Let’s dance!

NB: Dit bericht verscheen ook op de Afgrond wederom met fraaie pics van René Bradwolff.

Bezocht: Eve Vaudeville Burlesque party @ Cultuurhuis Heerlen 13/01/2016

Burlesque? Dat is toch die showstijl waarin het draait om verleiden? Inclusief sexy danseressen in vaak extravagante outfits die theater en dans combineren. En dat was vrijdag de 13e allemaal in Heerlen te zien. Nou ja, allemaal… Ik had verwacht dat het een burlesque feest zou zijn, inclusief lekkere muziekjes en af en toe een dansje of een act. Maar het bleek een theatervoorstelling met verschillende burlesque artiesten te zijn.

Oeps, dat had uw verslaggeefster even verkeerd ingeschat en ik had dus voor niks mijn elfenrokje aangetrokken. Geen voetjes van de vloer maar samen met circa 40-45 andere bezoekers iets na 20.30 u. plaatsnemen in de theaterzaal van het Cultuurhuis. Vol verwachting klopte mijn hart… Maar helaas, na het eerste veelbelovende dansje van een van de initiatiefnemers Love Lya ging de ‘schwung’ er al meteen uit. Er ging iets mis met het theatergordijn en de presentator (Edwin Buis aka the Lying Dutchman) die het geheel aan elkaar moest praten nam het praten wel heel letterlijk. Gelukkig wist de tweede artieste ‘Alice Daydream’ er met een Mia – Pulp Fiction – Wallace performance weer wat pit in te brengen.

Maar het kwam maar niet echt op gang, ondanks dat Edwin nog een fraai staaltje ‘ik kan met blote voeten in glas staan’ liet zien. Na de pauze wist Miss Fairy Morgaine de handen weer op elkaar te krijgen met ‘The Sea Fairy’ act maar mij bekoorde vooral zangeres Bente de Rijke die een prachtige versie van ‘Blue Velvet’ ten gehore bracht (inclusief sensueel dansje van Love Lya). Ironisch genoeg was zij de enige die op het podium al haar kleren aanhield…

Een super leuk initiatief om iets dergelijks ook naar Heerlen te brengen en de volgende keer wil ik het zeker nog een kans geven maar dan wel graag met meer kwalitatief goede acts en meer ‘party gehalte’ voor de bezoekers. Wellicht waag ik me dan ook nog eens aan een sensueel dansje…

NB: Dit bericht verscheen ook op De Afgrond, inclusief foto’s van René Bradwolff.

Lijstjestijd 2016

Eigenlijk wilde ik dit jaar de lijstjestijd overslaan. Het wordt elk jaar minder, de singles en de muziekjes die ik beluister en de concertjes die ik bezoek. Alhoewel voor dat laatste nog vast geldt dat ik meer zie dan de gemiddelde vrouw van mijn leeftijd. En nee, dat laatste kan ik niet wetenschappelijk onderbouwen :-) Maar omdat het zo leuk is, om elk jaar terug te kijken (hier bijvoorbeeld de post uit 2015), blik ik nu even terug op muziekjaar 2016.

Het jaar waarin Suede eindelijk weer een album uitbracht dat ik tot op de vandaag grijs draai (als dat mogelijk is, via iTunes op mijn telefoon) en ook het jaar waarin ik ze twee keer live zag met dat album (Utrecht en Brussel). Want ja, Suede deed iets heel bijzonders live want in het eerste gedeelte bracht de band, vanachter een filmdoek, het hele album integraal ten gehore. Inclusief dus een bijpassende film. In het tweede gedeelte werd er een ‘greatest hits’ show aan toegevoegd. Wat mij betreft, maar ik ben natuurlijk niet geheel objectief, is mijn all time favo Britpop band weer helemaal terug.

Wat betreft albums was de comeback van The Coral ook niet verkeerd, net als hun live optreden in Keulen. Ik noemde het destijds briljant en daar sta ik nog steeds achter. Helaas konden The Last Shadow Puppets de verwachtingen niet helemaal waar maken maar dat ook liggen aan het feit dat ik ze op een groot festival zag. Verder ontdekte ik nog The Vryll Society maar hun EP was dan weer uit 2015.

Live noemde ik al Suede (twee keer) en The Coral maar verder moet ik zeker nog Puscifer noemen. Deze ‘hobbyband’ van Tool zanger Maynard James Keenan bracht een prachtalbum uit en maakte mijn bezoek aan Pinkpop helemaal geweldig. Een beetje jammer dat ik ze daarna niet in volle glorie in een zaal heb gezien maar dan heb ik nog wat te wensen… Oh ja, ik zag ook nog Fish in Duitsland (maar dat werd nooit zo goed als op Bospop 2015) en de Canadese herrie van Metz in de Nieuwe Nor. En dankzij Pukkelpop én Werchter kon ik dit jaar ook nog Clutch, Caspian en Foals wegstrepen. Maar de absolute festivaltoppers waren dit jaar LCD Soundsystem, The Chemical Brothers en held Noel Gallagher.

Op naar een nog muzikaler 2017 en een nieuw blogjaar!

Bezocht: Nu of Nooit Finale @ Grenswerk Venlo 10/12/2016

nuofnooitOoit, heel lang geleden, in de jaren 90, deed ik vrijwilligerswerk bij Stichting Popmuziek Limburg (SPL). Ik corrigeerde de taal- en spelfouten in het magazine dat SPL destijds uitgaf in het pre-internet tijdperk en ik zat aan de kassa tijdens de voorrondes en finales van Nu of Nooit, dé bandjeswedstrijd van Limburg. Als extraatje mocht ik dan op het jaarlijkse feestje van Jan Smeets, de VIP uithangen. Ik bewaar er super leuke herinneringen aan en heb in al die jaren heel veel Limburgse bandjes voorbij zien komen. De een met wat meer kwaliteit dan de ander maar altijd even gedreven.

Die gedrevenheid was er zaterdagavond in Grenswerk, het Venlose poppodium, ook nog steeds. Wat dat betreft is er in al die jaren niets veranderd, goed om te zien. En net als ‘vroeger’ hadden de finalebands ook dit keer familie en vrienden gemobiliseerd zodat de zaal redelijk goed gevuld was. Er stond dan ook iets op het spel want de winnaar van Nu of Nooit mag spelen op de eerstvolgende editie van Pinkpop en dat wilden zowel Lapschwanz, Luca Madu, Moeders Mooiste, Shiverburn, The Ten Bells en Throat of Autumn allemaal wel.

Nadat de Venlose wethouder van Cultuur de finale officieel geopend had, was het tijd voor de eerste band (de volgorde van spelen was trouwens via loting bepaald) Throat of Autumn. Volgens het programmaboekje experimentele grunge maar ik hoorde er ook een vleugje progrock doorheen al was het alleen maar omdat de nummers lang uitgesponnen en met tempowisselingen ten gehore werden gebracht. Tja, en als je dan lange nummers maakt en je hebt maar 25 minuten, dan ben je na drie nummers klaar.

Door naar Moeders Mooiste, die niet alleen een Nederlandse naam hebben maar ook in het Nederlands zingen. De muziek, funky, rock, hiphop en hé ska, deed mij voorzichtig meebewegen maar die Nederlandse teksten… Die waren helaas niet aan mij besteed. Wel plus 1 voor het leuke bandlogo (even Googelen svp).

Luca Madu mocht als derde het podium betreden en deze band is ontstaan op de Fontys rockacademie. Tja, en als je dan Fontys medewerker bent én oud dorpsgenoot van zangeres Lotte Slangen, dan schept dat toch een band. Toch had ik er vooraf een hard hoofd in want zodra ik een viool op een podium zie, haak ik meestal al af. Maar niets daarvan bij deze jonge zevenkoppige band die de dromerige mysterieuze sound ook live goed wisten over te brengen, niet in het minst door de mooie vocalen van de al eerder genoemde Lotte.

Op naar de volgende band met alweer een zangeres aan het roer. Shiverburn maakt hardrock waarvan ik helaas al iets te veel heb gehoord. Aan het enthousiasme van de band (en de vocalen) lag het zeker niet maar dit was niet zo mijn kopje thee.

Voor degenen die de Heerlense muziekscene de laatste maanden gevolgd hebben, is Lapschwanz geen onbekende naam. Rock met een hoofdletter R met oude rotten uit het muziek (én met twee bandleden in de gelederen die heel lang geleden al eens op een Pinkpop podium stonden). Het was vooral single ‘Let it Burn’ dat mij in de mee-tap modus bracht. En het praatje van frontman Marcel van de Berg die Nu of Nooit vooral zag als een feestje waarvan het feestvarken nog niet bekend was.

Het uiteindelijke feestvarken bleek de gedoodverfde favoriet, The Ten Bells. Deze band klonk het vetste en kreeg de meeste voetjes van de vloer (of lees: had de meeste fans bij zich) met hun garage- en bluesrock. Niet zo mijn ding maar het werd mij al snel duidelijk dat zij de winnaar van de avond zouden worden. Maar niet voordat Luca Madu de aanmoedigingsprijs in ontvangst had genomen. Bij deze een welgemeend proficiat aan winnaar The Ten Bells en alvast veel voorpret op jullie weg naar Pinkpop!

En wat mij betreft duurt het nu geen járen meer voordat ik weer eens een finale bezoek, want het was een mooie avond daar aan de Maas in Venlo.

NB: Deze blogpost verscheen ook op de Afgrond.

Bezocht: Pukkelpop @ Hasselt 18/19/20 augustus

IMG_2167Al járen (15 of zo) ga ik drie dagen naar Pukkelpop, het allerleukste festival dat ook meestal het einde van mijn zomervakantie markeert. Ok, vorig jaar ging ik alleen op donderdag maar toen had ik daar ook een hele goede reden voor maar dit jaar was het weer gewoon drie dagen prijs. Heel veel zon, een paar fikse regenbuien, heel veel muziek en het gezelschap van goede vrienden, wat wil een mens nog meer? Nou, hele leuke muziek natuurlijk! En verspreid over drie dagen heb ik bij nader inzien toch best heel veel gezien en gehoord. Oh ja, er was een echte flop, namelijk Rihanna, die 50 minuten te laat ten tonele verscheen en daarbij een halve playbackshow weggaf, echt zonde dat er een smak geld naar dit zangeresje is gegaan. Niet meer doen Chokri!

Oh ja, je moet keuzes maken tijdens zo’n festival dus tot mijn spijt heb ik onder ander The Subs, Soulwax (te druk bij de Dance Hall) en Roisin Murphy laten schieten.

Hieronder een opsomming met een korte terugblik van de bandjes die ik wel gezien heb:
Mastodon: gewoon lekker.
Thee o Sees: heerlijke muziek maar de irritante zang joeg me alsnog de Club uit.
Clutch: verkozen boven The Last Shadow Puppets en dat was geen verkeerde keuze. Goede zanger én een koebel-solo :-)
Catfish and the Bottlemen: oei, ik bevond me ineens tussen de meezingende pubermeisjes, na een half uurtje had ik dat wel gehoord.
Wolfmother: altijd leuk!
Good Charlotte: euh, been there, done that…
Whispering Sons: Niet origineel maar wel leuk genoeg om volgende maand wellicht in Sittard te gaan zien.
Sleaford Mods: een hele boze meneer met een bliepjes meneer ernaast, erg euh bijzonder.
Show me the Body: veel van verwacht in het nieuwe kleine Lift tentje maar dit bandje joeg mij reeds na twee liedjes diezelfde tent uit, niet mijn kopje thee.
DMA’s: jahaaa, de Britpop is terug en komt uit Australië.
Caspian: verrassend dromerig!
Bloc Party: het wordt nooit meer zoals vroeger…
Marky Ramone’s Blitzkrieg: jeugdsentiment met ‘I don’t want to buried in a pet cemetery’.
All them Witches: heerlijk om een dutje op te doen in de Shelter tent.
André Brasseur en band: top entertainment van deze opa en oudste artiest op Pukkelpop.

Maar er kunnen maar drie bands de beste zijn, hieronder in willekeurige volgorde:
LCD Soundsystem: ze zijn terug en hoe! Ondanks de regen en het feit dat de wei voor de main stage langzaam leegliep was dit een fantastisch dansfeestje plus wederom een koebel-solo.
The Chemical Brothers: eindelijk zag ik ze live, nou ja, het zijn plaatjesdraaiers maar wel héle goede, ook hier een dansfeestje inclusief leuke graphics op de videoschermen.
Noel Gallagher’s High Flying Bird: meezingen met Oasis klassiekers en kippenvel maar ook genieten van Noel’s solo nummers, geweldig!

Verder nog een dikke pluim naar de organisatie die het festivalterrein had uitgebreid waardoor het, behalve bij de Dance Hall en de Boiler, niet zo heel druk was en er plek zat was om lekker te chillen en op je gemak te eten. Ook de Petit Bazar in Kerststemming was weer hilarisch. Wat mij betreft dus tot volgend jaar!

NB: de fotocollage bevat vijf foto’s van eigen hand maar die van Noel Gallagher heb ik van de site van Studio Brussel gehaald.