Gezien: Transpunk @ Oefenbunker Landgraaf 26/05/2018

Op deze blog heb ik al eens geschreven dat ik in de jaren 90 vrijwilliger was bij Stichting Popmuziek Limburg (inmiddels Pop in Limburg). Mijn belangrijkste wapenfeiten waren kassameisje spelen tijdens de voorronden van Nu of Nooit en behalve heel veel in de kou bij een ingang zitten, maakte je af en toe ook nog een memorabel moment mee. Want opeens was daar Transpunk, een metalband met ballen, een vleugje industrial en twee zangers die elkaar naadloos aanvulden en waarvan eentje ook nog een podiumbeest bleek te zijn.

Transpunk won Nu of Nooit, stond op Pinkpop en Dynamo en bracht in 1996 een debuutalbum uit met een hoesdesign dat ik destijds nogal angstaanjagend en onheilspellend vond en precies de sfeer die ook destijds rond de muziek van deze band hing (luister alleen al naar ‘Hide’ – als je deze online kunt vinden, en hopelijk weet je dan wat ik bedoel) maar ik was verkocht. Maar eind jaren 90 werd het stil rond de band en ondanks een reünieoptreden in 2013 was er verder weinig nieuws meer te melden. Tot zaterdagavond in een drukke, bloedhete Oefenbunker in Landgraaf waar de bandleden (inmiddels net als het gros van de bezoekers, 22 jaar ouder, waaronder ik zelf dus ook én heel veel ‘oude’ bekenden) iets na 22.00 u. het podium betraden. En toen bleek dat de muziek van Transpunk volledig de tand des tijds heeft doorstaan. Of waren ze hun tijd destijds gewoon al ver vooruit? Ik weet het niet maar het maakt ook niets uit want het concert bleek zowel een avondje terug in de tijd met de muziek van toen en de bekenden van toen te zijn, alsmede een hernieuwde kennismaking met het metalgenre dat ik lang links heb laten liggen.

Strak, gedreven, soms rustig en ingetogen maar meestal knallend en brullend, Transpunk op zijn best. Daarbij was het dus extra jammer dat het binnen bloedheet was want dat zorgde ervoor dat bezoekers vanwege ‘frisse lucht pakken buiten’ wat gemist hebben (dus Oefenbunker, indien mogelijk laat iets aan die klimaatbeheersing doen). Maar weer een top avondje in de Oefenbunker en aan het sfeertje en de reacties van de bezoekers na afloop te horen, was ik niet de enige!

Prijspakkers van de avond, het al eerder genoemde ‘Hide’, ‘Fist Fuck Hotel’ en ‘Shut Up’ en het mooie van Transpunk in 2018 zien is dat je dan op weg naar huis op je telefoon naar iTunes surft en het album digitaal aanschaft.

NB: Dit verslag verscheen ook op De Afgrond mét foto’s van René Bradwolff die ook tekende voor de foto’s bij deze post.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s