Gelopen: halve marathon @ Praag 01/04/2017

jan palach square

Start en finish waren op het Jan Palach plein.

Jahaaaa, ik kan eindelijk die 10e halve marathon wegstrepen. Voor veel lopers een aantal waar ze hun hand niet voor omdraaien maar voor mij toch echt wel een mijlpaal. Na 6x Eindhoven, 2x Arnhem (Derde Kerstdagloop) en 1x Eupen (als onderdeel van een estafette triathlon) had ik nummer 10 al graag in augustus 2015 willen lopen, maar een hardnekkige voetblessure zorgde ervoor dat ik in Reykjavik de 10 km moest lopen. Na een geschiedenis van veel huisartsenbezoekjes, podotherapeuten en steunzolen, leek het in oktober 2016 weer de goede kant op te gaan dus durfde ik het ook weer aan om een weekend Praag te boeken inclusief inschrijving voor de halve marathon daar. Tot mijn grote schrik kreeg ik in december last van mijn rechtervoet, zucht. Maar zie daar, een bevriende looptrainer, die ik nog kende uit mijn begintijd van het hardlopen, bracht uitkomst en zorgde voor een uitgekiend loop-, fiets- en krachtschema van drie maanden. Maar dat zorgde er wel voor dat ik maar met een maximum gelopen afstand van iets meer dan 15 km naar Praag afreisde. Dat vond ik spannend want hoe zou  het me daarna vergaan? Ach ja, het antwoord heb ik al in de eerste zin weggegeven, ik ben over de finish gegaan in 2:17:41, met grote afstand mijn allerlangzaamste halve marathon ooit (ooit deed ik er 1:49:03 over…) maar hé, wie had, na al dat blessureleed, kunnen denken dat het me ooit nog eens zou lukken.

uitzicht met fietsen

Op zondag lekker fietsen, heuvel op en heuvel af.

Dus heb ik 21,1 kilometer lang genoten, ondanks de hitte (gemiddelde temperatuur in Praag is 10 graden rond deze periode, het was nu 4 dagen zonnig en zaterdag was het zelfs 22 graden) en ik wist bij 11 dat ik het zou gaan halen (ook omdat de limiet 3 uur was). Neemt niet weg dat het zwaar was en dat mijn voeten het, mede dankzij de vele ‘kinderkopjes’, ook niet zo heel fijn vonden.

En oh ja, dat je bij 18 km denkt ‘hm, voel ik nou kramp in mijn rechterkuit of is het een zweepslag? ‘ en dat je meteen daarna denkt ‘gewoon doorhobbelen want als ik nu ga wandelen, ben ik klaar voor vandaag en kom ik niet meer op gang’.  Overigens liep mijn vriendje ook mee, hij finishte in 1:49:46, echt een super tijd met die warmte.

En nu doe ik het dus echt nooit meer hè mensen :-)

Het allerleukste van het lopen in een andere stad is dat je voor en na de wedstrijd nog lekker kunt genieten van de stad. Op vrijdag verkenden we te voet het mooie oude centrum van Praag, op zondag fietsten we naar de overkant van het water om onder andere Strahov Monastery en Prague Castle te bezichtigen. Vanwege mijn pijnlijke kuit, ‘mocht’ ik op een e-bike, dat was ook nog wel een belevenis, maar wel een weldaad voor pijnlijke spieren en gewrichten. Op maandag bezocht ik op de valreep nog de Jewish Museum, indrukwekkend en om heel stil van te worden.

Wat blijft zijn de fraaie herinneringen, van alles wat we weer gezien en beleefd hebben en dat je weet dat je lichaam tot veel in staat is, ook al heb je een druk sociaal leven, lange reistijden en een bijna fulltime job. Toch vind ik het nu ook wel weer fijn om schemaloos de zomermaanden door te brengen, daarna zie ik wel weer verder…