Gezien: The Coral @ Luxor Keulen 9/4/2016

coralIn 2010 zag ik The Coral voor het laatst want daarna werd het stil rond deze, zwaar onderschatte, Engelse band die heerlijke psychedelische indierock/folk maakt. De bandleden gingen ieder hun weegs en brachten solo albums uit of vormen nieuwe bands. Jammer want The Coral is nou typisch zo’n band die nog nooit een slecht album heeft uitgebracht en die ik nog nooit een slecht optreden zag geven. Gelukkig kwam vorig jaar het nieuws dat er in 2016 een nieuw album (nummer 8 alweer) zou komen en dat er ook een tour zou volgen. Gisteravond was het dan eindelijk zover en het was genieten!

Ik had een redelijk goed plekje vooraan in de Luxor (die pijpenla in de Luxemburgerstrasse in Keulen) en na een gezellig ‘diner’ met vrienden in een mini pizzeria en een redelijk voorprogramma (Blossoms en die schijnen 1 hit te hebben) begon the Coral net iets voor 20.30 u. Met circa 21 liedjes op de setlist en een dwarsdoorsnede door hun repertoire was het een heerlijk weerzien. De nadruk van de setlist lag uiteraard op de laatste cd maar met pareltjes als ‘chasing the tail of a dream‘ (opname is van eerder deze week in Parijs) was dat zeker geen straf!

Hopelijk duurt het dit keer niet zo lang voordat ik ze weer een keer kan zien en horen. Pukkelpop?

Ps: Nagenieten kan dankzij deze compilatie van Marco waarvoor dank!

Advertenties

Gezien: Erik van Muiswinkel (De Olieworstelaar) @ Parkstad Limburg Theater Heerlen 7/4/2016

Afgelopen donderdag bezocht ik de nieuwe solo voorstelling van Erik van Muiswinkel, genaamd de Olieworstelaar. In de Limburg zaal (die niet helemaal uitverkocht was), bezorgde Erik me tranen van het lachen en het was derhalve een goed weerzien. De laatste keer dat ik hem zag, vormde hij nog een duo met Diederik van Vleuten maar solo kan Erik ook heel goed een zaal aan.

Uiteraard kwamen onderwerpen als zwarte piet (want Erik speelt al jaren de rol van hoofdpiet), de vluchtelingenproblematiek en de politiek ter sprake maar regelmatig kwamen ook herinneringen aan zijn vader te sprake en wist hij ons te ontroeren met een gedicht van exact 21.63 seconden over ‘onze’ Dafne Schippers. Het meest hilarische moment was toen hij ons meenam naar de inboedel van zijn huis (Erik heeft geen diepvries maar wel een gereedschapskist met diverse soorten schroefjes en spijkertjes) en daarna ineens de link legde met vluchtelingen. Wat als wij met onze welvaart en een overdaad aan spullen moesten vluchten? Bijzonder hoe hij een zaal hierin meenam en ons tegelijkertijd buikpijn van het lachen bezorgde.

Na bijna 2 uur sloot Erik de voorstelling af met een verhaal over zijn olieworstel ervaringen. Gekleed in een originele olieworstel broek, kisbet genaamd nam hij ons mee in de geheimen van het olieworstelen inclusief filosofisch getint einde over winnaars en verliezers.

Mocht je nog de kans krijgen om hem ergens te zien, grijp die kans!