Gezien: Riverside @ Limburgzaal – Heerlen 14/04/2014


Het is vast een leuke vraag voor een popquiz: noem een Poolse band? Afgelopen maandag stonden er in ieder geval twee in Heerlen, Riverside met in het voorprogramma Votum waarvan ik laatstgenoemde vanwege logistieke redenen heb moeten missen. Riverside trok met hun progrock in ieder geval een aardig gevulde Limburgzaal.

Maar euh, progrock, wat is dat ook alweer? Lang uitgesponnen nummers met hypnotiserende toetsen- en gitaarpartijen die je in een trance brengen en je daarna met een riedeltje zang weer op aarde terugzetten. Denk Porcupine Tree maar ook een beetje Marillion want dit zijn de twee bands waar Riverside de mosterd vandaan haalde en dat was ook duidelijk te horen tijdens het twee uur durende optreden want bijvoorbeeld ‘Acronym Love‘ had zo van Marillion kunnen zijn. Wel een mooi nummer trouwens!

Riverside begon vrij rustig en dat vond ik eigenlijk wel jammer omdat ik tijdens het beluisteren van wat nummers voorafgaand aan het concert ook wel wat metal invloeden in de muziek terug hoorde. Daar was maandag niet meer zoveel van te horen al werd het na drie kwartier wel wat heftiger. Het publiek beloonde de band daarna ook meteen met een dik applaus waarna zanger en bassist Mariusz Duda aan gaf dat Riverside nu minder een metal band is en dat ze meer ‘mellow’ songs spelen. Wellicht geheel toevallig kwam in het nummer daarna de zinsnede ‘We’re Moving On’ voorbij. Dat vond ik dan weer een beetje jammer want na 1,5 uur progrock begon ik langzaam te verlangen naar het einde. Ik ben natuurlijk geen fan maar voor mijn gevoel begon elk nummer op elkaar te lijken en dat was vast niet de bedoeling. Maar waar ik het meest naar verlangde was meer pit. Meer pit in de nummers maar ook wat meer ‘schwung’ in de podiumpresentatie. Muzikaal gezien zat het allemaal goed in elkaar maar het bleef wat vlakjes naar mijn bescheiden mening en daardoor beklijfde het niet echt. Toen er ook nog een voorstelrondje van vijf minuten over me heen gestort werd, vond ik het echt mooi geweest.

Conclusie: Progrock leeft en Riverside deed dik twee uur haar uiterste best om mij te overtuigen maar jammer, dat was net iets teveel van het goede. Het heeft er wel voor gezorgd dat mijn interesse in het genre weer behoorlijk opgewekt is dus ik ga snel de cd’s van Porcupine Tree weer eens uit de kast trekken.

Notes:
– Het YouTube clipje boven deze blogpost is van een concert in Paradiso van 6 jaar geleden en ik heb geen idee of ze dit nummer maandag gespeeld hebben. Ik heb het vooral uitgekozen omdat het mooi weergeeft waar Riverside voor staat.
– Deze blogpost verscheen ook op De Afgrond, inclusief mooie foto’s van René Bradwolff.

Advertenties