Gelopen: LPM Marathon @ Genk 16/02/2014

we come again...
Het is alweer een week geleden dat ik de finish haalde van mijn derde marathon. Hoog tijd om er een verslagje over te schrijven, nietwaar!

Na twee relatieve rustdagen liep zondag om 6 uur de wekker af. Uiteraard had ik de dag ervoor al bepaald wat ik aan zou doen (lastige keuze als je een wintermarathon loopt met 10 graden en een zonnetje…) en lag alles wat ik nodig had al geordend klaar. Rond half 8 zijn Barry en ik op ons gemakje vertrokken en hebben we mijn andere twee fans opgehaald, Marcel en mijn moeder. Vooral dat laatste was voor mij erg bijzonder omdat zij mijn eerdere twee marathons niet aanwezig was. Ook het feit dat mijn vader vorig jaar na een kort maar hevig ziekbed overleden is in juni speelde emotioneel mee… Rond half 9 kreeg ik bericht van Veerle die met me mee zou lopen. Geen goed nieuws want ze was met vier clubgenoten op weg naar Genk gestrand met autopech en ze zou het startschot niet halen. Helaas, dat zou dus gewoon alleen lopen worden al was ik natuurlijk wel blij dat het alleen om materiële schade ging.

Het uur voor het startschot om 10 uur ging voorbij zoals dat bij mij altijd gaat, proberen te drinken, nog een hapje eten, 100 x naar het toilet, bleek wegtrekken van de zenuwen en dat soort dingen. Op de startfoto die een voor mij onbekende fotograaf gemaakt hebt is dat nog een beetje te zien. Je weet dat je goed voorbereid bent en dat je er alles aan gedaan hebt maar dan wil je ook uitlopen. Na de eerste 195 meter waren die zenuwen al weg en begon ik met dik 200 anderen aan zeven rondjes van zes kilometer door het prachtige natuurgebied De Kattenvennen. Ik vond het een voordeel om die rondjes te lopen omdat je, zeker bij het laatste rondje, weet wat je te wachten staat. Ook was er bij de doorkomst van de rondjes een verzorgingspost en mijn fans (die tijdens de marathon nog waren aangevuld met Barry’s ouders) hebben me ook meermalen kunnen aanmoedigen. Zij konden het parcours aflopen en me zo op verschillende punten spotten.
start
Maar hoe ging dat lopen nu? Nou, eigenlijk wel goed :-) Zeker de eerste 25 kilometer gingen van een leien dakje en heel langzaam begon ik zelfs te dromen van een PR (4:25:57)… Ik nam elk uur wat te drinken en te eten van mijn eigen voorraad en mijn kilometertijden schommelden steeds tussen 6:10 en 6:30 met soms een uitschieter naar beneden omdat het parcours dan net een stukje omlaag liep :-) Daar schrok ik dan wel weer van omdat ik bang was dat ik daar na een tijdje de rekening voor zou krijgen. Die rekening kwam gedeeltelijk bij het ingaan van rondje nummer vijf. Bij de verzorgingspost snakte ik naar cola en aangezien drinken uit een bekertje en hardlopen tegelijk bij mij geen goede combi besloot ik om heel even te wandelen. Maar ja, toen moest ik daarna weer op gang komen en aangezien er na die post vrijwel direct een heuveltje op was, pfffff. Maar ik wist me te herpakken en ook bij het zesde rondje nam ik een wandelpauze en een bekertje cola. En een wonder, ik wist ook toen het heuveltje nog op te hobbelen…

Toen kwam ook het besef dat ik ondanks de vermoeidheid en een dikke blaar onder mijn rechtervoet de finish wel zou halen al moest ik kruipend overheen. Maar bij het ingaan van het zevende rondje na twee bekertjes cola en een iets langere wandelpauze had ik het wel gehad met dat heuveltje. Ik was niet meer vooruit te branden dus besloot ik het heuveltje op te wandelen. Daarna was het moeilijk om weer het ritme te vinden dus weer een wandelpauze. Oh jee, dit ging geen PR meer worden maar ach, ik zou die finish wel halen, niet zeuren maar hardlopen. Op circa 3,5 kilometer van de finish haalde ik een hardloper in die het ook zichtbaar moeilijk had. Ik sleepte hem mee en ondanks dat hij met muziek in zijn oren liep, was er af en toe oogcontact. Hij durfde met een vrouw in de buurt niet meer te wandelen natuurlijk ;-) en zo hobbelden we met zijn tweetjes op de finish af. Een kilometer voor de eindstreep haalde hij de dopjes uit zijn oren en hebben we nog even gezellig gekeuveld. Uit de uitslagenlijst bleek het om de Engelse John Hughes te gaan en ik was oprecht blij dat ik in ieder geval voor de laatste drie kilometer een maatje gevonden had. Na de finish vloeiden heel even de tranen toen ik mijn moeder zag… Mijn eindtijd bleek uiteindelijk 4:31:54 te zijn en daar moet ik gewoon tevreden mee zijn.
voor de start.jpg
Er zit voor mij niet veel meer in met drie keer hardlopen in de week (aangevuld met fiets-, en krachttraining), een sociaal leven met veel andere leuke afspraken, 36 uur per week werken en elke dag minimaal 3 uur reistijd heen en terug. Uiteraard riep ik na de finish weer dat ik het nu echt NOOIT meer zou doen maar Veerle (die natuurlijk baalde dat ze gestrand was) heeft me via Facebook alweer proberen over te halen om het toch nog eens samen te proberen :-) Voorlopig geniet ik nog even na van mijn prestatie en behalve een uurtje wandelen en 10 kilometer fietsen de dag na de marathon heb ik niets meer gedaan. Misschien morgen een kort rondje en anders gewoon vanaf maandag weer wat hardlopen. Want dat blijf ik natuurlijk toch doen!

Wat ik wel gemerkt is dat zo’n doel voor mij de enige manier is om die lange duurlopen te plannen en vol te houden. Als ik geen doel heb, werkt het niet. Dan ben ik, na een vermoeiende werkdag om 20.00 u. ’s avonds echt niet meer naar buiten te krijgen voor een rondje van 20 kilometer. Dus wie weet…

Over de marathon zelf kan ik alleen maar positief zijn! Het is een eerbetoon aan Louis Persoons (vandaar de LPM marathon, Louis Persoons Memorial), kleinschalig, gemoedelijk, goede verzorging, mooie sporthal om je om te kleden en een grote ruimte waar je voor en na de marathon wat kunt drinken en eten. Als je ooit een wintermarathon wil lopen kan ik je deze aanraden. En dan maar hopen dat het dan echt winter is :-)

Advertenties

12 gedachtes over “Gelopen: LPM Marathon @ Genk 16/02/2014

  1. Super gelopen Danielle! Zeker als je erop rekent samen te lopen en daar door onvoorziene omstandigheden dan niks van komt. Dat is mentaal toch wel even schakelen. En “nooit meer” schijnen veel marathon-lopers te zeggen, ik zeg het nu al ;) Maar blijkbaar verandert die mening toch heel snel na je herstel.
    Proficiat met je mooie tijd, dat pr moet er dan maar de volgende keer van komen!

  2. Dank je! Ik riep ‘nooit meer’ overigens niet na mijn 1e marathon. Toen kwam ik echt met de gedachte ‘dit wil ik nog een keer’ over de finish. Tip: zorg dat je ook zo over de finish komt in Parijs :-) Bij mij zit het ‘nooit meer’ echt in de voorbereiding en de tijd die het kost. Maar ja, het maakt me ook 5 kilo lichter, dat dan weer wel :-) Succes met de voorbereidingen en ik blijf je volgen.

  3. Van harte gefeliciteerd…. Ik had eigenlijk verwacht dat jij nooi meer een marathon zou lopen. Maar dat deed je wel. En nog netjes ook. Ik denk dat die 4e er ook wel komt

  4. @Hans: Dank je!

    @RunningHans: Ach ja, ik wilde er zó graag eens een in de winter lopen maar ja, 10 graden en een zonnetje… Dus ik moet nog maar een keer ooit, vind je niet? Tijd valt inderdaad best mee als je kijkt naar trainingstijd enzo.

  5. Pingback: Trappen! (8 en 9) | Danielle's blog
  6. Pingback: Gelopen: Klokgebouwloop @ Klokgebouw Eindhoven 23/03/2014 (10 t/m 13) | Danielle's blog
  7. Het heeft even geduurd, maar eindelijk je verhaal gelezen. Hoe maakt eigenlijk niet uit, je hebt het gedaan, de trainingen hebben hun nut bewezen, dat het geen pr werd is van ondergeschikt belang. Inmiddels ben je weer helemaal hersteld en kun je de volgende vast in gaan plannen ;-)
    Ook langs deze weg, van harte gefeliciteerd met nummer 3. Op naar nummer 4, 5…..

  8. @John: Je was natuurlijk al een beetje op de hoogte :-) Een volgende marathon gaat het niet worden in de komende twee jaar want ik begin vanaf september met een tweejarige studie waar ik heel veel eigen tijd in moet gaan stoppen. Een bewuste keuze maar een marathon, nee, (sorry Veerle) maar ik blijf gewoon lopen hoor, dat gaat er niet meer uit!

  9. Pingback: Rise, Shine and Run (29, 30, 31 en 32) | Danielle's blog

Reacties zijn gesloten.