Twee jaar geleden liep ik de marathon van Londen. In gedachten liep er een meisje met me mee. Een meisje dat me inspireerde om voorafgaand aan die marathon zoveel mogelijk geld in te zamelen voor Pink Ribbon. Een meisje waar mee ik in de aanloop naar Londen een keer 5 kilometer als training liep. Wat was ze blij toen het haar lukte en wat was ik trots op haar. In Londen was het omgekeerd. Na de finish hing ik huilend met haar aan de telefoon, zo blij dat het me gelukt was en nu was zij trots op mij.

Lieve Lisa,
Samen zaten we op terrasjes, dronken we speciale biertjes, we kochten samen lingerie na je borstoperatie, ik leerde Keulen kennen en jij Brussel, we lachten en huilden samen en we bespraken de (on)belangrijke dingen des levens. En altijd kwamen we elkaar weer tegen op die grote Pukkelpop wei in Hasselt, de wei waar we mekaar jaren geleden voor de allereerste keer ontmoette. Vandaag heb ik afscheid van je moeten nemen…

Lieve Lisa,
Wat heb ik in de afgelopen jaren ongelooflijk veel bewondering voor je gehad. Je moed, je positieve houding en je optimisme! Ik ken niemand die dat, ondanks alles wat je meemaakte in de afgelopen vier jaar, zo uitstraalde als jij. Ik ben blij dat ik jou heb gekend en ik zal je nooit vergeten! Gonna miss you, dapperste meisje van de hele wereld xx

Erik en alle dierbaren, heel veel sterkte in deze zwarte periode in jullie leven!

Daniëlle

Ps: die Liefmans Cuvée -Brut en de Kriek Max smaakte heerlijk maar dat heb je vast gezien van boven…

I know I was born and I know that I’ll die
The in between is mine
I am mine

Advertenties

7 gedachtes over “

  1. Mooie woorden Danielle. Goed dat je het opgeschreven hebt. Digitaal nog wel. Zodat ze nooit zal worden vergeten. Sterkte! Lisa heeft gebofd met zo’n lieve vriendin die er voor haar was.

Reacties zijn gesloten.