Gelezen: We-Think : Delen – Creëren – Innoveren / Charles Leadbeater #docentencursus #literatuurpresentatie

20130103 mindmap we think tbv literatuurpresenatieHet tweede boek dat ik gekozen heb voor mijn literatuurpresentatie is een vertaling van We-Think, geschreven door Charles Leadbeater. Geen onderwijskundig boek maar een boek dat de lezer meeneemt in het tijdperk van massacreativiteit en innovatie. Een tijdperk dat dankzij het internet (en sites als YouTube, LinkedIn en Wikipedia) én volgens de auteur de toekomst heeft omdat de generatie die opgroeit met internet niet meer alleen wil toekijken maar volop wil en kan meedoen dankzij WEB 2.0 applicaties.

Binnen het team waar ik werkzaam ben zijn dit soort termen niet nieuw. Ook in mijn vorige functie als informatiespecialist was ik al zeer geïnteresseerd in WEB 2.0, Sociale Media en wat dit voor mijn werk kan betekenen. Ik heb al sinds 2005 een eigen weblog waar ik werkgerelateerde stukjes (waar ik ook regelmatig reacties / feedback op krijg) afwissel met concertverslagen en/of hardloopbelevenissen. Ik onderhoud veel contacten via de sociale netwerksite Facebook en deel interessante werkgerelateerde artikelen via mijn LinkedIn pagina.

Maar wat houdt dat We-Think volgens de auteur nu eigenlijk in? Tja, euh, na het lezen van het boek heb ik wel een globaal idee maar een definitie kan ik niet echt geven. In het voorwoord, geschreven door Sanne Roemen, vind ik nog de beste, namelijk: We-Think = delen is vermenigvuldigen. Met andere woorden, als ik een idee heb en ik deel dit met jou, en jij jouw idee weer met mij deelt, hebben we samen twee ideeën. Dat is altijd een meer dan als je dit idee niet met elkaar gedeeld zou hebben.
Voilà, dit is in een notedop het verhaal waar de auteur 262 pagina’s voor nodig heeft. De leidende begrippen zijn delen, creëren en innoveren als het gaat om de vernieuwing van ons leven, onze maatschappij maar ook van onze organisaties. Over die auteur gesproken… Hij heeft dit boek namelijk niet in zijn eentje geschreven… Geheel in de stijl van We-Think heeft hij de eerste versie op het internet gezet zodat mensen hem online konden voorzien van informatie, ideeën, tips etc etc. De uiteindelijke versie die ik gelezen heb (uit 2009) is dan ook geschreven door Leadbeater zelf én 257 andere mensen.

In het boek wordt veel aandacht besteed aan historische feitjes en de herkomst van We-Think maar ook aan het uitgebreid beschrijven van We-Think voorbeelden uit de politiek, de wetenschap en de gezondheidszorg maar op een dusdanige manier dat ik er geen chocolade van kon maken. Ik zoek graag de koppeling met mijn eigen praktijk (hoe abstract een verhaal ook is) maar dat lukte bij dit boek helaas maar mondjesmaat. Met een ellenlange beschrijving over het genoom (geheel van erfelijke informatie in een cel) van een worm kan ik niet zoveel.

Daarentegen veerde ik wel op toen het ineens ging over het onderwijs. Volgens de auteur lopen scholen achter bij de leefwereld van kinderen die opgroeien in een 24 uurs economie. Scholen zouden volgens hem meer aandacht moeten besteden aan zowel individuele initiatieven maar ook gezamenlijke probleemoplossing moeten stimuleren. Want zoals eerder gezegd, delen (samen met iemand anders) is vermenigvuldigen en levert derhalve meer op. In het geval van onderwijs zou dat dus kennis moeten zijn. En houden scholen al rekening met het feit dat kinderen tegenwoordig ook leren van de games die ze spelen op hun computer en dat ze hun leven organiseren van sociale netwerksites en/of hun telefoon? Helaas geeft Charles geen didactische of pedagogische verantwoording mee aan zijn idee dat onderwijs voortaan niet meer op speciale tijdstippen (via een rooster) op een speciale plaats (de school) zou moeten plaatsvinden. En waarom leren kinderen dingen waarvan ze het nut niet inzien? Daarentegen zou onderwijs in de We-Think gedachte beteken dat er door iedereen non-stop geleerd kan worden in verschillende situaties voor verschillende mensen, in kleine groepen en naar eigen individueel inzicht. Leerlingen hebben meer te kiezen én meer te zeggen hebben over wat ze leren, op welke manier en van wie.

We-Think is weliswaar een boek dat je in een vloek en een zucht uitleest maar echt beklijven deed het bij mij niet. Ik miste toch een bepaalde theoretische onderbouwing en het boek verzandt daardoor al snel in een persoonlijk statement van de auteur (en die 257 andere mensen) en die weet mij in ieder geval niet te raken met zijn betoog.

Uit mijn eigen onderwijspraktijk:
Zelf ben ik erg gecharmeerd van het delen van werkgerelateerde zaken via mijn blog, Twitter en/of LinkedIn. Het levert vaak discussies op waar ik ook weer van leer. Ook het lezen van weblogs geschreven door mensen uit het onderwijs zijn voor mijn werk onmisbaar. IK ben snel op de hoogte van nieuwe dingen, kan ermee experimenteren en daarna bepalen of het iets voor me is. Het zorgt er tevens voor dat ik op het gebied van WEB 2.0 tools de studenten heel vaak een stapje voor ben.

Wat mij betreft beginnen we dan ook iets kleiner dan Charles Leadbeater het graag zou zien. In mijn visie verspreiden we de ‘delen-creëren-innoveren’ gedachte eerst eens onder de onderwijsgevenden. Zorg dat docenten op de hoogte zijn van WEB 2.0 applicaties die ze kan helpen bij het verbeteren van hun onderwijs. Leer ze gebruik te maken van zogenaamde nieuwe digitale tools waardoor ze ook kunnen aansluiten bij de leefwereld van hun studenten. Maak eens een Facebook profiel aan, lees eens een weblog van een collega docent en ga eens op zoek via YouTube naar een geschikt filmpje voor je les. Of ga nog een stapje verder, maak een account aan bij Twitter, ga docenten uit je eigen vakgebied of mensen uit het onderwijs volgen en verbaas je over de grote hoeveelheid tips die je krijgt over onderwijstoepassingen en kijk ook niet vreemd op dat als je een vraag stelt via Twitter je binnen een uur talloze goede antwoorden binnen krijgt.

Delen, creëren en innoveren houdt wat mijn betreft tevens in dat je open moet zijn en dat geldt ook voor het delen van je kennis. Judith van Hooijdonk, I-adviseur bij de Hogeschool Zuyd schreef daar laatst een mooi stukje over in het Surfmagazine. Interessant? Dan wil ze je daar graag ‘face to face’ over bijpraten.
Je kunt het hier downloaden. Oh ja, ben je geïnteresseerd geraakt en wil je meer weten over die vaardigheden van de 21e eeuw? Surf dan eens naar de site van Dingen@Zuyd en meld je aan voor een cursus. Dat is, wat mijn betreft, een stuk zinvoller dan het lezen van bovenstaand boek alleen al vanwege het simpele feit dat je hierdoor direct de koppeling met je onderwijspraktijk kunt leggen én omdat je het dan meteen gaat gebruiken!

NB: Tijdens het schrijven van bovenstaand stukje kwam ik erachter dat ik de samenvatting via de mindmap niet nodig had. Voor de volledigheid heb ik afbeelding (vergroten = een aantal keren klikken) wel bij deze blogpost geplaatst.

Advertenties

2 gedachtes over “Gelezen: We-Think : Delen – Creëren – Innoveren / Charles Leadbeater #docentencursus #literatuurpresentatie

  1. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het boek nooit van a tot z geleaen heb. Zijn idee was me vrij snel duidelijk ;) ik ben het ook met hem eens dat delen zoveel meer brengt aan ideeen. Jij bent 1 van de eerste in mijn werkomgeving die blogde. Mijn voorbeeld :) ik blog nog maar 3 jaar maar beleef veel plezier aan het delen.
    Dank voor je reclame en compliment. Net zoals jij op Fontys probeer ik binnen Zuyd docenten bekend te maken met web2.0 tools. Met ons enthousiasme en het plezier dat we er aan beleven en dat we uitstralen en delen, zullen ze toch ook nieuwsgierig worden … niet? ;)

  2. Ha Judith, en welgemeend dat compliment! Ik ga tijdens mijn presentatie ook nog kort aandacht besteden aan Dingen@Zuyd, daar wil ik mee eindigen. Heb jij trouwens nog een tip voor een pakkend filmpje wat ik kan laten zien over sociale media/web 2.0? Dat van de Social Media revolution (http://www.youtube.com/watch?v=QUCfFcchw1w) vind ik prima maar is denk ik net te lang. Ik heb maar 15 minuten.

Reacties zijn gesloten.