Gezien: Suede @ O2 Arena – Londen 07/12/2010

Na alle reisperikelen en het niet halen van het concert in Brussel en maar 50 minuten in Amsterdam zou het me toch niet overkomen dat ik het concert van Suede in Londen zou missen. Gelukkig vertrok ik al een dag eerder dan het concert want ook de Eurostar was me niet gunstig gezind, ik kwam met 3,5 uur vertraging in Londen aan. Maar hxc3xa9, ik was er en ik had een ticket voor het laatste optreden van Suede in de mega grote O2 Arena. En groot is het daar, net een klein dorp met al die restaurantjes, de beveiliging, de grote merchandise stand. Ik moest dan ook even slikken toen ik een half uur voor het optreden mijn stoeltje ging checken. Ik had heel even spijt dat ik geen staanplaats had maar dat gevoel was snel over toen het concert eenmaal begonnen was.
Suede speelde een kwartier langer dan in Amsterdam, had extra merchandise (limited edition shirtjes van de eerste vier singles en een fraaie cd box) en prachtige ‘backdrops’ met wisselende afbeeldingen van singles en/of cd’s, erg mooi. Ook mooi waren de twee videoschermen links en rechts van het podium want ik had weliswaar een goed plekje links van het podium, het was even zoeken naar de band in de verte…

Dat was dan ook het enige minpunt, zo’n grote zaal ben ik al jaren niet meer gewend. Gelukkig had ik daar tijdens het concert geen last van want vanaf de eerste tonen van ‘Introducing The Band‘ werd ik moeiteloos meegezogen in de flow die Suede heet. Ik heb alle liedjes van voor tot achter meegezongen (heel fijn voor mijn twee buurvrouwen…) en het was een bijzondere ervaring om duizenden dertigers en veertigers keihard ‘New Generation‘ en ‘So Young‘ te horen meezingen :-) Alles klopte, de setlist, de stad, het feit dat ik ze daar bijna exact 7 jaar geleden ook al zag en alle emoties die bij mij, het afgelopen jaar xc3xa9n deze band horen.

Absolute hoogtepunt was ‘To The Birds‘ dat ik naar mijn weten bij mijn voorgaande 9 concerten nooit live gehoord heb. Het is een b-kantje van Suede’s eerste single ‘The Drowners‘ uit mei 1992 en het bezorgde me kippenvel van begin tot het eind. Dat nummer alleen was bijna de trip naar Londen waard.
Ondanks de zaal heb ik 105 minuten genoten en kan ik alleen maar concluderen dat dit mijn concert van het jaar 2010 gaat worden. Thanks guys!

NB: Alle linkjes in deze blogpost (behalve ‘Introducing The Band’) verwijzen naar YouTube filmjes van afgelopen dinsdag. Maar bovenaan deze blogpost staat een oude versie van To The Birds omdat dit de enige live versie is die ik thuis nog weleens via een dvd kan luisteren en bekijken.

Update: Mooie foto’s vind je hier inclusief setlist.

Advertenties