Gezien: Suede @ Paradiso – Amsterdam 02/12/2010

See you in the next life

En toen was het eindelijk zover. Bijna exact zeven jaar na het afscheidsoptreden in de Londense Brixton Academy zag ik mijn all time favo band Suede het podium van Paradiso betreden. Het optreden in Brussel van drie dagen daarvoor bleek onbereikbaar vanwege de enorme sneeuwval en toen hebben mijn mede reizigers en ik de moeilijke keuze moeten maken om op weg ernaar toe om te draaien. Ook het bereiken van Amsterdam had nogal wat voeten in de aarde maar uiteindelijk wist ik samen met Eddy op tijd Paradiso te bereiken. Inderdaad, wij waren wel op tijd maar helaas, de zaal ging 45 minuten te laat open, het voorprogramma begon te laat en Suede kende een zeer uitgebreide soundcheck. Waar heb ik dat eerder meegemaakt? Oh ja, Brixton 12 december 2003. Vooraf wist ik dat Eddy en ik uiterlijk om 22.05 u. de zaal moesten verlaten om de laatste trein naar het zuiden te halen dus toen Suede rond 21.15 u. eindelijk het podium betrad wist ik dat moest gaan genieten van 50 minuten.

Het was een geweldige belevenis om Brett, Mat, Richard, Simon en Neil terug te zien na die 7 jaar maar het duurde even voordat het Suede gevoel terug was. Dat lag absoluut niet aan de band want die speelde als vanouds en zelfs Neil wist na al die tijd nog feilloos de ‘ik zit verveeld achter de toetsen’ pose aan te nemen maar meer aan mij. Na alle reisperikelen had ik gewoon even moeite om erin te komen. Maar openen met ‘This Hollywood Life‘ (filmpje van gisteren) en eindelijk weer ‘The Drowners‘ en ‘Pantomime Horse‘ live horen zorgde ervoor dat ik weer helemaal terug in de Suede flow kwam. Dat leverde vooral emoties op bij ‘Everything Will Flow‘ (filmpje van gisteren) en ‘By The Sea‘ maar hxc3xa9, het is alleen maar knap dat muziek dat bij mij los kan maken, nietwaar? Enne, Brett in een zwarte blouse met de knoopjes los, heupwiegend en microfoon zwiepend hielp ook mee :-)

Was er gisteravond een nummer dat boven de rest uitstak? Nee, bij nader inzien niet. Het fijnste was het gevoel dat daar weer een band stond die er zin in had mxc3xa9t een Brett Anderson die goedgeluimd, energiek en enorm happy was!

Iets na 22.00 u. wist ik me met moeite naar buiten te slepen in de wetenschap dat ik over een paar dagen in Londen nog een herkansing krijg en dat ik na 0 minuten in Brussel, 50 minuten in Amsterdam daar hopelijk wel een volledig Suede concert kan zien. Mits de Eurostar van Brussel naar Londen rijdt…

Advertenties