Gelezen: Geen weg terug : leven en dood op de K2 / Graham Bowley

In augustus 2008 vond op de dodelijkste berg ter wereld, de K2, een tragedie plaats waar ook een aantal Nederlandse bergbeklimmers bij betrokken waren. Verslaggever Graham Bowley van The New York Times schreef daar het boek Geen weg terug : leven en dood op de K2 over.

Hij interviewde hiervoor de overlevenden van de ramp en de familieleden van de omgekomen bergbeklimmers. Het resultaat is een aardig klimboek waarbij je al lezende ook nog iets meekrijgt van de geschiedenis van de berg, hoe hij aan zijn naam K2 komt en waarom deze berg dodelijker is dan bijvoorbeeld de Mount Everest. Feit: een op de vier klimmers overleeft de tocht niet en grotendeels alle ongelukken gebeuren op de terugweg van de top.

Graham Bowley heeft dankzij alle gesprekken proberen te ontrafelen wat er begin augustus 2008 allemaal gebeurd is op de K2 en voor een gedeelte is hij daar goed in geslaagd. Hij weet, ook voor niet ingewijden, duidelijk aan te geven hoe een (commercixc3xable) expeditie in elkaar steekt, hoe de verhoudingen hoog op een berg liggen (welke expeditieleider bepaalt wat er gaat gebeuren) en hoe vertroebelt de geheugens van klimmers worden als ze zich eenmaal in de Zone des Doods (hoogte boven 8000 meter) bevinden. Verhalen gaan elkaar tegenspreken, de een zegt dat en de ander zegt dat en wie spreekt er nu de waarheid?

En toch mis ik iets. Iets dat ik wel terug kan vinden in het boek van Jon Krakauer getiteld De ijle lucht in. In feite gaat dit boek over een soortgelijke tragedie maar dan op de Mount Everest in mei 1996. Het grote verschil is dat Jon Krakauer zelf deel uit maakte van een van de expedities die in mei 1996 op de Mount Everest aanwezig waren en hij was dus ook een van de getuigen. Hij zag met eigen ogen hoe mensen dreigden te bezwijken aan de hoogte en de veranderende weersomstandigheden en hoe ze ondanks alles toch maar die top wilden bereiken. Krakauer schreef een boek dat je tijdens het lezen bij de keel grijpt en je het gevoel geeft dat je zelf op die berg zit. En dat ontbreekt naar mijn bescheiden mening aan het verslag van Graham Bowley dat vast en zeker een waarheidsgetrouwe versie van het gebeuren is maar me geen moment naar adem doet snakken.

Dit doet overigens niets af aan de voor mij nog steeds intrigerende vraag tijdens het lezen van klimboeken: waarom hebben mensen er zoveel voor over (zelfs de dood) om de top van een berg te bereiken? Zou George Mallory dan toch gelijk hebben? Because it’s there

NB: Over de tragedie op de Mount Everest in 1996 zijn meerdere boeken verschenen die ik allemaal gelezen heb. Ook deze spreken zich op diverse punten tegen en ik wil met bovenstaande stuk dan ook niet beweren dat Jon Krakauer de waarheid in pacht heeft.

Advertenties