Gezien: Kasabian @ Paradiso Amsterdam 09/02/2010

Gisteren zag ik Kasabian alweer voor de vierde keer. Nu reisden Marco en ik naar Amsterdam. Hxc3xa8, naar Amsterdam? Inderdaad, sinds we Keulen en Brussel ontdekt hebben is de noodzaak om vanuit Limburg naar de hoofdstad te rijden niet meer aanwezig maar voor Kasabian maakten we graag een uitzondering. Het concert was oorspronkelijk gepland na het optreden in Keulen van een aantal maanden geleden maar werd verplaatst omdat de band vanavond ook nog in Rotterdam moet aantreden.

Ik wil niet in herhaling vallen maar het concert van gisteravond had veel raakvlakken met dat in Keulen. Een coole band met zanger Tom Meighan en gitarist Serge Pizzorno als xc3xbcbercoole iconen die heerlijke dansbare indierock/pop maken.

De verschillen? In Amsterdam waren heel veel Britten aanwezig die zorgden voor een heerlijk uitgelaten sfeertje met ‘singalongs’ die af en toe aan ‘voetbal chants’ deden denken en een positieve invloed hadden op de band.
En tante Bea, letten we even op! Gisteravond bevonden we ons in het fijne gezelschap van @iBorgNL en @Lukask. De eerste hadden we al een aantal keren ontmoet maar Lukas schudden we in Amsterdam voor de eerste keer de hand. Door mijn talrijke Kasabian tweets en verwijzingen naar de band was Lukas zo gexc3xafnteresseerd geraakt dat hij een kaartje voor het concert had gekocht. Oh ja, en we troffen ook nog Else die we tot gisteravond alleen kenden als @ekbase. Lang leve WEB 2.0 :-)

En wie Kasabian nu nog niet kent, gaat met gezwinde spoed naar de My Space en YouTube pagina van de band zodat je hun muziek herkent als ze in mei in mijn achtertuin op Pinkpop spelen. Meer over het optreden lees je bij Headmusic en Apply Some Pressure.

Foto’s via

Advertenties

6 gedachtes over “Gezien: Kasabian @ Paradiso Amsterdam 09/02/2010

  1. Door jouw tweets en blogberichten heb ik er zelfs met de gedachte gespeeld om een kaartje te kopen. Het is helaas bij denken gebleven en toen was het ineens 9 februari…

  2. Tja, de Azijnbode heb ik qua popjournalistiek nog nooit serieus genomen. Dit nietszeggende stukje zuur bevestigt mijn mening maar weer eens. Zelden sloeg een scribent de plank zo mis als Menno Pot. Je vraagt je af of die man ooit wel eens gewoon ongecompliceerd plezier beleeft aan een stukje muziek.

Reacties zijn gesloten.