Gezien: No Distance Left To Run @ Kinepolis Hasselt

Afgelopen dinsdag ging de Blur documentaire No Distance Left To Run in premixc3xa8re waarover ik al eerder blogde. Een must see voor mij omdat ik vorig jaar samen met circa 50.000 anderen een kaartje wist te bemachtigen voor een van hun rexc3xbcnie concerten in Hyde Park, Londen. En dat terwijl ik eerst mijn twijfels had over een mogelijke rexc3xbcnie… Blur kwam hier ook al eens ten sprake dus het mag bekend zijn, ik heb deze band te laat ontdekt maar maak dat nu ruimschoots goed door zeer regelmatig naar hun oude cd’s te luisteren.

Terug naar de docu… Helaas niet te bekijken in Nederland dus Marco en ik moesten ervoor naar Belgixc3xab maar het was het tripje meer dan waard. De band wordt gevolgd vanaf de aankondiging dat ze in de originele bezetting een aantal optredens gaan geven. Tegelijkertijd wordt de geschiedenis van de band verteld, te beginnen bij de allereerste ontmoeting tussen (toen nog schooljochies) zanger Damon Albarn en gitarist Graham Coxon om via hun eerste optreden in 1989, een platendeal, de eerste (mislukte) Amerikaanse tournee, het grote succes, de vete met Oasis (de onvermijdelijke Battle of Britpop) aan te komen in 2002 toen Graham besloot om de band te verlaten tijdens de opname van Blur’s laatste cd Think Tank. En dit alles wordt verteld aan de hand van oude (wat waren ze nog jong toen ze begonnen!) xc3xa9n nieuwe beelden van de band plus openhartige interviews met alle bandleden.

Volgens Marco komt er in de documentaire weinig nieuws naar voren als je de biografie van Damon en het verhaal van bassist Alex James hebt gelezen maar het geeft desondanks een fraai inkijkje in datgene waar een jong beginnend bandje mee te maken krijgt als ineens het grote succes om de hoek komt kijken. De druk om hits te schrijven, de vriendschap tussen de vier die naarmate de band bekender wordt steeds meer onder druk komt te staan door bepaalde gebeurtenissen (denk aan de alcoholproblemen van Graham en de relatieproblemen van Damon) maar ook de muzikale richting van de band. Willen ze eigenlijk wel voor 15-jarige gillende meisjes optreden? Is dat wat ze voor ogen hadden toen ze de band begonnen? Ook dat aspect komt in de documentaire goed naar voren.

Conclusie: Voor Blur fans een must see maar zelfs muziekliefhebbers die de band niet zo’n warm hart toedragen zouden er een lesje uit kunnen leren.

Beloofd, nu stop ik voorlopig even met bloggen over Blur. Tot het moment dat ze weer gaan optreden natuurlijk :-)

Advertenties