Gelopen: Halve Marathon @ Eindhoven 11/10/2009

Heel langzaam daal ik af van mijn roze wolkxe2x80xa6 Het klinkt wellicht wat overdreven, zeker voor een niet hardloper maar de grens die ik gisteren passeerde tijdens mijn 7e officixc3xable halve marathon was toch wel een hele bijzonderexe2x80xa6

Het begin was al prima, ik was samen met Marco op tijd vertrokken zodat we nog wat van de start van de marathon konden zien. Eerst liepen we Pim tegen het lijf die een paar uur later een geslaagd experiment wist uit te voeren, mijn complimenten. Oh, daar is VIPP maatje Pascal ook, goed voor een halve marathon tijd van 1:27:27, niet verkeerd. En hxc3xa9, daar heb je Petra en Tiny, vandaag allebei supporter, schreeuwend aan de overkant van de straat. In het marathon geweld miste ik weliswaar Leo maar dat werd naderhand goed gemaakt. Wel spotte ik Rinus die Eindhoven na het avontuur van vorige week natuurlijk een makkie vondxe2x80xa6

Daarna terug naar het Beursgebouw waar ik mijn startnummer moest ophalen. Daar trof ik een wederom aantal bekenden van de sportschool en samen besloten we tegenover cafxc3xa9 ’t Mulderke de snelle lopers van de marathon aan te moedigen. Uiteraard hoorden daar de supersnelle provinciegenoten Inge van Bergen en Patrick Delait bij en bloggers Ronnie en Koen! Inmiddels was mijn haas Maurice gearriveerd, zag ik Hans eindelijk weer eens en kreeg ik langzaam meer zenuwen. Gelukkig kon ik nog wat energie kwijt toen ik zowel Leo, Herman als Rinus spotte op het 21 kilometer punt maar daarna moest ik me toch echt zelf gaan opladen voor mijn eigen wedstrijd.

Hoe het begonxe2x80xa6 Een aantal weken geleden kreeg ik een mail van Maurice waarin stond dat indien zijn benen de Kustmarathon goed zouden verteren, hij van plan was met me mee te hobbelen in Eindhoven. Gaaf, een echte super ervaren haas maar euh, ik was in Eindhoven helemaal niets spectaculairs van plan, een PR zou er vanwege de geringe trainingsarbeid toch niet inzitten. Geen nood, dan zouden we er een gezellig loopje van maken. Totdat we mekaar vorige week troffen in Zeeland. Na mijn 52:25 op de zware Ladies Run in Zoutelande hoorde ik al ‘nieuw PR’ maar ook ‘een tijd van onder de 1:50’ vallen, slik. Uiteindelijk besloten we gisteren op 5:20 per kilometer weg te gaan op weg naar een nieuw PR.
En zenuwachtig dat ik was, dat hebben Bjxc3xb6rn en John vast ook gemerkt zo net voor de start. Alsof ik een examen moet afleggen, het voelde allemaal erg raar. Gelukkig had ik aan Maurice een ervaren haas, hij bleek super relaxt en daardoor kon ik ook wat meer ontspannen. Door de chaos bij de startvakken lukten het ons zelfs om samen in vak C2 te komen. Daar trof ik nog een oude bekende van mijn werk en werden we getrakteerd op een fikse hoosbui. Het werd zo ongeveer droog toen het startschot klonk en na circa acht minuten schuifelen mocht ik dan eindelijk aan de bak.

De zenuwen vielen in een klap van me af en dat kwam mede door de vele bekenden (Daar staat Lies! Had ik Gert en Gonda al genoemd? En daar heb je Fontys collega Erik, leuk!) langs de kant, echt top. De eerste kilometers gingen we veel te snel maar het liep zo lekker, het was mijn weer, mijn haas zorgde dat we overal zo konden doorlopen, hij zorgde voor drankjes en waarschuwde me voor mogelijke obstakels onderweg, helemaal geweldig. En steeds maar weer zag ik die kilometertijden rond de 5:10 schommelen, eigenlijk veel te snel. Ik was bang dat ik al bij kilometer 10 in elkaar zou klappen maar daar gebeurde helemaal niets. Terwijl Maurice gezellig keuvelend zijn weg vervolgde (hij zag onderweg nogal veel bekenden en dat is een understatement) probeerde ik dat witte shirtje te volgen en het tempo vast te houden. Ah, kijk aan, Fontys collega Gerard met de jaarlijkse banaan in zijn hand.

Ook die banaan werd door Maurice vakkundig aan mij overhandigd en zo sjeesden we door richting PSV stadion waar Marco zo ongeveer naast een grote opblaasbare man met hamer stond. En jawel hoor, bij kilometer 18 nam deze me eindelijk een tikkeltje te grazen, ik werd moe en voelde dat ik het tempo niet meer zo gemakkelijk kon volhouden en begon maar weer eens te tellenxe2x80xa6

Maurice wist me op te peppen en toen begreep ik eindelijk het nut van een haas. Als ik alleen was geweest had ik me laten meeslepen door mijn vermoeide benen en al die moegestreden lopers om me heen. Maar nu had ik nog een fris iemand voor me lopen en het enige dat ik toen nog dacht was: "Ik moet dat witte shirt gewoon blijven volgen en uiteindelijk kom ik dan wel bij de finish". En verhip, het klopte :-) Ondertussen had ik Petra en Tiny alweer twee keer langs het parcours gehoord en dat waren welkome aanmoedigingen, dankjewel! Volgens mij wist ik er nog best een aardige eindsprint uit te persen en na 1:49:03 was het eindelijk voorbij. Een PR, yooooohooo en ook nog eens onder de 1:50, daar had ik vooraf alleen van durven dromen.

Zelfs na die finish was Maurice alert. Vanwege de vermoeidheid wilde ik het liefst ter plekke op de grond zakken maar dat werd door hem vakkundig voorkomen. Samen zijn we onze medaille gaan halen (en heb ik nog met Chris staan gillen!) om daarna in ’t Mulderke gezellig bij te kletsen met diverse webloggende hardlopers. Daar heb ik ook eindelijk kennisgemaakt met Leonie, Ronnie, Janna en Ruud. Leuk! Iedereen die me er sowieso gisteren doorheen gesleept heeft: dankjewel!!!

Maurice begon zijn verhaal van gisteren (inclusief statistieken met onze tussentijden, zie ook Garmin Connect) met een sms maar ik wil ermee eindigen: Nogmaals bedankt, je bent een super haas x ps: ik ben alleen niet zo’n aardig konijn als ik moet afzien ;-)

NB: Foto’s zijn gejat van Marco en Petra en excuses voor het lange verhaal. Enne, sorry  als ik iemand vergeten ben te noemen.

Advertenties