Gelezen: Bindi / Maria Mosterd en Ik stond laatst voor een poppenkraam / Lucie Mosterd

In juli 2008 las ik ‘Echte mannen eten geen kaas‘ geschreven door Maria Mosterd. Maria beschrijft hierin hoe ze vier jaar lang in een loverboy netwerk heeft gezeten. Wat mij betreft interessant leesvoer voor Pedagogiek studenten omdat ze nu eens geen droge kost te verteren krijgen maar het verhaal lezen van een doodgewoon Nederlands meisje dat op zoek gaat naar een beetje spanning in haar leven en op dat moment kennis maakt met Manou voor wie ze uiteindelijk geld moet binnenbrengen door de hoer te spelen, drugs rond te brengen maar ook vriendinnetjes voor het netwerk moet ronselen.

In ‘Bindi‘ vertelt Maria hoe het haar vergaan is na die vier jaar en hoe ze uiteindelijk terechtkomt in de mallemolen die hulpverlening* heet en last but not least India om samen met een aantal andere getraumatiseerde meisjes los te komen van Nederland, wat hen hier overkomen is en belangrijk nog, om weer weer tot zichzelf te komen.
Maria schrijft waarschijnlijk zoals ze praat en dat vond ik in het eerste boek nog niet zo’n probleem maar in ‘Bindi’ stond het me al vanaf het begin tegen. Een grote stortvloed aan woorden waar niet tussen te komen valt en ook nog eens van de hak op de tak springend. Toch weet Maria ook in dit boek duidelijk uit te leggen dat het zelfs na vier jaar moeilijk is om Manou te haten en los te komen van het wereldje waarin ze zolang geleefd heeft. De moeizame hulpverlening en haar verblijf in India helpen daar in eerste instantie niet eens zo heel erg aan mee. Het is net alsof men niet weet hoe men slachtoffers van een loverboy moeten helpen.

Tijdens haar tweede verblijf in India lukt het Maria beter ondanks dat ze het niet zo goed naar haar zin heeft dan de eerste keer. Wat betreft school is weer niets geregeld en daarom gaat Maria schrijven. Het resultaat? Het boek ‘Echte mannen eten geen kaas‘ waarmee ze landelijke bekendheid vergaard.

Eerlijk is eerlijk, ik had vooraf mijn twijfels over het boek ‘Ik stond laatst voor een poppenkraam‘ van Lucie Mosterd. Juist, de moeder van Maria. Wat zou zij nou nog aan het verhaal van haar dochter kunnen toevoegen? Ik had ongelijk, want ze bleek best veel te kunnen toevoegen. Hoe heeft ze bijvoorbeeld al die jaren de talloze leugens van Maria kunnen slikken? Hoe kon het toch dat zij en Maria, die altijd een twee eenheid waren, zo uit elkaar groeiden en het leek alsof Maria een vreemde voor haar was? Waarom zag zij niet meteen, net zoals haar vader, dat Manou niet deugde? En hoe won ze haar dochter weer terug ten koste van Manou?

Lucie’s boek verschilt op een aantal punten met dat van haar dochter. De reden daarvoor is simpel, Lucie kende niet alle details en heeft naar eigen zeggen jarenlang moeten puzzelen om het beeld compleet te krijgen. Lucie was ook enorm geschokt toen ze het manuscript van Maria’s eerste boek las en heeft volgens eigen zeggen de definitieve boekversie nog steeds niet gelezen omdat dit te pijnlijk is.

Beide boeken zijn net als ‘Echte mannen eten geen kaas‘ verplichte kost voor Pedagogiek studenten al is het alleen maar om te zien hoe moeilijk het is om slachteroffers van loverboys te bereiken via de hulpverlening. Dat kan ze later wellicht van pas komen in de praktijk!

* Ik heb zelf geen slechte ervaringen met hulpverlening, jeugdzorg of wat al niet meer.  Ik noem het een mallemolen omdat uit Maria’s verhaal blijkt dat men het in haar geval soms allemaal niet meer weet en haar ervaringen niet allemaal positief zijn.

Advertenties