Gelopen: Vaals – Venlo 28/06/2009 (26)

De afgelopen trainingsweek stond in het teken van de estafettewedstrijd Vaals – Venlo! Maar eerst even de gebruikelijke huishoudelijke (trainings)mededelingen.
Na de 12 uurs estafette was mijn rechter knieholte wat gevoelig maar dat vond ik niet zo vreemd na 14 rondjes voluit gaan. Op dinsdag had ik er geen last meer van al ging de fietstraining moeizaam. Ik heb me, eerlijk gezegd, niet zo heel moe gemaakt en voornamelijk wat gekletst. Net als tijdens de fitnessoefeningen trouwens. Heel handig voor je sociale contacten, dat vele sporten :-)
Een dagje later zou ik de intervaltraining met de groep doen maar vanwege de hitte werd er uitgeweken naar de hei. Zonder mij want de avond ervoor was ik gexc3xafnterviewd voor de krant over de deelname van het Ratatouille Running Team aan Vaals – Venlo en daar moest nog een passende foto voor gemaakt worden. Uiteindelijk mochten Petra en ik voor die foto een zeer fraaie MacBookPro doorgegeven als zijnde het estafettestokje. Een laptop? Ja, want uit het artikel bleek dat internet, bloggen en dus de computer de bindende factor tussen de teamleden was. Voor de gexc3xafnteresseerden, je kunt het hier lezen. Na de fotosessie liep ik in de brandende zon toch nog 5 kilometer in 26:30 maar veel stelde het niet voor.

De volgende trainingsupdate zul je overigens pas over twee weken hier terugvinden. Mijn knieholte speelt na de zware wedstrijd van gisteren weer op. Tel daarbij op dat ik twee drukke dagen op het werk voor de boeg heb en donderdag ook nog eens naar Londen (BLUR!) vertrek voor een paar dagen. Even rust dus en dan zie ik volgende week wel weer verder. Mochten de klachten dit keer langer aanhouden, dan meld ik me bij de fysio. Tot zover de huishoudelijke mededelingen.

Vaals – Venlo dan! Een estafettewedstrijd waarbij gestart wordt op het hoogste punt van Nederland en de afstand van circa 109 kilometer tot Venlo overbrugd moet worden door zeven lopers in zeven etappes. Deze hardlopers worden begeleid door een aantal fietsers en het snelste team wint uiteraard. Toen ik een aantal weken geleden over deze wedstrijd op Ron’s blog was ik meteen enthousiast en dan vooral over de tweede etappe die van Wijlre naar Nuth gaat. Deze etappe gaat onder andere door Hulsberg en daar heb ik jaren gewoond. De organisatie bleek overigens behoorlijk wat tijd te kosten zeker toen er twee lopers moesten afzeggen wegens blessures. Vooral voor Ron bleken de druiven zuur, vijf dagen voor de start moest hij wegens een ziekenhuisopname afzeggen. Gelukkig werd er op tijd een vervanger gevonden, Roger bedankt!
Het Ratatouille Running Team, bestaande uit Tiny, Miranda, Hans, Petra, Roger, Leo en ondergetekende dankt zijn naam overigens aan het feit dat het een samengeraapt zooitje van hardlopers is uit alle windstreken dat elkaar voornamelijk via internet heeft leren kennen. Het kennismakingsrondje bij de start was dus erg handig al was het alleen maar om te weten welke Roger ik nu eigenlijk op pad moest sturen na mijn etappe :-)

Hans was onze eerste loper, hij mocht in het nevelige Vaals starten om 8.17 u. (!) en werd daarbij onder andere vergezeld door Maurice, onze speciaal ingehuurde fietser, fotograaf, filmer en waterdrager. Oh ja, dankzij zijn Garmin kon hij ook nog iedereen de weg wijzen. Top! Van het lopen van Hans heb ik weinig meegekregen omdat ik de tweede etappe moest lopen en hup, iets na half 10 zag ik Hans aankomen en was het tijd voor mijn etappe van Wijlre naar Nuth, een afstand van circa 13.8 kilometer met flink wat hoogteverschil.

Vooraf had ik de route in vriendje Garmin gezet en wow, dat werkte nog ook, hij wees me samen met Petra en Tiny de weg en wist exact hoeveel kilometer ik nog moest afleggen. Heerlijk dat mijn ouders, de ouders van Marco en natuurlijk ook Marco zelf in Hulsberg stonden om me aan te moedigen, dat doet een mens goed. Vooraf had ik mezelf ingeschat op een tijd van circa 1:22 maar het ging heerlijk (jaja, ik kon zelfs nog volop kletsen onderweg) en na 1:12:40 en 13.52 kilometer mocht Roger in Nuth op pad. Wow, dik tevreden met mijn prestatie!

Roger zag ik pas weer terug bij zijn finish in Nieuwstadt waar hij Miranda op weg stuurde. Zo te zien had Roger goed zijn best gedaan en ik begreep later van de begeleidende fietsers dat hij zelfs zo attent was geweest om hen de weg te wijzen. Dat krijg je als iemand bekend is in de omgeving. Miranda liep de zogenaamde damesetappe van Nieuwstadt naar St. Joost. Het is de kortste etappe tijdens deze estafettewedstrijd maar een beetje denigrerend is die naam natuurlijk wel want het blijft zwaar, zeker als je zo voluit gaat als Miranda.

In St. Joost was er een korte pauze en iets na 13.30 u. mocht Tiny op pad. Ik fietste mee en jawel hoor, bij de eerste afslag ging het al mis, die vergat ik namelijk. Gelukkig schreeuwde een ander team dat we rechtsaf moesten want ik had het mezelf nooit vergeven als we daar al hadden moeten omlopen. Tiny liep onverstoorbaar door en haalde de ene na de andere loper in. Op een gegeven moment liep er zowel voor als achter ons niemand meer. En ik maar turen op die routebeschrijving om te checken we nog wel richting Herkenbosch liepen… De wissel tussen Tiny en Petra ging daar overigens bijna mis maar Tiny had na zijn etappe nog net voldoende energie om Petra wakker te schreeuwen. Inmiddels was het zonnetje gaan schijnen en de temperatuur opgelopen. Bij Petra’s finish in Beesel was het alsof ze onder de douche had gestaan maar het bleek toch echt alleen maar water te zijn dat ze onderweg over zich heen had gegooid. In Beesel mocht Leo eindelijk van start voor de laatste etappe. Dit was mijn eerste Vaals – Venlo (heb het gevoel dat er nog wel meer zullen volgen) maar de laatste etappe lopen lijkt me heel lastig. Je hebt dan al uren rondgehangen in auto’s, bij wisselpunten en twee etappes of meer gefietst en hup, dan mag je op het einde van de dag nog voor een kilometertje of 17 op pad. Leo deed het in ieder geval fantastisch en had nog lucht over om in Venlo juichend de finish te passeren.

Uiteindelijk bleek ons team 14e te zijn geworden in een rijtje van 59 teams, een top prestatie voor dit zooitje ongeregeld! Daar kan Ron best een beetje trots op zijn, nietwaar? Ik vond het in ieder geval een hardloopdag met een gouden randje en daar bedank ik graag alle betrokkenen voor! 

Check het filmpje van Maurice voor de sfeerbeelden. Volgend jaar weer!

Advertenties