Herinneringen aan de Pabo Roermond

Morgen is het de laatste dag dat de mediatheek van de Pabo Roermond officieel open is. Het gebouw sluit per 1 september aanstaande, de mediatheek sluit al iets eerder. En wat een herinneringen liggen hier… Ik begon er als jong broekie op 1 oktober 1995 nadat ik een jaar eerder voor dezelfde functie was afgewezen. Voordeel was dat ik een half jaar daarvoor (1 april 1995) al in Sittard aan mijn eerste echte baantje na de BDI was begonnen. En toen de collega die de voorkeur boven mij had gekregen na een jaar genoeg had van de Pabo mocht ik er alsnog naar toe. Mijn baan werd vanaf dat moment fulltime!

Ik begon in de kelder waar vooral heel veel ouwe zut stond, een kopieerapparaat waarmee studenten gratis kopiexc3xabn mochten maken uit niet uitleenbare methodes (en dat mocht ik dan controleren als een soort politieagent) een aftandse balie en gepoetst werd er ook heel weinig met als gevolg dat ik een aantal malen per week zelf de pissebedden mocht opvegen. Pissebedden? Ja, die zaten er massaal nadat de mediatheek tijdens de overstromingen in december 1994 in een laagje water had gestaan…
In de begindagen had ik nog een oud pabo medewerker als collega, daarna kwam Josxc3xa9 waar ik weinig tot geen herinneringen aan heb behalve dat ze vond dat ik te veel jeugdboeken aanschafte (daar was ik blijkbaar toen ook al in gexc3xafnteresseerd). En op een gegeven moment, in januari 1997, kwam Eddy in beeld en die is er nog steeds. We zijn sindsdien een goed geoliede machine ook al verschillen we zowel privxc3xa9 als zakelijk hemelsbreed van elkaar en waren we vrijwel nooit gelijktijdig werkzaam in de mediatheek. Samen zorgden we ook voor de eerste herinrichting van de ruimte en bij die ene keer zou het niet blijven…

Na wat jaartjes in de kelder te hebben gebivakkeerd kwamen de eerste plannen om met de komst van de Onderwijsbegeleidingsdienst (OBD en later Consent, inmiddels failliet) ook de mediatheek te verhuizen en wel naar de begane grond. Twee dames van de firma Veldhoen (bekend van hun Interpolis project) wilden van de mediatheek een soort afhaalchinees maken maar van die plannen kwam gelukkig niets terecht. Na een tussenstop in de gymzaal met al onze boeken en spullen kwamen we terecht op een super gunstige plek dicht bij de ingang waar iedere bezoeker langskwam. De collectie kreeg een enorme impuls door de inbreng van al die complete methodes die de OBD meebracht en Eddy en ik kregen er een collega bij. Met Mirjam kon ik meteen goed opschieten, we zaten op een lijn wat betreft collectievorming en bleken beiden heel precies en secuur. Zo vormden we samen een blok tegen de ietwat slordige Eddy ;-) Inmiddels heette de mediatheek het WEB…

Alle goede samenwerking ten spijt, Consent trok na een paar jaar naar Heerlen, het gebouw werd grondig herzien en het WEB moest verhuizen. Dit keer naar een nog gunstigere plek, precies in de ruimte tussen receptie en docentenwerkplekken, aanloop gegarandeerd. Maar inmiddels ging het met de studentenaantallen een stuk minder en dat was goed te merken aan de uitleencijfers. Vanaf midden jaren 90 gingen die elk jaar omhoog maar op een gegeven moment stagneerde dat mede door het wegvallen van een groot aantal studenten. De deeltijdopleiding verdween als eerste naar Sittard en de aanmeldingen voor de voltijd opleiding liepen steeds meer terug. Het lag dan ook voor de hand dat juiste deze vestiging het veld moest ruimen toen bekend werd gemaakt dat de Limburgse pabo’s van Fontys zouden gaan samenwerken met die van de Hogeschool Zuyd. En zo geschiedde…

Inmiddels ben ik gewend aan het idee dat deze toko, mijn toko, er straks niet meer is maar het feit blijft dat ik hier bijna 14 jaar heb rondgerend en het gebouw, de mensen, alles en iedereen van haver tot gort ken. De collectie was altijd mijn stokpaardje en ook na het verdwijnen van Consent heb ik in samenwerking met de docenten altijd gezorgd voor een up-to-date collectie. En wat deed het pijn toen ik vorige week met een collega uit Venlo en Sittard langs de kasten liep en de materialen moest verdelen… Vooral de omvangrijke collectie jeugd- en prentenboeken, grotendeels door mij persoonlijk aangeschaft, had ik het liefst mee naar huis genomen. Maar goed, de competentie collectievorming beheers ik inmiddels heel goed en in al die jaren heb ik ook op heel veel andere gebieden bijgeleerd want wat was het bijvoorbeeld raar om in het begin daar in mijn uppie te zitten. Ik was bijna even oud als de studenten en moest nog een natuurlijk overwicht kweken. Dat is inmiddels aardig gelukt denk ik zelf. En moest ik docenten nu met u of jij aanspreken? Het werd jij al was het in het begin ‘not done’ dat ik tijdens de lunch mijn bammetje at aan dezelfde tafel als de docenten.

Enfin, morgen is het dan echt de laatste dag! Mijn taak zit erop al mag ik juli nog een aantal keren terugkomen voor wat inpakwerk. Het klinkt sentimenteel maar ik ga het missen hier! En voor de lezers die zich afvragen of ik nu veel vrije tijd krijg. Nee hoor, mijn uren ga ik opvullen in Sittard.

Move on!

NB: Dit stukje zou er overigens morgen weer anders kunnen uitzien omdat de herinneringen zo talrijk zijn. Het is ook totaal niet representatief voor de werkzaamheden die ik daar de laatste 14 jaar heb gedaan. Maar de pissebedden (brrrr), de samenwerking met Eddy, de vele verhuizingen en de collectie zitten diep!

Advertenties