Gelopen: Heideloop (16 km) – Landgraaf 17/05/2009 (20)

Wat is dat toch met hardlopen en sporten in het algemeen? Je stelt jezelf een doel en je weet vooraf al dat het weleens heel zwaar zou kunnen worden. Waarom doe je jezelf dit eigenlijk aan? Die vraag speelde een aantal malen door mijn hoofd tijdens de Heideloop van vandaag. Maar eerst een korte update van mijn afgelopen trainingsweek.

Op maandag fietste ik 20 minuten en deed ik trouw mijn drie rondjes fitnessoefeningen. Het was even schrikken toen ik op de weegschaal moest want na de marathon ben ik net zo blijven eten (euh snoepen) als vooraf en aangezien ik nu iets minder train heeft dat wat gevolgen.
Dinsdag begon er een nieuwe cyclus van intervaltrainingen op de loopband. Een vast ritueel is dat je dan op de weegschaal moet. Ai, alweer iets erbij. Toch maar iets minder snoepen door de week en eens wat minder chips eten in het weekend…
Invloed op de training had het niet want mijn 6 x 3 minuten gingen op 12, 13, 14, 12, 13 en 14 kilometer en dat is voor mij helemaal niet slecht. Mijn maximale hartslag was 177, het gemiddelde 151.
Op donderdag won het uitslapen het weer eens van de training dus moest ik op vrijdagavond laat nog aan de bak. Het werd een rustig hobbelrondje van 5.7 kilometer samen met Marco.

En toen werd het zondag… Ik lag de nacht ervoor pas om 02.00 u. in bed en toen de wekker om 08.00 u. afliep moest ik even slikken. Zou ik blijven liggen, zou ik mijn eerste doel na de Rotterdam Marathon gewoon laten schieten? Nee, na vijf minuten twijfelen sprong ik *kuch* kwiek mijn bed uit om me een dik uur later te melden in Landgraaf voor de Heideloop over 16 kilometer. Omdat Sigrano, het bedrijf dat in deze regio aan zilverzand winning doet, een gedeelte van het parcours had afgegraven was de route aangepast. Geen 5 en 10 mijl dus maar gewoon 8 en 16 kilometer dwars over de Brunssummerheide over voornamelijk onverharde heuvelachtige paadjes. Een cross dus!
Voordat ik aan de bak moest liepen Marco en Bart de 3 kilometer, een speciale wedstrijd voor Start To Runners. Lekker zeg, meteen op de hei lopen maar een goede training is het wel. Ook was er nog een 5 kilometer wedstrijd maar daar heb ik niets van gezien. Omdat de regen met bakken uit de hemel kwam besloot ik om na de 3 kilometer wedstrijd nog even te gaan schuilen in het inschrijflokaal. Leuk om daar weer veel VIPP-ers te komen. De start van de korte en de lange cross was trouwens tegelijkertijd, ook anders ten opzichte van mijn eerdere deelnames.

Vooraf had ik tegen mezelf gezegd dat het mooi zou zijn om onder de 1:30 te finishen al zou dat weleens lastig kunnen worden vanwege mijn resultaten uit het verleden op de korte afstand. De exacte tijden weet ik niet meer maar in 2004 en 2005 liep ik op hetzelfde parcours rond de 43/44 minuten.
Ik startte achteraan omdat ik geen zin had om meteen onder de voet gelopen te worden door de hele snelle lopers. Geen idee of het aan de marathontrainingen ligt maar de eerste paar kilometers gingen moeizaam, het parcours was modderig inclusief grote waterplassen en om niet meteen natte voeten te krijgen probeerde ik die tegen beter weten in te ontwijken. Daar was geen beginnen aan en kostte alleen maar kracht, dom dus.
Na vier kilometer kwam ik eindelijk in mijn ritme, het werd wat rustiger om me heen omdat het lopersveld inmiddels volledig uit elkaar geslagen was en ik kon wat lopers inhalen. Dat werkt altijd motiverend, zeker als je dat bergop kunt doen.
De Heideloop bestaat trouwens uit twee rondjes van 8 kilometer. Dat vind ik normaal gesproken altijd prettig (je weet wat er nog komen gaat) maar daar dacht ik na 9 kilometer toch ietsje anders over. De laatste twee kilometer van het rondje lopen namelijk valsj plat omhoog en gaan onder andere over een ruiterpad en een stuk mountainbike route, oei oei. 
Vanaf 9 was het afzien, tellen (en dat is een, en dat is twee, bij 120/130 was er weer een kilometerbord in zicht), me afvragen waarom ik me ooit ten doel had gesteld om de lange cross te doen enzovoort enzovoort…

Nee, leuk was het toen niet meer, zeker omdat het gestopt was met regenen en de zon ook nog eens was gaan schijnen en daar ben ik nu eenmaal niet zo’n fan van. Vlak na een drankpost en net voor het 12 kilometer was ik zelfs compleet mijn orixc3xabntatie kwijt en moest ik me omdraaien om de vrijwilligers bij de drankpost toe te schreeuwen waar ik eigenlijk heen moest.
Enfin, de laatste twee kilometer waren niet de meest fraaie die ik ooit in een wedstrijd liep, het was meer sjokken geworden, en ik was dan ook erg blij dat Roy, een van de VIPP-ers die de 8 had gelopen aanbood om het laatste stukje met me mee te lopen. Ik moet hem nog persoonlijk bedanken want praten kon ik niet meer maar het was super dat hij me afleidde door tegen me te kletsen en me zo richting finish loodste. Dankjewel Roy, echt helemaal top!

Een officixc3xable uitslag is er nog niet maar volgens mijn eigen klok bereikte ik de finish na ongeveer 1:34 inclusief startverlies. Het was enorm zwaar maar een beetje trots ben ik ook wel al voel ik me nu, bijna 8 uur na de finish nog enorm brak en doet mijn hele lijf pijn. Mijn eerste doel na de Rotterdam marathon is volbracht. Weliswaar niet in de gewenste tijd maar ach, wie ligt daar nu wakker van? Ik in ieder geval niet.

NB: Foto’s van modder kon ik via FlickrCC niet vinden of het moeten foto’s van moddergevechten zijn. Daarom een foto (via) van een lief knuffelaapje dat onder de modder zit. Met precies zo’n zelfde glimlach plof ik nu op de bank met een boek!

Advertenties