Brrrrrr, koud (5)

In vergelijking met vorige week was de afgelopen week er een van relatieve rust. Dat kwam onder andere door mijn knieklachten die gelukkig na twee dagen weer verdwenen waren.
Op maandag fietste ik 20 minuten heel ontspannen, dat was heerlijk en mijn knie vond het ook prima. Ook tijdens mijn fitnessoefeningen gaf mijn knie geen krimp. Na het bezoek aan de osteopaat mocht ik op dinsdagavond een dubbel loopbandprogramma doen. Het werd 2 x 1/2/3/4/5/6, een van de programma’s waar ik altijd het meeste tegen op zie. Het begint altijd heel relaxt maar die 5 en 6 minuten met oplopende snelheid zijn meestal superzwaar. De eerste keer startte ik op 8 waarbij je eindigt op 13, de tweede keer gestart op 9, zwaar maar wel gehaald. In totaal liep ik 7.2 kilometer zonder pijn aan mijn knie. Vooral bij de minuutjes op 8, 9 en 10 heb ik geprobeerd om op mijn loophouding te letten maar het is niet makkelijk om daar iets aan te veranderen. Als ik vermoeid begin te raken val ik direct weer terug in mijn oude fout en gaan die voetjes vanzelf naar binnen.
Donderdag hobbelde ik 32 minuten bij mij in de buurt, heerlijk rustig aan gedaan.

Voor vandaag stond er een duurloop van 25 km met Wendy in de agenda. Vanwege de knie leek het me verstandiger om die afspraak te verzetten en zelf wat te gaan lopen. Het werd uiteindelijk een rondje naar mijn ouders in Hulsberg via Wijnandsrade. Er viel zowaar een beetje sneeuw in het eerste half uur. De route terug voerde me door Klimmen en Retersbeek. Dit rondje heb ik ooit met de fiets gedaan en toen kwam ik uit op 9.2 en 11.8 kilometer, samen 21 kilometer. Daar heb ik, inclusief 5 minuten pauze bij mijn ouders, 128 minuten over gedaan. Het begin was trouwens erg zwaar maar het einde was ook vrij heftig.
Het was zo koud, brrrr, na de gewone sneeuw viel er in het laatste half uur ook soms natte sneeuw en ik heb de hele duurloop koude bovenbenen en koude handen gehad. Dat overkomt me normaal nooit, meestal heb ik het te warm.
Toen ik na afloop mijn handschoenen uittrok en mijn vingers blootstelde aan de warmte was daar ineens die tinteling in de vingers van mijn linkerhand. Inmiddels schrik ik er niet meer van maar toen ik mijn koude, witte vingers voor het eerst zag, na de Mescherbergloop in 2007, was dat behoorlijk eng. Het bleek het Syndroom van Raynaud te zijn, niet ernstig maar wel een irritant ongemak dat er ongeveer zo uitziet. Het duurde ongeveer een half uur voordat mijn vingers weer in de oorspronkelijke staat terug waren.

Conclusie: Na de duurloop van zondag en mijn knieklachten kan ik alleen maar tevreden zijn dat ik deze week circa 33 kilometer hardlopen, 20 minuten fietsen en fitness in mijn agenda kan noteren. De komende week worden er, als het goed is, weer wat meer kilometers gemaakt.

NB: De foto boven deze post heeft in principe niets met deze post te maken. Ik kwam de foto tegen toen ik via FlickrCC op zoek was naar ‘snow’ tags en het origineel staat hier. De hermelijn staat er ontzettend stoer op en ik vind de foto zo mooi dat hij het toch gehaald heeft.

Advertenties