Workshop Informatievaardigheden : hoe het ook kan!

De workshop Informatievaardigheden die ik geef aan eerstejaars studenten is hier al vaker ter sprake gekomen. In herhaling vallen wil ik dan ook niet want ik ben er nog steeds van overtuigd dat informatievaardigheden alleen zin hebben als het gexc3xafntegreerd is in het curriculum. Studenten worden op het specifieke moment dat ze aan de slag moeten met het zoeken, vinden xc3xa9n beoordelen van de juiste informatie gexc3xafnstrueerd door een *kuch* professional. Die professional kan eventueel na afloop van een opdracht de gevonden bronnen beoordelen in samenspraak met de opleiding.
Enfin, dat is op mijn werkplek tot dusver alleen weggelegd voor de studenten van de Lerarenopleiding dus de andere studenten moeten het doen met een ‘gewone’ workshop. Voor een aantal opleidingen verplicht, voor een aantal niet. Je kunt je voorstellen dat dit laatste veel invloed heeft op de hoeveelheid studenten die je uiteindelijk in de klas hebt zitten en dat bedoel ik dan niet in positieve zin.

Tot vorig schooljaar vertelden we ons verhaal aan de hand van een Power – gaap gaap – Point maar sinds augustus 2007 gooien we het over een andere boeg. Studenten werken/lezen onder leiding van ondergetekende of een collega een reader door aan de computer en dienen een aantal opdrachten te maken die corresponderen met datgene wat ze net in de reader hebben gelezen xc3xa9n geleerd. Het overgrote deel van de studenten vindt dat een mooie aanpak, een heel klein gedeelte wil het liever voorgekauwd hebben. Daar valt over te discussixc3xabren maar waarschijnlijk blijft het zoals het nu is tot curriculum integratie een feit is.

Maar waar ik het dus eigenlijk over wilde hebben is het verschil in benadering van studenten. Na mijn overwegend negatieve ervaringen van het afgelopen schooljaar hebben de studenten van de Sporthogeschool me in de afgelopen weken in positieve zin verrast en dat mag ook weleens gezegd worden.
Men was op tijd aanwezig (de workshop was sowieso verplicht, dat scheelt zoals gezegd enorm in opkomst, er moest ook een presentielijst getekend worden), afwezigen hadden dit reeds vooraf gemeld bij hun docent en laatkomers belden vrijwel allemaal de reden daarvan door naar medestudenten (in 90% van de gevallen was de NS de schuldige maar dit terzijde). En ondanks het feit dat deze studenten een luidruchtig imago hebben luisterden ze aandachtig naar de korte introductie, gingen ze vrijwel allemaal direct aan de slag en leverden ze na afloop een ingevuld vragenformulier in. En jawel, het kan echt, op het evaluatieformulier schreven ze ook nog eens opmerkingen waar wij xc3xa9n toekomstige studenten iets aan hebben. Hulde hulde!

En het gekke was dat ik het niet eens als storend ervaarde dat twee studenten mij het begrip multitasking* in de praktijk lieten zien. Zij lazen de reader, deden de oefeningen, maakten de opdrachten, stelden vragen en gaven antwoord terwijl ze een koptelefoon met muziek op hun oren hadden. Het stoorde me niet omdat ze door hun vragen en gedrag lieten blijken de workshop serieus te nemen.

*Multitasken onder jongeren schijnt inmiddels een mythe te zijn maar vrouwen weten wel beter :-) 

Foto via

Advertenties