Een vallende demagnetiseerplaat en het weerzien met een oude bekende (38/39)

Iets minder bloggen houdt tevens in dat er geschrapt is in de trainingsblogjes. Die saaie gegevens zijn lang niet voor iedereen interessant maar gelukkig stond er gisteren een wedstrijdje op het programma.

Eerst de cijfertjes van de afgelopen twee weken… Na de 10 km wedstrijd tijdens de Mergelland Marathon op 14 september fietste ik de dag erna een beetje uit in de sportschool. Op dinsdag stond een duurloop van circa 18 km gepland maar ik weet niet waar het aan lag (dat ik die dag alweer een jaartje ouder werd misschien?) maar na exact 32 minuten stond ik alweer thuis voor deur. Het ging waardeloos, snel vergeten dus. Ook snel vergeten, de loopbandtraining van donderdag. Volgens het programma moest er 1/2/3/4/5/6 minuten gelopen worden van 10 naar 15 km per uur met telkens een wandelminuutje ertussen. Ik kwam weliswaar tot het laatste gedeelte van het programma maar na 10/11/12 km en drie minuten (gemiddelde hartslag 147, max van 172) stopte ik het programma. Ook waardeloos dus! Gelukkig ging het op zaterdag beter al moest ik bij de versnellingen van twee minuten snel naar adem happen. Misschien ben ik een betere sprinter want tijdens de korte versnellingen van 30 seconden liep ik zelfs de twee aanwezige mannen eruit. Om wat extra kilometers te maken liep ik daarna een rondje van 3.5 kilometer uit met twee loopmaatjes.

Afgelopen maandag ging de loopbandtraining van een leien dakje. De 15 snelle minuutjes van 10 naar 17 km volbracht ik zonder enige problemen met een gemiddelde hartslag van 140 en een max van 170. Woensdagavond liep ik na een avonddienst 11 km van mijn werk naar huis in circa 61 minuten.
Over werk gesproken, vrijdagochtend kwam er bijna een kink in mijn halve marathon kabel. Om bibliotheekmaterialen van de beveiliging af te halen hebben we een zware demagnetiseerplaat op de balie liggen. Die moet elke ochtend uit de kast getild worden en dat ging vrijdag fout. Ik liet de plaat uit mijn handen vallen en deze kwam op de bovenkant van mijn linkervoet terecht. Gelukkig heb ik er alleen vrijdagavond last van gehad maar schrikken was het wel. Ooit moest ik al een wedstrijd laten schieten vanwege een val over een kabel op datzelfde werk.

Gisteren was het kiezen tussen een duurloop of een wedstrijd. Het werd de wedstrijd ondanks dat het me nog steeds niet gelukt is om in de afgelopen maand een langere afstand te lopen dan 10 mijl. Ach, het zal wel goed komen in Eindhoven hoop ik…
De Mondriaan Run trok tijdens deze zonnige en warme editie heel veel lopers en die konden kiezen tussen 5571 meter of 10542 meter. In verband met Eindhoven had ik niet veel keuze dus het werd die laatste afstand. Het rondje was ten opzichte van andere jaren aangepast maar het moest nog steeds vier keer gelopen worden. Vooraf had ik wat informatie ingewonnen bij andere lopers en dat bleek een goede beslissing. Het parcours kende namelijk nogal wat hoogteverschil en op basis van de vooraf gekregen informatie besloot ik niet te snel te starten. Wat heet, ik stond helemaal achterin het veld gezellig te kletsen met een oude vriend van de basisschool toen het startschot klonk. Lekker relaxt want die vriend had ik al jaren niet meer gezien en we hadden elkaar de laatste maanden alleen via Hyves ‘gesproken’. Een kwestie van prioriteiten stellen met als gevolg dat ik het eerste rondje redelijk ontspannen gelopen heb en vanaf ronde twee iets meer tempo kon maken. Vanaf die tweede ronde ben ik dan ook niet meer ingehaald (behalve door die hele snelle mannen die me dubbelde) en heb ik alleen nog maar lopers ingehaald. Een heerlijk gevoel! Van blijdschap vergat ik op de klok te kijken toen ik over de finish kwam maar de eindtijd was 57:07. Niet slecht op dit gedeeltelijke onverharde heuvelachtige parcours dat volgens de GPS horloge van dat eerder genoemde Hyves vriendje 10.750 meter was. Na de finish lag er trouwens voor iedereen een goed gevulde ‘goodie bag’ klaar en een functioneel loopshirtje. 

Na afloop bleek Paula, met wie ik naar de wedstrijd was gefietst, tweede te zijn geworden (nogmaals gefeliciteerd) en kreeg ik via sms te horen dat loopmaatje Wendy haar 1e marathon had weten te volbrengen in 4:24:13. Ondanks maag- en darmklachten wist ze de eindstreep te halen in Berlijn net als alle andere VIPP’ers waarvoor hulde! En ach, er kan er maar een de snelste zijn, nietwaar?  

Discover Pink Floyd!

Advertenties