Klaar voor Tilburg en een gek op een brommer (35)

Na mijn blessureleed van mei en juni, waardoor ik mijn eerste marathon plannen in de ijskast moest zetten, heb ik me voorgenomen om meer rust te nemen tussen de looptrainingen. Dus niet koste wat kost drie of vier trainingen in een week proppen maar ook af een toe eens een fietstraining in te lassen. De afgelopen week ging me dat aardig af.

Maandag deed ik een loopbandtraining op de sportschool, te weten 3x 3/2/1 en 2x 1 minuut lopen, startend bij 10 kilometer per uur en eindigend met een minuutje op 16 kilometer. Mijn gemiddelde hartslag was 151, mijn max 171, aardig dus. De fitnessoefeningen sloeg ik over vanwege spierpijn in schouders. Dat was nog een overblijfsel van mijn fietstochtje van de dag ervoor.
Woensdag liep ik een rondje van circa 15.4 kilometer in 1:27:27. Geen slecht resultaat maar wel met een hoge gemiddelde hartslag van 161 en een max van 180. Een van de redenen was het heuvelachtige terrein maar ook een gek op een brommer waarover later meer. Met die 15.4 kilometer in de benen moet het volgende week gaan lukken in Tilburg. Mijn startnummer ligt al klaar, voor het eerst ga ik met eigen chip lopen en mijn Fontys shirtje is onderweg.
Op vrijdag haalde ik mijn fitnessoefeningen in en fietste ik 20 minuten in de sportschool.
Op zaterdag gingen we me een grote groep naar de hei waar we onder andere een rondje van circa 2,3 kilometer op eigen tempo mochten lopen. Door het mulle zand, bah!

Terug naar die gek! Al eerder schreef ik over het fenomeen toeterende autochauffeurs en schreeuwende kerels als ze vrouwen zien hardlopen. Helaas doet dat fenomeen zich niet alleen in de zomer voor maar ook in de winter, ondanks dikke lagen kleding. Het doel en het plezier ontgaat mij volledig maar de enige remedie is vooralsnog samen hardlopen met een man, dan heb je nergens last van. Helaas zijn die mannen niet altijd voorhanden dus liep ik op woensdag in mijn uppie. Tijdens dat rondje werd ik door een gek op een brommer twee maal getrakteerd op obscene gebaren. Grrrrrr! De eerste keer negeerde ik het gebaar en probeerde er niet op te letten maar toen meneer speciaal een rondje draaide op de rotonde om daarna weer mijn aandacht te trekken lukte dat niet meer. In gedachten was ik al bezig met datgene wat ik zou doen als hij het een derde keer zou proberen… Het gevolg was dat ik geen moment meer in mijn ritme kwam, constant achter me keek of hij me achterna kwam en elke passerende fietser of bromfietser met argusogen bekeek. Gelukkig had meneer het na twee keer wel gezien en was ik niet meer interessant maar rustig gelopen heb ik niet meer.

Met stip net zo irritant als loslopende honden dus, zielige kerels die denken dat bovenstaand gedrag stoer is!

Update 15.05 u.: Ja, u leest het goed, ik ga meedoen aan een Ladies Run op 3 oktober. Eigenlijk moet ik er niet aan denken, honderden kakelende dames die samen een wedstrijd lopen maar ach, echt erover oordelen kun je pas als je zelf een keer meegelopen hebt. Het is tevens een goede reden om terug te keren naar Zeeland, dat voornemen dateert tenslotte ook alweer uit juli 2007.

Advertenties