Onbegrepen en raar?

Vandaag volop in het nieuws: ‘kinderlozen voelen zich onbegrepen door ouders’, zie bijvoorbeeld het DAG artikel of de Volkskrant. In het kort gaat het erom dat uit een onderzoek (van maandblad J/M voor ouders) onder 529 bewust kinderlozen van 29 tot 55 jaar is gebleken dat een groot gedeelte zich ergert aan van alles en nog wat bij ouders en hun kroost. Gebrek aan opvoeding bijvoorbeeld of het feit dat collega’s met kinderen eerder naar huis gaan of vrij nemen als zoon of dochter ziek is. Enfin, check zelf het persbericht op J/M.

In een aantal dingen kan ik me vinden (gekrijs in de supermarkt is verschrikkelijk en een financixc3xable bijdrage leveren aan kinderopvang vind ik ook niet zo fraai) maar een aantal mogelijke oplossingen zijn wel erg overdreven. Kindvrije uren invoeren in de supermarkt of kindvrije zones in de parken gaat me echt te ver. Wat is het volgende? Hondvrije of bejaardenvrije zones?
Ach ja, met die kloof zal het in ieder geval voorlopig niet goed komen zeker zolang ouders een tegemoetkoming kunnen aanvragen voor de opvang van hun kinderen als ze een keer samen op vakantie willen en de kids in die periode naar de opvang sturen. Lekker handig…

Nu ben ik zelf kinderloos en waarschijnlijk blijft dat ook zo (bewust inderdaad) maar ik heb vrienden, familie en collega’s met kinderen en dan komt het weleens voor dat je een discussie voert over het een of ander. Ik vind dat altijd erg vermakelijk, zeker als de meningen flink uit elkaar liggen.
Maar waar ik dus absoluut niet tegen kan is als mensen, meestal vrouwen, me vragen waarom ik geen kinderen heb of wil? Ik vraag toch ook niet waarom iemand ze wel heeft? Uit het onderzoek blijkt dat ik dit gemeen heb met veel andere kinderloze vrouwen. En ja hoor, ook ik krijg dan vaak te horen dat de biologische klok nog wel gaat tikken, dat ik niet weet wat ik mis of dat ik later vast eenzaam zal zijn. Maar het minst leuke dat ik ooit te horen kreeg was dat ik heel erg raar ben want alle vrouwen willen toch kinderen…

Ik kies bewust voor geen kinderen en heb daar ontzettend goed over nagedacht. Misschien meer dan mensen die kinderen willen of reeds hebben. En nog steeds denk ik er veel over na en word ik er vaak mee geconfronteerd, juist door al die mensen die vragen of ik al kinderen heb. Maar verantwoording afleggen of over het hoe en waarom doe ik niet meer. Case closed!

Advertenties