Gelezen: De monsterlijke memoires van een machtige McMoedig / Ahmet Zappa

Een raar boek, ik kan er niets anders van maken. Ik heb het over het jeugdboek ‘De monsterlijke memoires van een machtige McMoedig‘ geschreven door Ahmet Zappa. Zoals ik eerder aangaf, de beschrijving in de Lemniscaatkrant en toch ook een beetje mijn nieuwsgierigheid omdat het boek geschreven is door de (dyslectische) zoon van Frank Zappa gaven de doorslag om na maanden weer eens een jeugdboek te kopen.

Het is een zeer vermakelijk en prachtig vormgegeven boek. Het staat vol met gekke gebeurtenisssen en compleet uitgewerkte beschrijvingen van allerlei monsters xc3xa9n hoe je je tegen die monsters kunt beschermen. Wat dat betreft deed het me soms een beetje denken aan de Harry Potter boeken waarin J.K. Rowling ook een geheel eigen fantasiewereld heeft gecrexc3xaberd.
Bij de vormgeving moet je denken aan tekeningen, kriskras te vinden op elke pagina (in kleur of zwart-wit) maar ook griezelige foto’s met de schrijver vaak in een hoofdrol. En de monsterbeschrijvingen dan weer in een andere kleurstelling. Prachtig!

Maar ondanks dat het vermakelijk was, vond ik het niet bijster interessant. Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm en daar hou ik niet zo van.

De hoofdpersoon is de 11-jarige Minerva McMoedig en samen met broertje Max en een ‘levende’ familie encyclopedie genaamd ‘Mevrouw Monstranomicon’ probeert ze haar vader te redden die ontvoerd is door monsters. Niet echt iets waar ik me als 34-jarige in kan verplaatsen :-)

Verder vond ik de stijl van schrijven niet prettig. Ahmet houdt van lange, soms zelfs ietwat gekunstelde zinnen en vaak moest ik die twee of drie keer lezen voordat ik begreep wat hij nu eigenlijk bedoelde. Zeker niet geschikt voor kinderen onder de 12 dus. Maar het kan ook aan de vertaling liggen. Ik vond namelijk de volgende beschrijving van de Engelstalige versie in de Picarta catalogus:

De tekst met veel lange, grappige, vaak allitererende woorden, die daardoor leest als in een poxc3xabtische cadans…

Misschien is het voor een vertaler niet eens zo heel makkelijk om dan de juiste toon in het Nederlands te vinden?
Toch vond ik de belangrijkste reden op het einde van het boek. Daar waar Ahmet Zappa een hele reeks mensen, gebeurtenissen en dingen bedankt waaronder ene Maurice Sendak. En toen viel het kwartje… Tijdens het lezen van het boek kon ik er maar niet opkomen waar het boek me aan deed denken maar dat bleek ‘Max en de Maximonsters‘ te zijn, geschreven door Maurice Sendak. En dat was al nooit mijn favoriete boek. Om eerlijk te zijn, ik heb het altijd een verschrikkelijk boek gevonden. Toeval of niet.

Een prachtige uitvoering derhalve (compliment voor uitgeverij Pimento!) maar ik zal het boek niet snel een tweede keer lezen. Al staat het prachtig tussen de rest van de Zappa collectie in huize Blogparty/Headmusic. Het doet me overigens verlangend uitzien naar dat ene jeugdboek dat 21 juli verschijnt, eentje dat meer geschikt is voor dertigers :-)

Advertenties