Kaiser Chiefs 10-05-2005 Botanique Brussel

Na het concert van Radio 4 nu wederom een concert in Brussel, dit keer van Kaiser Chiefs met in het voorprogramma de heren van the Cribs en de Belgische band Malibu Stacy. De concerten vonden plaats in het kader van ‘Les Nuits Botanique’ en speciaal daarvoor had men in de botanische tuin diverse eet- en drink standjes geplaatst en stond er als extra concertzaal een grote tent in de tuin. Groot verschil met andere concerten, dit keer was het in en rondom de Botanique een stuk drukker dan normaal.
Het concert van the Kaiser Chiefs vond plaats in de intieme Rotonde, de kleinste zaal van de Botanique die (uiteraard) uitverkocht was met circa 250 chiefs/chiefettes.

Zoals gebruikelijk in België was er eerst een lokaal voorprogramma, te weten Malibu Stacy. Ik had inmiddels al een goede plek rechts vooraan het podium dus ik kon perfect op de setlist kijken hoeveel liedjes de band ging spelen en hoelang het optreden ongeveer zou gaan duren. Uiteindelijk gingen de 35 minuten en de 8 liedjes redelijk snel voorbij en was het bij hoge uitzondering eens een bandje wat best redelijk was. Ik vind het zelf altijd moeilijk om bands in hokjes te plaatsen dus geef ik gemakshalve even de beschrijving van de band zoals die op de Botanique site vermeld stond: “Goed gestoord en fijn beïnvloedt door groepen als Weezer, Pavement, Pixies, The Strokes, Rentals hebben ze toch een heel eigen sound van ietwat naïeve pop”. Ik betrapte me zelfs op het zachtjes meebewegen op de maat van de muziek tijdens hun laatste nummer.

Daarna was het de beurt aan de heren van The Cribs. Reeds gezien op Pukkelpop (waar we de rest van de dag gestalkt werden door de bandleden…) maar van dit optreden is me alleen nog het rammelende geluid en de slechte zang bijgebleven. Het rammelende geluid was er nog steeds maar de zang van beide heren (de broertjes Ryan en Gary) was een stuk verbeterd. De zaal begon eindelijk een beetje te ontdooien wat zanger/gitarist Gary dan maar deed besluiten om een aantal keren het publiek in te duiken. Ondanks het rammelende geluid (niet gek, als je een drummer hebt die aan het einde van een nummer ineens van zijn krukje valt) vond ik het wel heel leuk. Ook leuk dat een tweetal Kaiser Chiefs (drummer Nick Hodgson en bassist Simon Rix) de moeite namen om vanaf de zijkant van het podium (op circa 1 meter afstand van mij!) het optreden te bekijken. De drummer was zelfs zo enthousiast dat hij na het optreden het podium op rende om de bandleden te feliciteren met hun gig.

Daarna was het dan eindelijk de beurt aan Kaiser Chiefs. Ze maken vrolijke popliedjes, makkelijk mee te zingen met veel lalalalalala, oohhhh en nananananana. Het doet me soms aan Blur denken en ik word in ieder geval erg vrolijk van hun cd. Aangezien ik nog steeds mijn plekje aan het podium had, kon ik al van tevoren de setlist zien. Geen verrassingen overigens, een groot aantal nummers van hun debuutalbum “Employment” en een nummer dat ook op de bijbehorende live cd staat.

Wat me vooral opviel in het begin was de professionaliteit van de band. Hier stond geen beginnend bandje op het podium maar een professionele band die goed op elkaar ingespeeld was, het geluid was vanaf het begin perfect, de zang klonk perfect. In het begin misschien iets te perfect… Maar wat een energie heeft de band, vooral die zanger bleef op en neer huppen en over het podium stuiteren, echt leuk om te zien. Na twee nummers kwam de sfeer er echt goed in en werd het perfecte geluid iets losgelaten. Tijdens ‘I Predict a Riot’ besloot zanger Ricky Wilson dan ook om maar eens het publiek in te duiken en dat was het startsein voor de bakvissen en de jochies vooraan om massaal het podium op te klimmen. Dat hebben ze beiden zowat het hele nummer volgehouden. Tijdens ‘Oh my God’, iets verderop in de set, werd dat nog eens herhaald. Terwijl de band stoïcijns bleef doorspelen en zanger Ricky verdwenen was in het publiek besloten de kids vooraan om de zaal wederom eens van de andere kant te bekijken. Omdat dit het laatste optreden van de Europese tournee was kregen we nog twee extra toegiften die niet op de setlist vermeld stonden (‘Caroline, Yes’ en een voor mij onbekend nummer, klonk zeer Bluriaans).

Ik heb geen idee of deze band eeuwigheidswaarde heeft maar het optreden was in ieder geval super!!! Gaat dat zien als je naar Pinkpop gaat…..

Wederom een geslaagd avondje Brussel. Nu op naar the Coral in Keulen!

Advertenties